Η πεθερά ξάπλωσε πάνω στο χαλάκι της εισόδου μόνο και μόνο για να με αφήσει ο γιος της και να μείνει μαζί της: έκανε υστερία, έκλαιγε, απειλούσε, αλλά μία μόνο πράξη μου έβαλε τέλος σε αυτό το θέατρο 😢😨
Πάντα άκουγα ιστορίες για ανυπόφορες πεθερές και πίστευα ότι ήταν υπερβολές. Μου φαινόταν αδύνατο στην πραγματική ζωή ενήλικες γυναίκες να συμπεριφέρονται έτσι. Μέχρι που γνώρισα τη μητέρα του αρραβωνιαστικού μου.
Ήμασταν και οι δύο σαράντα χρονών όταν συναντηθήκαμε για πρώτη φορά. Εγώ είχα ήδη παντρευτεί στο παρελθόν, ενώ εκείνος δεν είχε παντρευτεί ποτέ. Σύμφωνα με τα λόγια του, δεν είχε καμία σοβαρή σχέση. Όλα διαρκούσαν το πολύ έναν ή δύο μήνες και κατέληγαν πάντα σε χωρισμό. Δεν καταλάβαινα πώς ήταν δυνατόν, αφού ήταν ένας καλός, ήρεμος και προσεκτικός άντρας.
Ήμασταν μαζί σχεδόν έξι μήνες. Εγώ τον είχα ήδη γνωρίσει στην οικογένειά μου, αλλά εκείνος για κάποιο λόγο δεν βιαζόταν να με γνωρίσει στη μητέρα του. Δεν είχε πατέρα, ζούσε μόνο με τη μητέρα του. Όταν μου έκανε πρόταση γάμου και ορίσαμε ημερομηνία, είπε επιτέλους ότι ήρθε η ώρα να πάμε στη μητέρα του.
Και τότε κατάλαβα γιατί στη ζωή του δεν υπήρξε ποτέ σοβαρή σχέση.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι της, η πεθερά άνοιξε την πόρτα. Χωρίς καν να με χαιρετήσει και χωρίς να με γνωρίζει, με κοίταξε με περιφρόνηση και είπε:
— Άλλη μία οχιά. Γιατί την έφερες εδώ; Εγώ είμαι αντίθετη έτσι κι αλλιώς.
— Μαμά, αυτή είναι η αρραβωνιαστικιά μου, η Άννα, — είπε εκείνος ήρεμα.
Μπήκαμε στο σπίτι, αλλά εκείνη δεν ηρεμούσε.
— Σου είπα ότι δεν χρειαζόμαστε κανέναν. Είμαστε ήδη ευτυχισμένοι οι δυο μας. Γιε μου, δεν σου φτάνω εγώ; Γιατί να χρειαστούμε μια τρίτη που περισσεύει;
Προσπαθούσα να μείνω ήρεμη και απλώς χαμογελούσα για να μην της απαντήσω αγενώς.
Όταν έμαθε ότι είχα ήδη παντρευτεί, σαν να εξερράγη.
— Δεν χρειαζόμαστε ελαττωματικά πράγματα. Φύγε αμέσως από το σπίτι μου και ξέχασε τον γιο μου. Είναι ευτυχισμένος και μόνος του.
Σηκώθηκα για να φύγω, γιατί δεν ήθελα να γίνει σκηνή. Αλλά και ο αρραβωνιαστικός μου σηκώθηκε.
— Μαμά, αν τη διώξεις, φεύγω κι εγώ. Την αγαπώ.
Εκείνη τη στιγμή η μητέρα του έπιασε ξαφνικά την καρδιά της.
— Αχ, δεν νιώθω καλά. Κάλεσε αμέσως ασθενοφόρο. Μείνε μαζί μου μέχρι να έρθουν οι γιατροί. Αυτή ας φύγει.
Εκείνος αναστέναξε βαριά.
— Μαμά, φτάνει. Ξέρω όλα σου τα κόλπα.
Κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο. Είχα ήδη περάσει το κατώφλι, όταν η πεθερά ξάπλωσε ξαφνικά πάνω στο χαλάκι της εισόδου, απλώνοντας χέρια και πόδια για να εμποδίσει τον γιο της με το σώμα της.
— Δεν θα σε αφήσω να φύγεις. Παράτησέ την. Δεν τη χρειαζόμαστε. Γιε μου, δεν με αγαπάς.
Δεν είχα ξαναδεί ποτέ τέτοιο θέατρο στη ζωή μου. Και εκείνη τη στιγμή ένιωσα τον αρραβωνιαστικό μου να διστάζει. Τον λυπόταν τη μητέρα του. Πάγωσε και δεν ήξερε τι να κάνει.
Τότε κατάλαβα ότι αν δεν επενέβαινα εκείνη τη στιγμή, όλα θα τελείωναν άσχημα.
Και έκανα αυτό που τελικά την έκανε να σωπάσει. 😢🫣 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇 Μοιραστείτε τη γνώμη σας: είναι φυσιολογική αυτή η συμπεριφορά για έναν ενήλικα; 😢
Πλησίασα πιο κοντά και την κοίταξα κατευθείαν στα μάτια. Ήταν ξαπλωμένη στο χαλάκι, με τα χέρια ανοιχτά, προσπαθώντας να κλάψει, αλλά δεν υπήρχαν δάκρυα. Μόνο θυμός.
— Αυτή τη στιγμή εκθέτετε τον εαυτό σας, — είπα ήρεμα. — Ο γιος σας είναι ενήλικος άντρας, όχι ιδιοκτησία σας. Και αν δεν σηκωθείτε και δεν σταματήσετε αυτό το τσίρκο, θα καλέσω ειδικούς. Γιατί αυτή η συμπεριφορά δεν είναι πια αστείο. Χρειάζεστε βοήθεια, ίσως και σε κλινική.
Για μια στιγμή σώπασε και με κοίταξε, σαν να μην περίμενε ότι θα έλεγα κάτι.
— Με απειλείς; — συριγμάτισε.
— Προστατεύω τον εαυτό μου και τον γιο σας, — απάντησα. — Γιατί αυτό δεν είναι φυσιολογικό.
Μετά γύρισα προς τον αρραβωνιαστικό μου. Στεκόταν ακόμα στην πόρτα, μπερδεμένος, ανάμεσα σε μένα και τη μητέρα του.
— Τώρα πρέπει να αποφασίσεις, — είπα ήρεμα αλλά σταθερά. — Ή θα συνεχίσεις να ζεις έτσι, υπό τον έλεγχό της, ή θα χτίσουμε τη δική μας οικογένεια. Δεν θα είμαι η τρίτη που περισσεύει στη ζωή σας.
Στο σπίτι απλώθηκε σιωπή. Η μητέρα του άρχισε πάλι να παραπονιέται ότι έχει πρόβλημα με την καρδιά, ότι την πρόδωσαν, ότι την εγκαταλείπει.
Ο αρραβωνιαστικός μου την κοίταξε, μετά κοίταξε εμένα.
Και για πρώτη φορά δεν απέστρεψε το βλέμμα.
— Μαμά, σε αγαπώ. Αλλά δεν είμαι υποχρεωμένος να ζω μόνο για σένα. Επιλέγω τη δική μου ζωή.
Έκανε ένα βήμα μπροστά. Πέρασε πάνω από το απλωμένο της χέρι και βγήκε από την πόρτα.
Εκείνη έμεινε ξαπλωμένη στο χαλάκι, ανίκανη να πιστέψει ότι είχε πραγματικά φύγει.