Μπαμπά, είμαι ο γιος σου, είμαι ζωντανός», είπε ένα άστεγο αγόρι στον εκατομμυριούχο που είχε έρθει στον τάφο του παιδιού του· όταν ο άντρας πλησίασε και κατάλαβε τι συνέβαινε στην πραγματικότητα, τον κατέλαβε ένας πραγματικός τρόμος
Έβρεχε καταρρακτωδώς όταν ο Άλεξ σταμάτησε τη μαύρη του Mercedes μπροστά στις πύλες του νεκροταφείου. Είχαν περάσει ακριβώς έξι μήνες από την ημέρα που η ζωή του διαλύθηκε μαζί με τη ζωή του γιου του.
Έξι μήνες νωρίτερα, ένα σχολικό λεωφορείο είχε εμπλακεί σε ένα φρικτό δυστύχημα: συγκρούστηκε με ένα φορτηγό και τυλίχτηκε στις φλόγες. Κανένα από τα παιδιά δεν επέζησε. Στους γονείς παραδόθηκε μόνο ό,τι κατέστη δυνατό να βρεθεί μετά τη φωτιά, και ένα υπερβολικά μικρό φέρετρο με το όνομα του γιου του κατέβηκε στο χώμα.
Ο Άλεξ βγήκε από το αυτοκίνητο κρατώντας στα χέρια του ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα. Τα ακριβά του παπούτσια βούλιαξαν αμέσως στη λάσπη, όμως δεν έδωσε καμία σημασία. Από εκείνη τη μέρα δεν τον ενδιέφερε πια πώς φαινόταν ούτε πού πατούσε. Το μόνο που έκανε, εβδομάδα με την εβδομάδα, ήταν να έρχεται εδώ και να στέκεται μπροστά στον τάφο, προσπαθώντας να μη λυγίσει εντελώς.
Προχωρούσε αργά στο μονοπάτι, σαν να προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο. Κάθε βήμα απαιτούσε προσπάθεια, το στήθος του έκαιγε και στο μυαλό του επανέρχονταν ξανά και ξανά οι αναμνήσεις της κηδείας.
Ξαφνικά παρατήρησε ότι κάποιος στεκόταν δίπλα στην ταφόπλακα. Ένα αδύνατο αγόρι, με βρεγμένα και σκισμένα ρούχα, που στηριζόταν σε μια αυτοσχέδια ξύλινη πατερίτσα. Η πλάτη του ήταν καμπουριασμένη και οι ώμοι του έτρεμαν από το κρύο και τη βροχή.
Το αγόρι γύρισε αργά και ψιθύρισε λόγια που έκοψαν την ανάσα του Άλεξ. «Μπαμπά… εγώ είμαι. Είμαι ζωντανός».
Ο Άλεξ πάγωσε από το σοκ. Τα τριαντάφυλλα έπεσαν από τα χέρια του και κατρακύλησαν κατευθείαν στη λάσπη. Αυτή η φωνή, αυτή η χροιά του ήταν υπερβολικά γνώριμες, όμως μπροστά του βρισκόταν ένα τελείως διαφορετικό αγόρι και σε καμία περίπτωση δεν έμοιαζε με τον νεκρό γιο του.