Το ψάρι weever (στα ελληνικά Δράκαινα) καμουφλάρεται στην άμμο και μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο, πρήξιμο και σοβαρές αντιδράσεις. Τα συμπτώματα και οι πρώτες βοήθειες που συνιστούν οι ειδικοί.
Προειδοποιήσεις προς τους λουόμενους εκδίδουν οι αρχές σε παράκτιες περιοχές της Ισπανίας για την αυξημένη παρουσία του ψαριού weever, ενός θαλάσσιου είδους που μπορεί να προκαλέσει ιδιαίτερα επώδυνα τσιμπήματα σε όσους το πατήσουν κατά λάθος.
Το ψάρι weever καμουφλάρεται στην άμμο και μπορεί να προκαλέσει έντονο πόνο, πρήξιμο και σοβαρές αντιδράσεις. Τα συμπτώματα και οι πρώτες βοήθειες που συνιστούν οι ειδικοί.
Προειδοποιήσεις προς τους λουόμενους εκδίδουν οι αρχές σε παράκτιες περιοχές της Ισπανίας για την αυξημένη παρουσία του ψαριού weever, ενός θαλάσσιου είδους που μπορεί να προκαλέσει ιδιαίτερα επώδυνα τσιμπήματα σε όσους το πατήσουν κατά λάθος.
Αν και η παρουσία του δεν αποτελεί νέο φαινόμενο, η έναρξη της θερινής περιόδου και η αυξημένη προσέλευση στις παραλίες επαναφέρουν στο προσκήνιο τον κίνδυνο που συνδέεται με το συγκεκριμένο ψάρι, το οποίο συναντάται τόσο στις ακτές της Μεσογείου όσο και στον Ατλαντικό.
Ο κίνδυνος κρύβεται στην άμμο
Το ψάρι weever δεν θεωρείται επιθετικό απέναντι στον άνθρωπο. Ωστόσο, η ιδιαίτερη ικανότητά του να καμουφλάρεται το καθιστά δύσκολο να εντοπιστεί.
Συνήθως θάβεται σχεδόν ολόκληρο στην άμμο, αφήνοντας εκτεθειμένα μόνο τα μάτια και το ραχιαίο πτερύγιό του. Εκεί βρίσκονται και τα δηλητηριώδη αγκάθια που χρησιμοποιεί ως αμυντικό μηχανισμό όταν αισθανθεί απειλή.
Αυτό σημαίνει ότι ένας λουόμενος μπορεί εύκολα να το πατήσει σε ρηχά νερά, χωρίς καν να αντιληφθεί την παρουσία του.
Αν και η παρουσία του δεν αποτελεί νέο φαινόμενο, η έναρξη της θερινής περιόδου και η αυξημένη προσέλευση στις παραλίες επαναφέρουν στο προσκήνιο τον κίνδυνο που συνδέεται με το συγκεκριμένο ψάρι, το οποίο συναντάται τόσο στις ακτές της Μεσογείου όσο και στον Ατλαντικό.
Ο κίνδυνος κρύβεται στην άμμο
Το ψάρι weever δεν θεωρείται επιθετικό απέναντι στον άνθρωπο. Ωστόσο, η ιδιαίτερη ικανότητά του να καμουφλάρεται το καθιστά δύσκολο να εντοπιστεί.
Συνήθως θάβεται σχεδόν ολόκληρο στην άμμο, αφήνοντας εκτεθειμένα μόνο τα μάτια και το ραχιαίο πτερύγιό του. Εκεί βρίσκονται και τα δηλητηριώδη αγκάθια που χρησιμοποιεί ως αμυντικό μηχανισμό όταν αισθανθεί απειλή.
Αυτό σημαίνει ότι ένας λουόμενος μπορεί εύκολα να το πατήσει σε ρηχά νερά, χωρίς καν να αντιληφθεί την παρουσία του.
