Όταν ο σύζυγος έφερε τα έγγραφα του διαζυγίου στη μονάδα εντατικής θεραπείας και έβαλε το στυλό στα δάχτυλα της γυναίκας του, ήταν σίγουρος πως όλα θα τελείωναν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα· όμως, βλέποντας τι έγραψε εκείνη στο χαρτί, έμεινε απλώς αποσβολωμένος… 😲😲
Η Εύα σχεδόν δεν ένιωθε πια το σώμα της. Της φαινόταν ξένο και υπερβολικά βαρύ. Έξι μήνες μέσα στους τοίχους του νοσοκομείου, με ορούς και πόνο, είχαν αφήσει το σημάδι τους. Είχε αδυνατίσει πολύ, το δέρμα της είχε χλομιάσει, η φωνή της είχε σχεδόν χαθεί εντελώς. Κάποιες φορές κατάφερνε να βγάλει μόνο έναν ψίθυρο, και αυτό με μεγάλη δυσκολία.
Ο καρκίνος ανακαλύφθηκε απρόσμενα. Πρώτα οι εξετάσεις, μετά η επέμβαση και στη συνέχεια μια ατελείωτη θεραπεία. Οι γιατροί μιλούσαν προσεκτικά, χωρίς να δίνουν υποσχέσεις. Κάθε μέρα της αφαιρούσε δυνάμεις, όχι όμως τη θέληση να ζήσει. Κρατιόταν από αυτή τη θέληση με ό,τι της είχε απομείνει, ακόμη κι όταν δεν μπορούσε πια να σηκωθεί από το κρεβάτι.
Εκείνη την ημέρα βρισκόταν στην εντατική μετά από έναν ακόμη βαρύ κύκλο θεραπείας. Τα μόνιτορ έβγαζαν χαμηλούς ήχους, το φως της έκαιγε τα μάτια. Η Εύα κοιτούσε το ταβάνι και προσπαθούσε να μη σκέφτεται τίποτα.
Η πόρτα του θαλάμου άνοιξε και εμφανίστηκε ο σύζυγός της. Ο άνθρωπος με τον οποίο είχε ζήσει σχεδόν δεκαπέντε χρόνια. Ήταν περιποιημένος, με μια τεταμένη έκφραση φροντίδας στο πρόσωπό του.
— Θα μείνω λίγο, — είπε βιαστικά, σαν να φοβόταν να αλλάξει γνώμη.
— Είναι απλώς τυπικά, — συνέχισε γρήγορα, πλησιάζοντας. — Χρειάζεται η συγκατάθεσή σου για την επέμβαση. Χωρίς υπογραφή, οι γιατροί δεν θα κάνουν τίποτα.
Μιλούσε με σιγουριά, χωρίς να της αφήνει χρόνο για ερωτήσεις ή αμφιβολίες. Έβγαλε τα χαρτιά και κάλυψε προσεκτικά το πάνω μέρος της σελίδας με το χέρι του.
— Εδώ όλα είναι στάνταρ, — συνέχισε. — Τα έχω κανονίσει όλα. Απλώς πρέπει να υπογράψεις.
Έβαλε το στυλό στα δάχτυλα της γυναίκας του. Το χέρι της έτρεμε, οι δυνάμεις της ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Ο σύζυγος έσκυψε και καθοδήγησε απαλά το χέρι της, σαν να τη βοηθούσε.
Η Εύα ένιωσε μέσα της μια παράξενη γαλήνη. Δεν μπορούσε να αντιδράσει ούτε να μιλήσει, αλλά καταλάβαινε απόλυτα τι συνέβαινε.
Μαζεύοντας τις τελευταίες της δυνάμεις, πέρασε αργά το στυλό πάνω στο χαρτί.
Ο σύζυγος παρακολουθούσε με απληστία την κίνηση του στυλό, φανταζόμενος ήδη πως όλα είχαν τελειώσει, πως ήταν πια ελεύθερος. Όταν όμως είδε τι ακριβώς είχε γράψει η γυναίκα του, το πρόσωπό του άλλαξε απότομα.
Χλόμιασε, ανίκανος να πει έστω και μία λέξη… 😱😲 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Η Εύα έγραφε αργά. Το χέρι της έτρεμε, τα δάχτυλα υπάκουαν με δυσκολία, αλλά δεν βιαζόταν. Σχημάτιζε κάθε γράμμα προσεκτικά, σαν να ήξερε ότι αυτή τη στιγμή ήταν πιο σημαντικό από οποιαδήποτε επέμβαση.
Στο χαρτί εμφανίστηκαν οι λέξεις:
«Συγκατάθεση για την επέμβαση — δεν δίνω. Διαζύγιο — μόνο μέσω δικαστηρίου.»
Στην αρχή ο σύζυγος δεν κατάλαβε καν το νόημα. Πέρασε μηχανικά το βλέμμα του από τις γραμμές, περιμένοντας να δει μια υπογραφή. Μετά διάβασε ξανά. Και ξανά.
Σηκώθηκε απότομα. Το πρόσωπό του τεντώθηκε, τα χείλη του άσπρισαν. Στο μυαλό του οι σκέψεις άρχισαν να στριφογυρίζουν πυρετωδώς.
Μέσω δικαστηρίου.
Ήξερε πολύ καλά τι σήμαινε αυτό.
Σε αυτή την κατάσταση δεν θα χώριζαν τη γυναίκα του. Κανένας δικαστής δεν θα έπαιρνε μια τέτοια απόφαση όσο εκείνη βρισκόταν στην εντατική, με βαριά διάγνωση, συνδεδεμένη με μηχανήματα. Όσο ήταν ζωντανή και επίσημα αναγνωρισμένη ως βαριά άρρωστη, δεν θα υπήρχε κανένα διαζύγιο.
Ο άντρας έσφιξε το χαρτί στα χέρια του και μετά το άφησε αργά. Το χαρτί ήταν άχρηστο. Όλα όσα είχε σχεδιάσει να κάνει σιωπηλά και γρήγορα κατέρρευσαν μέσα σε μια στιγμή.
Η Εύα έκλεισε τα μάτια. Δεν κοίταζε πια τον σύζυγό της και δεν περίμενε καμία αντίδραση.
