Αληθινή ιστορία αναγνώστριας: Το αγοράκι μου έφυγε το πρωί για το σχολείο του αλλά δεν γύρισε ποτέ ξανά πίσω στο σπίτι

Αληθινή ιστορία αναγνώστριας: Το αγοράκι μου έφυγε το πρωί για το σχολείο του αλλά δεν γύρισε ποτέ ξανά πίσω στο σπίτι

Αληθινή ιστορία αναγνώστριας: Έχασε το αγοράκι της. Πήγε στο σχολείο και δεν γύρισε!

Αληθινή ιστορία αναγνώστριας: Τίποτα δεν μπορεί να απαλύνει τον πόνο μιας μάνας, που χάνει το παιδί της. Καμία ανακούφιση δεν μπορεί να βρει η μητέρα, που ξαφνικά στερείται την φωνή και την αγκαλιά του παιδιού της. Όσα μαγικά λόγια και αν ακούσει, πάντοτε ο πόνος του θανάτου, θα είναι δυσβάσταχτος. Υπάρχει όμως η περίπτωση μιας μητέρας, που βρήκε την ανακούφιση και τη λύτρωση, μέσα από τα όνειρα. Είναι μία δυνατή γυναίκα. Νιώθεις έντονα τη δύναμη που κρύβει η ψυχή της. Θαυμάζεις την αντοχή και το χαμόγελο της. Είναι από τις γυναίκες που θέλεις να έχεις φίλη και αδελφή. Βίωσε ότι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε μια μάνα, αλλά βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει να βοηθάει αλλά και να συμπαραστέκεται στους ανθρώπους γύρω της.

Η Μαρία Λένα Μιχαήλ αναφέρει στο ant1iwo: «Γεννήθηκα στις 9/7/1982 στην Πύλα. Έχω δυο υπέροχους γονείς που είναι πάντα δίπλα μου, με αγαπούν και με στηρίζουν. Το ίδιο και ο αδελφός μου. Έχω να θυμάμαι πολύ όμορφες στιγμές από τα παιδικά μου χρόνια, ήταν γεμάτα αγάπη και ξεγνοιασιά. Στη ζωή μας όμως, πολλές φορές τα πράγματα δεν πάνε, όπως ονειρευόμαστε. Μέσα σε μια στιγμή μπορεί να χαθούν τα πάντα. Τίποτα να μην θυμίζει το παρελθόν και εσύ να παλεύεις να βρεις τον τρόπο για να μπορέσεις να αντέξεις το παρόν. Έτσι συνέβη και στη δική μου ζωή»

«Λίγο πριν τον γάμο μου, σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα ο αδελφός του άντρα μου. Ήταν μόλις 22 ετών και τον έλεγαν Γιώργο. Περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές τότε. Συμπαραστεκόμουν στον άντρα μου, πότε σιωπηλά και πότε με λόγια. Το πρώτο μας παιδί ήταν αγόρι και του δώσαμε το όνομα του»

Αληθινή ιστορία αναγνώστριας: Το αγοράκι μου έφυγε το πρωί για το σχολείο του αλλά δεν γύρισε ποτέ ξανά πίσω στο σπίτι

Αναγνώστρια: Το συγκλονιστικό μιας αληθινής ιστορίας

«Όταν ήταν 21 μηνών ο Γιώργος μας, γέννησα τον Θεοδόση. Ήταν δυο υπέροχα μωράκια, υγιέστατα και ζωηρά. Ήμουν πολύ ευτυχισμένη, δεν χόρταινα να τα φιλώ και να τα αγκαλιάζω. Επειδή εργαζόμουν, τα παιδιά μου πήγαιναν στον Κοινοτικό Βρεφοκομικό Σταθμό του χωριού μας. Στις 8 Φεβρουαρίου 2012, το πρωί λίγο πριν φύγουν για τον βρεφοκομικό (τα πήγαινε ο πατέρας μου κάθε μέρα) ο Θεοδόσης με αγκάλιασε πολύ σφιχτά. Κάθε μέρα με αγκάλιαζε και με φιλούσε πριν φύγει αλλά εκείνη την ημέρα ήταν τόσο σφιχτή η αγκαλιά, που μου έκανε εντύπωση»

Το απόγευμα και συγκεκριμένα στις 3.15, χτύπησε το τηλέφωνο μου. Ήταν η δασκάλα του και ήταν πολύ ταραγμένη. Μου είπε: «Μαρία Λένα τρέξτε ο Θεοδόσης δεν ξυπνά. Ελάτε γρήγορα έχουν μελανιάσει τα χείλη του. Σοκαρίστηκα! Πήρα αμέσως τον άντρα μου τηλέφωνο και δεν ξέρω γιατί, εκείνη τη στιγμή του είπα: «Βούρα, έφυγε το μωρό μας».

Όταν φτάσαμε στον βρεφοκομικό άρχισα να φωνάζω: «Που είναι το μωρό μου;». Οι δασκάλες ήταν κατατρομαγμένες και ο άντρας μου, βρήκε τη δύναμη και το σήκωσε στην αγκαλιά του. Το κρατούσε μέχρι που φτάσαμε στο νοσοκομείο.

Ειδοποιήθηκε το νοσοκομείο αλλά και η αστυνομία. Οι γιατροί ήταν στην πόρτα και μας περίμεναν. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά, μαζεύτηκαν εκεί όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι μας. Η αναμονή ήταν κάτι περισσότερο από εφιαλτική και κάθε ανάσα με πονούσε. Το μόνο που ήθελα να ακούσω, ήταν η φωνή του μωρού μου. Θυμάμαι που με κρατούσε αγκαλιά ο αδελφός μου και του είπα: «Σε παρακαλώ, εσύ που πιστεύεις περισσότερο από μένα στο Θεό, πάρε τηλέφωνο στο Άγιο Όρος να προσευχηθούν για το μωρό, να το σώσει η Αγία Μαρίνα» και με μάτια βουρκωμένα μου απάντησε: «Μα τωρά είναι στην αγκαλιά της Αγίας Μαρίνας». 

Αληθινή ιστορία αναγνώστριας: Μία μητέρα έχασε το αγοράκι της ξαφνικά

Το αγοράκι μου δυστυχώς ήταν νεκρό. Έφυγε το πρωί για το σχολείο του αλλά δεν γύρισε ποτέ ξανά πίσω στο σπίτι του. Είμαι σίγουρη ότι ο γιος μου είναι Άγγελος, δίπλα στο Χριστό και είναι σαν να είναι εδώ, κοντά μου.

Εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα και κανείς που να μπορούσε να με παρηγορήσει. Ήταν σαν να έχασα το φως μου και ξαφνικά βυθίστηκα σε ένα περίεργο σκοτάδι γεμάτο πόνο. Το παιδί μου ήταν 26 μηνών και δεν είχε τίποτα, ούτε πυρετό, ούτε βήχα για να ανησυχήσω. Όλα ήταν φυσιολογικά. Ο γιατρός μας είπε ότι ένιωσε έναν πόνο στο στήθος, χωρίς όμως να προλάβει να κλάψει ή να φωνάξει και “έφυγε” στον ύπνο του.

Μετά από 3 ημέρες κηδεύτηκε και όλες σχεδόν οι εφημερίδες τις εποχής είχαν τον ίδιο τίτλο: «Συγκλονίζει ο θάνατος του Θεοδόση». Κάποιες έγραψαν μετά την νεκροψία: «Υπόβαθρο λοίμωξης του αναπνευστικού συστήματος και εγκεφαλικό οίδημα μεταθανάτ