Ο σύζυγος πήγε τη γυναίκα του νύχτα στο νεκροταφείο, την οδήγησε μπροστά σε έναν φρεσκοσκαμμένο λάκκο και είπε ψυχρά: «Αυτή η θέση είναι για σένα». Από φόβο και απόγνωση η γυναίκα δέχτηκε τους όρους του, αλλά αργότερα έκανε κάτι μετά το οποίο ο ίδιος βρέθηκε γονατιστός μπροστά της, ικετεύοντας για συγχώρεση 😢
Η Άννα για πολύ καιρό δεν ήθελε ούτε να ακούσει για τα έγγραφα. Στην αρχή ήταν απλές συζητήσεις στο τραπέζι της κουζίνας.
— Υπόγραψε, είναι απλώς μια τυπική διαδικασία.
— Δεν θα υπογράψω τίποτα. Καταθέτω αίτηση διαζυγίου.
Ο σύζυγος χαμογελούσε, αλλά τα μάτια του γίνονταν ψυχρά. Ήθελε μόνο ένα πράγμα — μετά το διαζύγιο να μη μείνει σε εκείνη ούτε το σπίτι, ούτε η επιχείρηση, ούτε ένα ευρώ.
Εκείνη παρέμενε ήρεμη. Είπε ότι η διανομή της περιουσίας θα γίνει μέσω δικαστηρίου. Ότι δεν φοβάται πια.
Μετά από μία εβδομάδα ο σύζυγος έγινε ευέξαπτος. Ύστερα — υπερβολικά ευγενικός. Και ένα βράδυ είπε:
— Πάμε. Πρέπει να μιλήσουμε χωρίς αδιάκριτα αυτιά.
Η Άννα ένιωθε ανησυχία, αλλά μπήκε στο αυτοκίνητο. Το αυτοκίνητο σταμάτησε. Τα φώτα έκοψαν το σκοτάδι και φώτισαν στραβά σταυρούς και έναν φρέσκο κοκκινωπό σωρό χώματος.
— Κατέβα, είπε κοφτά.
— Γιατί με έφερες εδώ; Σε παρακαλώ, μην κάνεις ανοησίες.
— Έλα. Κοίτα προσεκτικά.
Την οδήγησε στην άκρη του λάκκου. Βαθύς, υγρός, με μυρωδιά κρύας γης. Ένας συνηθισμένος τάφος, αλλά άδειος.
Ο σύζυγος μιλούσε ήρεμα, σχεδόν με επαγγελματικό τόνο:
— Φαντάσου την είδηση. Άγνωστη γυναίκα, περίπου τριάντα ετών. Χωρίς έγγραφα. Η αιτία θανάτου θα καθοριστεί όπως χρειάζεται. Συμβαίνουν αυτά. Ατύχημα. Εξαφανισμένη. Ποιος θα την ψάξει;
Η Άννα χλώμιασε.
— Έχεις τρελαθεί.
— Όχι. Απλώς θέλω να υπογράψεις τα χαρτιά και να σταματήσεις να μου δυσκολεύεις τη ζωή. Και τότε θα φύγουμε από εδώ σαν να μην υπήρξε ποτέ αυτή η βραδιά.
Έβγαλε έναν φάκελο. Το στυλό ακούμπησε στην παλάμη της.
Η Άννα κοίταξε τον λάκκο, το βρεγμένο χώμα, έπειτα τον σύζυγο. Τα χέρια της έτρεμαν, αλλά υπέγραψε.
— Έτσι μπράβο, είπε χαμηλόφωνα.
Έφυγαν, αλλά εκείνη τη στιγμή ο σύζυγος δεν μπορούσε καν να φανταστεί την εκδίκηση που του είχε ετοιμάσει η γυναίκα του — μια εκδίκηση μετά την οποία θα γονάτιζε ζητώντας έλεος 😨😲 Η συνέχεια της ιστορίας ειπώθηκε στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Την επόμενη μέρα ο σύζυγος ήταν ικανοποιημένος. Περπατούσε στο σπίτι με αυτοπεποίθηση, σαν να ήταν ο κύριος όλου του κόσμου. Δεν ήξερε ότι η Άννα, στον δρόμο προς το δάσος, είχε πατήσει το κουμπί εγγραφής στο τηλέφωνό της. Δεν ήξερε ότι πριν φύγει είχε στείλει στη φίλη της μήνυμα με τη διεύθυνση και μια σύντομη φράση: «Αν μου συμβεί κάτι — ψάξτε εδώ».
Τρεις μέρες αργότερα τον κάλεσαν «για διευκρίνιση ορισμένων περιστάσεων».
Η ηχογράφηση της συνομιλίας με τις απειλές, οι συντεταγμένες του σημείου, η πραγματογνωμοσύνη για τον φρέσκο λάκκο που είχε παραγγείλει στο όνομά του — όλα αυτά ενώθηκαν σε μια σαφή εικόνα.
Τα έγγραφα που υπέγραψε η Άννα εκείνη τη νύχτα το δικαστήριο τα έκρινε άκυρα λόγω πίεσης και απειλής κατά της ζωής.
Όμως τα λόγια του για την «άγνωστη γυναίκα» δεν μπορούσε πια κανείς να τα διαγράψει.
Όταν ο ανακριτής διάβασε ψυχρά το άρθρο για απειλή ανθρωποκτονίας και εξαναγκασμό, κατάλαβε για πρώτη φορά ότι είχε δείξει τον λάκκο σε λάθος άνθρωπο.
Η Άννα δεν φώναξε. Δεν εκδικήθηκε. Απλώς έκανε ένα σωστό βήμα.
Και τώρα ο σύζυγος κοιτούσε τους τσιμεντένιους τοίχους του κελιού και ονειρευόταν να βρίσκεται οπουδήποτε αλλού — ακόμα και μέσα σε εκείνον τον ίδιο υγρό λάκκο — αρκεί να μπορούσε να γυρίσει πίσω εκείνη τη νύχτα.