Η μετατόπιση της Μαρίας Καρυστιανού προς τα δεξιά του πολιτικού χάρτη φαίνεται πως αλλάζει τις ισορροπίες εκεί όπου μέχρι πρόσφατα το νέο της κόμμα έμοιαζε να «ψαρεύει» ανενόχλητο: στο ρευστό ακροατήριο της δυσαρέσκειας.
Δημοσκόποι και αναλυτές που παρακολουθούν τις τάσεις περιγράφουν πλέον ένα νέο δεδομένο: οι πιο καθαρά προοδευτικοί ψηφοφόροι απομακρύνονται, ειδικά μετά από μια σειρά τοποθετήσεων που ερμηνεύτηκαν ως συντηρητική στροφή.
Κατά τους ίδιους, η εικόνα αυτή ενισχύθηκε από τη σκληρή ρητορική σε κοινωνικά ζητήματα αλλά και από μια γενικότερη αίσθηση «συγγένειας» με κύκλους που δεν ταιριάζουν με το προφίλ που περίμεναν όσοι είδαν στην Καρυστιανού μια αντισυστημική φωνή. Το αποτέλεσμα, όπως λέγεται, ήταν ένα είδος «ξεκαθαρίσματος»: όσοι την προσέγγισαν ως εναλλακτική στον χώρο της Κεντροαριστεράς, αρχίζουν να επανεξετάζουν τη θέση τους.
Και κάπου εδώ, το σκηνικό γυρίζει υπέρ του Αλέξη Τσίπρα. Η απομάκρυνση προοδευτικών πολιτών από την Καρυστιανού δημιουργεί χώρο για την αναζήτηση μιας σοβαρής κυβερνητικής εναλλακτικής, με πιο γνώριμα χαρακτηριστικά και λιγότερο ρίσκο. Άνθρωποι που μετρούν το κλίμα στην κοινωνία επιμένουν ότι αυτή η μετακίνηση δεν είναι θεωρητική: αποτυπώνεται στις συζητήσεις, στις διαθέσεις, στις «μικρές» μεταβολές που προαναγγέλλουν μεγαλύτερες.
Δεν είναι τυχαίο ότι, όπως σχολιάζεται, μέχρι πρότινος το κόμμα Καρυστιανού εμφανιζόταν ως η Νο1 απειλή για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς και ειδικά για κάθε σχέδιο επανεκκίνησης γύρω από τον Τσίπρα, ακριβώς επειδή συγκέντρωνε στήριξη από ετερόκλητα ακροατήρια: από αγανακτισμένους, από αντισυστημικούς, από απογοητευμένους πρώην ψηφοφόρους διαφορετικών χώρων.
