Ένας αλαζόνας επιθεωρητής μου αφαίρεσε το δίπλωμα ενώ μετέφερα την έγκυο γυναίκα μου στο νοσοκομείο: έναν χρόνο αργότερα έκανα κάτι που τον έκανε να μετανιώσει πικρά για την πράξη του 🤔😢
Εκείνο το βράδυ ο δρόμος μετατράπηκε σε έναν αδιάκοπο λευκό τοίχο. Οι υαλοκαθαριστήρες δεν καθάριζαν το παρμπρίζ, απλώς άπλωναν το βρεγμένο χιόνι. Κρατούσα το τιμόνι σχεδόν στα τυφλά και ένιωθα τα πάντα μέσα μου να σφίγγονται.
Η Γιούλια καθόταν δίπλα μου, χλωμή, με τα βρεγμένα μαλλιά κολλημένα στο μέτωπό της.
— Άρχισε… πιο δυνατά… — ψιθύρισε και έπιασε την κοιλιά της.
Η ημερομηνία τοκετού ήταν προγραμματισμένη για δύο εβδομάδες αργότερα. Δεν φανταζόμουν καν ότι θα συνέβαινε τόσο νωρίς. Το ασθενοφόρο αρνήθηκε να έρθει μέχρι το εξοχικό μας. Είπαν: «Οι δρόμοι έχουν κλείσει από το χιόνι. Αν θέλετε να προλάβετε — πηγαίνετέ την μόνοι σας».
Ξεπέρασα το όριο ταχύτητας. Ναι, είδα την πινακίδα. Αλλά όταν η γυναίκα σου ουρλιάζει από τον πόνο, δεν μετράς χιλιόμετρα.
Μπροστά άναψαν μπλε φώτα. Με σταμάτησαν.
Ο επιθεωρητής βγήκε από το φυλάκιο αργά, σαν να βαριόταν. Ψηλός, βαρύς, γεμάτος έπαρση. Πλησίασε και χτύπησε το τζάμι με το γκλομπ.
— Πού πετάμε; — ρώτησε ειρωνικά. — Γραφτήκατε σε αγώνες;
— Η γυναίκα μου γεννάει. Πρέπει να πάμε επειγόντως στην πόλη. Σας παρακαλώ, αφήστε μας να περάσουμε, — είπα.
Έσκυψε και κοίταξε τη γυναίκα μου. Ανέπνεε με δυσκολία.
— Και η μυρωδιά μέσα στο αυτοκίνητο, τη φαντάστηκα κι αυτή; — μισόκλεισε τα μάτια του.
Απάντησα ειλικρινά:
— Νωρίτερα σήμερα ήπια μόνο ένα ποτήρι. Πριν από αρκετές ώρες. Είμαι καλά. Δεν είναι αυτό το θέμα τώρα.
Δεν με άφησε καν να τελειώσω.
— Βγες έξω. Θα ελέγξουμε.
Βγήκα στο χιόνι φορώντας μόνο ένα φούτερ. Τα χέρια μου έτρεμαν όχι από το κρύο, αλλά από την οργή.
Το αλκοτέστ έδειξε 0,18.
Κάθε φυσιολογικός άνθρωπος θα έλεγε: «Εντάξει, πήγαινε». Αλλά όχι αυτός.
— Υπέρβαση ταχύτητας. Αλκοόλ. Αφαίρεση διπλώματος, — είπε ψυχρά ο επιθεωρητής.
— Μιλάτε σοβαρά; Είναι έτοιμη να γεννήσει! Αφήστε με να τη μεταφέρω και μετά θα έρθω μόνος μου!
Σήκωσε τους ώμους.
— Ο νόμος είναι ίδιος για όλους. Το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ κατασχέσεων. Μετά κάντε ό,τι θέλετε.
— Έχετε υπηρεσιακό αυτοκίνητο. Πηγαίνετέ την εσείς!
Χαμογέλασε ειρωνικά.
— Δεν είμαι ο οδηγός σας.
Γύρισε στο φυλάκιο κι εγώ έμεινα στον δρόμο με τη γυναίκα μου στην αγκαλιά.
Μείναμε εκεί περίπου τριάντα λεπτά. Την προστάτευα από τον άνεμο με το σώμα μου. Σχεδόν δεν μπορούσε πια να μιλήσει. Ευτυχώς, κάποιος τελικά κάλεσε ασθενοφόρο. Δέκα λεπτά αργότερα την πήραν.
Ο γιος μας γεννήθηκε εκείνη τη νύχτα.
Υγιής.
Και εκείνη την ίδια νύχτα υποσχέθηκα στον εαυτό μου ένα πράγμα: δεν θα ξεχνούσα αυτόν τον επιθεωρητή. Και ήδη έναν χρόνο αργότερα έκανα κάτι που τον έκανε να μετανιώσει πικρά για την πράξη του 😱😢 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Πέρασε ένας χρόνος.
Σε αυτό το διάστημα άλλαξα δουλειά. Έφυγα από ιδιωτική εταιρεία και επέστρεψα στο σύστημα. Δούλευα χωρίς ρεπό. Πέρασα την αξιολόγηση. Πήρα θέση.
Και μια μέρα ο προσωπικός φάκελος του επιθεωρητή βρέθηκε πάνω στο γραφείο μου. Μπήκε στο γραφείο με σίγουρο βήμα. Δεν με αναγνώρισε αμέσως.
— Κύριε αντισυνταγματάρχα, ο ταγματάρχης κατόπιν κλήσης σας.
Σήκωσα το βλέμμα. Σώπασε. Με αναγνώρισε.
Η αυτοπεποίθηση έφυγε από το πρόσωπό του.
— Θυμάστε εκείνη τη νύχτα. Τη χιονοθύελλα. Την έγκυο γυναίκα. Είπατε: «Δεν με νοιάζει».
Χλώμιασε.
— Ενήργησα σύμφωνα με τον νόμο…
— Όχι, — τον διέκοψα. — Ενεργήσατε σύμφωνα με τη διάθεσή σας.
Άνοιξα τον φάκελο.
— Σε έναν χρόνο — οκτώ καταγγελίες. Τρεις υπερβάσεις εξουσίας. Δύο περιστατικά αγενής συμπεριφοράς προς πολίτες. Απλώς μέχρι τώρα έκλειναν τα μάτια.
Άρχισε να δικαιολογείται. Μιλούσε για την υπηρεσία, για την προϋπηρεσία, για τη δύσκολη δουλειά.
Τον άκουγα σιωπηλά.
— Ξέρετε τι σας έσωσε τότε; — ρώτησα ήρεμα. — Το ότι η γυναίκα μου και το παιδί μου επέζησαν.
Στο γραφείο επικράτησε σιωπή.
— Σήμερα θα γίνει έκτακτος έλεγχος. Πλήρης υπηρεσιακή αξιολόγηση. Και θα την διευθύνω προσωπικά εγώ.
Δύο εβδομάδες αργότερα η επιτροπή υπέγραψε την απόφαση.
Υποβιβασμός. Αφαίρεση επιδομάτων. Μεταφορά στο πιο δύσκολο τμήμα του αυτοκινητόδρομου — εικοσιτετράωρες βάρδιες στο κρύο, χωρίς θερμαινόμενο φυλάκιο, χωρίς «ήσυχες» βάρδιες.
Αλλά αυτό μου φάνηκε λίγο. Πέτυχα την επανεξέταση των παλιών του φακέλων. Εκεί βρέθηκαν αρκετές παραβάσεις για να κλείσει οριστικά η υπόθεση.
Έναν μήνα αργότερα παρέδωσε τη στολή του.