Ένα κοριτσάκι 6 ετών άφηνε σχεδόν κάθε εβδομάδα, για έναν ολόκληρο χρόνο, ψωμί πάνω σε έναν τάφο: η μητέρα ήταν σίγουρη ότι απλώς τάιζε τα πουλιά, αλλά όταν έμαθε την αλήθεια, ένιωσε πραγματικό τρόμο
Όταν πριν από έναν χρόνο η Άννα έθαψε τον σύζυγό της, της φάνηκε πως η ζωή σταμάτησε. Το σπίτι έγινε ήσυχο, υπερβολικά μεγάλο για τις δυο τους. Η πεντάχρονη κόρη της ρωτούσε συχνά πότε θα γυρίσει ο μπαμπάς, και η Άννα κάθε φορά δυσκολευόταν να βρει λόγια. Όμως ο χρόνος περνούσε και δημιουργήθηκε ένα νέο, βαρύ τελετουργικό — κάθε Κυριακή πήγαιναν στο νεκροταφείο.
Έφευγαν νωρίς το πρωί. Η Άννα έπαιρνε ένα μικρό μπουκέτο απλά λουλούδια, και η μικρή περπατούσε δίπλα της κρατώντας της το χέρι. Ο δρόμος διαρκούσε περίπου είκοσι λεπτά: πρώτα ένας ήσυχος δρόμος, μετά μια δεντροστοιχία με ψηλές λεύκες, και έπειτα η παλιά μεταλλική πύλη του νεκροταφείου. Το κορίτσι σχεδόν πάντα σιωπούσε, κοιτούσε κάτω και έσφιγγε δυνατά το χέρι της μητέρας της.
Μετά από μερικούς μήνες, η Άννα παρατήρησε κάτι παράξενο. Πριν από κάθε έξοδο, η κόρη της έπαιρνε οπωσδήποτε μερικά κομμάτια ψωμί από το τραπέζι. Αν δεν υπήρχε ψωμί, ζητούσε να αγοράσουν από το κατάστημα. Στην αρχή η Άννα δεν έδωσε σημασία. Νόμιζε ότι το παιδί απλώς ήθελε να ταΐσει τα πουλιά.
Όμως στο νεκροταφείο δεν είχε δει ούτε περιστέρια ούτε σπουργίτια. Η μικρή πλησίαζε προσεκτικά όχι μόνο τον τάφο του πατέρα της, αλλά και τον διπλανό, παλιό, με τη σκουριασμένη πέτρα και τη ξεθωριασμένη φωτογραφία. Τοποθετούσε τις κόρες ψωμιού πάνω στην ταφόπλακα τακτικά, σαν να έστρωνε τραπέζι. Ύστερα απομακρυνόταν σιωπηλά.
Αυτό συνεχίστηκε σχεδόν έναν χρόνο.
Μια μέρα η Άννα δεν άντεξε. Όταν η κόρη της άφησε ξανά ψωμί πάνω σε εκείνη την πέτρα, τη ρώτησε χαμηλόφωνα:
— Κοριτσάκι μου, αφήνεις αυτό το ψωμί για τα πουλιά;
— Όχι, — απάντησε ήρεμα το παιδί.
— Τότε για ποιον;
Αυτό που είπε το κορίτσι προκάλεσε στη μητέρα πραγματικό σοκ
Η κόρη κοίταξε τη φωτογραφία στον διπλανό τάφο και είπε απλά, σαν να μιλούσε για κάτι συνηθισμένο:
— Για τη γιαγιά. Εκείνη τη μέρα πεινούσε.
Η Άννα πάγωσε.
Το κορίτσι διηγήθηκε ότι την ημέρα της κηδείας του μπαμπά είδε μια πολύ ηλικιωμένη γυναίκα. Καθόταν σε ένα παγκάκι, χλωμή, και ζητούσε ήσυχα από τους ανθρώπους ένα κομμάτι ψωμί. Έλεγε ότι όλη μέρα δεν είχε φάει τίποτα.
Κανείς δεν της έδινε σημασία. Το κορίτσι τότε κρατούσε ένα κομμάτι ψωμί που της είχε δώσει η μητέρα της για κολατσιό. Πλησίασε και το έδωσε στη γιαγιά. Εκείνη πήρε το ψωμί, χαμογέλασε και είπε ευχαριστώ.
— Μετά δεν την ξαναείδα, — συνέχισε η κόρη. — Και ύστερα είδα τη φωτογραφία της σε αυτόν τον τάφο. Και σκέφτηκα ότι ίσως ακόμα πεινάει. Γι’ αυτό της φέρνω ψωμί. Μπορεί εκεί να μην έχει τίποτα να φάει.
Η Άννα ένιωσε τα πάντα μέσα της να σφίγγονται. Θυμήθηκε εκείνη την ημέρα της κηδείας. Τη φασαρία, τον κόσμο, τα δάκρυα. Δεν θυμόταν καμία ηλικιωμένη γυναίκα. Δεν θυμόταν κάποιον να κάθεται και να ζητά ψωμί.
Στη ξεθωριασμένη φωτογραφία υπήρχε πράγματι μια ηλικιωμένη γυναίκα. Η ημερομηνία θανάτου ήταν ίδια με του συζύγου της.
Η Άννα κοίταζε την κόρη της και δεν ήξερε τι να πει. Δεν την τρόμαζε τόσο η ίδια η ιστορία, όσο η σιγουριά και η ηρεμία με την οποία μιλούσε το παιδί. Σαν να ήταν για εκείνη το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Από εκείνη την ημέρα η Άννα δεν έκανε άλλες ερωτήσεις. Κάθε Κυριακή συνέχιζαν να πηγαίνουν από τον ίδιο δρόμο. Και το κορίτσι συνέχιζε να τοποθετεί προσεκτικά το ψωμί πάνω στην παλιά πέτρα.
Source: https://stay-glamour.com/na-mogil