Ο Ματζίντ Ταχτ-Ραβαντσί ήταν ξεκάθαρος αναφορικά με τη στάση που θα τηρήσει το Ιράν απέναντι στις ευρωπαϊκές δυνάμεις.
Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της χώρας παραχώρησε συνέντευξη στην ιστοσελίδα France 24, προκειμένου να δώσει διευκρινίσεις.
«Η Τεχεράνη έχει ήδη ενημερώσει τους Ευρωπαίους και όλους τους άλλους ότι πρέπει να είναι προσεκτικοί και να μην εμπλακούν σε αυτόν τον πόλεμο επιθετικότητας. Οποιαδήποτε χώρα συμμετάσχει στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν, θα αποτελέσει επίσης νόμιμο στόχο για αντίποινα», ήταν τα λόγια του.
Χθες εκτόξευσε 300: Πόσους βαλλιστικούς πυραύλους έχει ακόμα στο οπλοστάσιό του το Ιράν
Πιο πιθανοί στόχοι σε ευρωπαϊκό έδαφος θα ήταν βάσεις ή εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνται από το NATO ή από κράτη που συνεργάζονται στενά με τους Αμερικανούς σε επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή.
Κατά τα φαινόμενα δηλαδή δεν θα πρέπει να αισθάνονται απειλή οι πολίτες της «γηραιάς ηπείρου» για τυχόν «τυφλό» χτύπημα.
Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία και η Γερμανία αποτελούν χώρες, οι οποίες συμμετέχουν συχνά σε στρατιωτικές αποστολές, διαθέτουν βάσεις ή παρέχουν υποδομές για επιχειρήσεις στην περιοχή.
Ωστόσο, οι περισσότεροι αναλυτές θεωρούν ότι, αν υπάρξουν ιρανικά αντίποινα, αυτά θα αφορούν κατά προτεραιότητα στόχους εκτός της ευρωπαϊκής ηπείρου, όπως βάσεις στη Μέση Ανατολή, τον Περσικό Κόλπο και την Ανατολική Μεσόγειο.
Τι γίνεται με την Ελλάδα
Η Ελλάδα, μέλος του NATO, φιλοξενεί ορισμένες σημαντικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις που χρησιμοποιούνται από συμμαχικές δυνάμεις.
Η πιο γνωστή είναι η Ναυτική Βάση Σούδας στην Κρήτη, δεδομένου ότι αποτελεί εξέχοντα κόμβο για ναυτικές και αεροπορικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Υπάρχει επίσης η βάση στην Αλεξανδρούπολη, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει αποκτήσει μεγαλύτερη σημασία για τη μεταφορά στρατιωτικού υλικού προς την Ανατολική Ευρώπη.
Εντούτοις, στις περισσότερες εκτιμήσεις η Ελλάδα δεν θεωρείται πρωτεύων πιθανός στόχος σε ένα σενάριο γενικευμένης κρίσης με το Ιράν.
Οι βασικοί λόγοι είναι ότι η Αθήνα δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον της Τεχεράνης και συνήθως δεν συμμετέχει σε άμεσες επιθετικές αποστολές στη Μέση Ανατολή.
Αντίθετα, οι αναλύσεις συγκλίνουν στο γεγονός ότι το Ιράν θα επικεντρωνόταν κυρίως σε αμερικανικές βάσεις και στρατιωτικές εγκαταστάσεις πιο κοντά στην περιοχή της σύγκρουσης, όπου η στρατηγική τους σημασία είναι μεγαλύτερη.