Η ηχηρή αποχώρηση της ψυχολόγου από το Πολιτικό Συμβούλιο που αποκαλύπτει τον έμμεσο εξαναγκασμό σε παραίτηση και την απουσία εσωτερικής δημοκρατίας – Η σκληρή απάντηση για τα δήθεν «βαρίδια» και τους «στρατηγούς»: Το υποκριτικό επικοινωνιακό αφήγημα της ηγεσίας που γκρεμίζεται από τις ίδιες του τις αντιφάσεις – Το ντόμινο της διάλυσης μετά τον Αυγερινό: Το αναπάντητο ερώτημα για το εάν το κόμμα αποτελεί συλλογικό κίνημα ή ένα αυταρχικό, προσωποπαγές μόρφωμα – Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση και η εσωκομματική δικτατορία της σιωπής
Η πολυδιαφημισμένη βιτρίνα της δήθεν συμμετοχικής δημοκρατίας στο εσωτερικό της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» δεν παρουσιάζει πλέον απλώς ρωγμές, αλλά καταρρέει με εκκωφαντικό πάταγο. Η νέα, ηχηρή αποχώρηση της Μαρίας Ιωαννίδου από το Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος αποτελεί έναν ραγδαίο πολιτικό κόλαφο για την ηγεσία της Μαρίας Καρυστιανού. Η γνωστή ψυχολόγος, μέσω μιας παρέμβασης-φωτιά, φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η έξοδός της δεν ήταν το αποτέλεσμα μιας οικειοθελούς, προσωπικής επιλογής, αλλά το προϊόν ενός έμμεσου, ασφυκτικού εξαναγκασμού σε παραίτηση.
Με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο, η κ. Ιωαννίδου ξεγύμνωσε τον αυταρχικό πυρήνα του μορφώματος, αποκαλύπτοντας ότι στον στενό ηγετικό κύκλο η διαφορετική άποψη δεν εισακούεται, η διαφωνία πνίγεται και η συμμετοχή έχει καταντήσει να σημαίνει απλώς την τυφλή συμμόρφωση στις επιταγές της κορυφής. Όταν η παρουσία σε ένα συλλογικό όργανο υποβιβάζεται σε καθαρά διακοσμητικό ρόλο, το αφήγημα περί «φωνής των πολιτών» μετατρέπεται σε ένα θλιβερό, κενό περιεχομένου ανέκδοτο.
Το θέατρο των αντιφάσεων: Από τον «αιφνιδιασμό» στους δήθεν «στρατηγούς»
Το πιο εξοργιστικό, ωστόσο, στοιχείο που αποδομεί πλήρως την αξιοπιστία της ηγεσίας, είναι η υποκριτική διαχείριση της εσωκομματικής αιμορραγίας. Η Μαρία Ιωαννίδου, συνδέοντας την αποχώρησή της με την προηγηθείσα καρατόμηση του Θανάση Αυγερινού, εξέθεσε ανεπανόρθωτα την ίδια τη Μαρία Καρυστιανού, αναδεικνύοντας την πλήρη ανακολουθία των δηλώσεών της. Υπενθύμισε ότι, ενώ αρχικά η πρόεδρος του κόμματος δήλωνε δημόσια «αιφνιδιασμένη» από την έξοδο του πρώην εκπροσώπου Τύπου, λίγες ημέρες αργότερα το αφήγημα άλλαξε βίαια, βαφτίζοντας τους αποχωρήσαντες ως δήθεν «βαρίδια» και ανθρώπους που ήθελαν να γίνουν «στρατηγοί».
Αυτή η διγλωσσία δεν αποπνέει ηγετική πυγμή, αλλά απόλυτο πανικό και απουσία πολιτικού ήθους. Μάλιστα, η κ. Ιωαννίδου έθεσε ένα αμείλικτο, ρητορικό ερώτημα που κονιορτοποιεί την κυρίαρχη προπαγάνδα: «Αν κάποιοι από εμάς θέλαμε πραγματικά να γίνουμε “στρατηγοί”, γιατί φύγαμε;». Το ερώτημα αυτό αφήνει την ηγετική κλίκα της «Ελπίδας» απολύτως έκθετη, αποδεικνύοντας ότι ο μηχανισμός της λάσπης επιστρατεύεται αποκλειστικά για να συγκαλύψει την αδυναμία της ηγεσίας να ανεχθεί την οποιαδήποτε κριτική.
Το ντόμινο της αποσύνθεσης και το οριστικό τέλος της αυταπάτης
Το γεγονός ότι το νέο κόμμα, πριν καν μετρήσει λίγους μήνες ζωής και προτού καν δοκιμαστεί στην κάλπη, βιώνει ένα τέτοιο πρωτοφανές κύμα μαζικής φυγής και εσωτερικής απαξίωσης, γεννά ένα κρίσιμο, υπαρξιακό ερώτημα: Πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις δυσαρεστημένων στελεχών ή για μια βαθιά, συστημική και ανίατη παθογένεια; Η απάντηση δίνεται πλέον ξεκάθαρα από τους ίδιους τους ανθρώπους που στήριξαν το εγχείρημα.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» δεν αποτελεί ένα οριζόντιο, συλλογικό κίνημα, αλλά ένα βαθιά προσωποπαγές, αυταρχικό «μαγαζί», το οποίο διοικείται από στενούς, αδιαφανείς κύκλους. Όσοι αρνούνται να γίνουν πειθήνια όργανα, στοχοποιούνται, βαφτίζονται «βαρίδια» και οδηγούνται στην έξοδο. Ο πολιτικός χρόνος μετράει πλέον αντίστροφα για την κα. Καρυστιανού, η οποία βλέπει τη δημοσκοπική της φούσκα να σκάει, αποδεικνύοντας ότι ένα κόμμα που περιφρονεί τη δημοκρατία στο εσωτερικό του, είναι αδύνατον να την υπερασπιστεί στην κοινωνία.
