Έφερα το τηλέφωνο του αποθανόντος συζύγου μου για επισκευή, ήθελα να το φτιάξω και να το δώσω στη χρήση της πεθεράς μου· όμως όταν ο τεχνικός τελείωσε τη δουλειά και άναψε το τηλέφωνο, στην οθόνη εμφανίστηκε αμέσως ένα μήνυμα 😨
Όταν το είδε, ο τεχνικός χλόμιασε και με φώναξε σιγανά: «Πρέπει να το δείτε… συγγνώμη, δεν το ήθελα». Αφού διάβασα το κείμενο, λίγο έλειψε να λιποθυμήσω 😢😨
Έφερα το τηλέφωνο του συζύγου μου για επισκευή τρεις μήνες μετά τον θάνατό του. Ήθελα να το φτιάξω και να το δώσω στην πεθερά μου — το δικό της είχε χαλάσει εδώ και καιρό και δεν έχει χρήματα για καινούργιο.
Αυτό το τηλέφωνο βρισκόταν στο συρτάρι της συρταριέρας από την ημέρα που χάσαμε τον σύζυγό μου. Η οθόνη ήταν σπασμένη, γι’ αυτό και το τηλέφωνο δεν άναβε. Δεν έβρισκα το κουράγιο να το επισκευάσω. Κάθε φορά που άνοιγα το συρτάρι, το βλέμμα μου έπεφτε πάνω σε εκείνο το μαύρο ορθογώνιο και το έκλεινα βιαστικά. Μου φαινόταν πως, αν το άγγιζα, ο πόνος της απώλειας θα με διέλυε ξανά.
Ο σύζυγός μου σκοτώθηκε σε τροχαίο. Όλα συνέβησαν ξαφνικά και απροσδόκητα. Στο νοσοκομείο μου παρέδωσαν τα προσωπικά του αντικείμενα: το πορτοφόλι, τα κλειδιά, το ρολόι και αυτό το τηλέφωνο. Μου είπαν ότι είχε υποστεί σοβαρές ζημιές από τη σύγκρουση. Τότε απλώς το έβαλα στην άκρη. Ως ανάμνηση του αγαπημένου μου ανθρώπου.
Πήγα στο συνεργείο με βαριά καρδιά. Ήταν ένας ημιυπόγειος χώρος σε ένα παλιό εμπορικό κέντρο. Ο τεχνικός ήταν ένας συνηθισμένος άνδρας, γύρω στα σαράντα.
Εξέτασε ήρεμα τη συσκευή και είπε ότι η οθόνη έπρεπε να αντικατασταθεί πλήρως, αλλά η εργασία δεν ήταν δύσκολη και θα διαρκούσε περίπου μία ώρα, οπότε μπορούσα να περιμένω εκεί.
Κάθισα στη μοναδική καρέκλα. Άναψε τη λάμπα, έβγαλε τα εργαλεία, το μικροσκόπιο και άρχισε να αποσυναρμολογεί προσεκτικά το τηλέφωνο. Δούλευε με σιγουριά, φαινόταν ότι είχε εμπειρία.
Κοίταζα έξω από το παράθυρο, το θαμπό τζάμι από όπου κυλούσαν σταγόνες βροχής, και σκεφτόμουν τα παιδιά. Πώς να τους εξηγήσω ότι το τηλέφωνο του μπαμπά θα ήταν πλέον της γιαγιάς. Η κόρη είναι ήδη μεγάλη, θα καταλάβει. Αλλά ο γιος… εκείνος ακόμα μερικές φορές ρωτά πότε θα γυρίσει ο μπαμπάς.
Ο τεχνικός σχεδόν δεν μιλούσε, μόνο πού και πού μουρμούριζε κάτι στον εαυτό του. Μετά από μισή ώρα, η καινούργια οθόνη είχε τοποθετηθεί. Σύνδεσε το τηλέφωνο στον φορτιστή και πάτησε το κουμπί ενεργοποίησης. Η οθόνη άναψε. Η γνώριμη αρχική οθόνη.
Και τότε το τηλέφωνο δόνησε.
Δεν το πρόσεξα αμέσως, αλλά ο τεχνικός πάγωσε. Παρατήρησα πώς άλλαξε η έκφρασή του. Συνοφρυώθηκε και κράτησε το βλέμμα του στην οθόνη περισσότερο από το συνηθισμένο.
— Κάτι δεν πάει καλά; — ρώτησα.
Γύρισε αργά προς το μέρος μου με το τηλέφωνο στο χέρι και είπε χαμηλόφωνα:
— Πρέπει να το διαβάσετε… συγγνώμη. Δεν ήθελα να κοιτάξω, αλλά το μήνυμα εμφανίστηκε αμέσως.
Πήρα το τηλέφωνο. Στην αρχή τα γράμματα θόλωναν, δεν καταλάβαινα καν τι διάβαζα. Ύστερα, όταν συνειδητοποίησα τι ακριβώς έγραφε στην οθόνη, λίγο έλειψε να λιποθυμήσω 😢😨 Η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Το μήνυμα ήταν από άγνωστη επαφή. Αντί για όνομα — απλώς ένα εικονίδιο με καρδιά.
«Αγάπη μου, σε περιμένω ήδη είκοσι λεπτά. Πότε θα έρθεις; Ή σε καθυστέρησε πάλι η γυναίκα σου; Έλα γρήγορα, μου έλειψες».
Το μυαλό μου άδειασε. Δεν το είχα γράψει εγώ αυτό.
Άρα είχε ερωμένη. Άρα εκείνη την ημέρα δεν πήγαινε στο σπίτι ούτε είχε επαγγελματικές υποχρεώσεις. Βιαζόταν να πάει σε εκείνη. Ανέπτυξε υπερβολική ταχύτητα. Γι’ αυτό συνέβη το δυστύχημα. Γι’ αυτό δεν είναι πια στη ζωή. Θεέ μου, εκείνη τη στιγμή ένιωσα τόσο πόνο και τόση αηδία.
Καθόμουν στο συνεργείο με το τηλέφωνο ενός ξένου ανθρώπου στα χέρια μου και καταλάβαινα πώς μπορούσε να είχε συμβεί όλο αυτό.
Και τώρα δεν ξέρω πώς να ζήσω με αυτή τη σκέψη. Πώς να θυμάμαι κάθε μέρα ότι ο άνθρωπος που αγάπησα και θρήνησα έχασε τη ζωή του επειδή βιαζόταν υπερβολικά να πάει σε μια άλλη γυναίκα.