Επένδυσε 75.000 ευρώ για να παντρευτεί μια γυναίκα με αναπηρία… Και κατά την πρώτη τους νύχτα, τον περίμενε μια συγκλονιστική αλήθεια: «Είσαι…»
Σε ένα μικρό χωριό κοντά στη Montpellier ζούσε ο Julien Lefèvre, ένας τριανταέξι ετών λιθοξόος γνωστός για την καλοσύνη, το θάρρος του και τα χέρια του που συχνά ήταν λερωμένα με τσιμέντο. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα γινόταν ο ήρωας ενός ρομαντικού παραμυθιού που θα συζητούσε όλη η γειτονιά: είχε μόλις ανακοινώσει ότι θα παντρευόταν την Élodie Marchand, μια νεαρή γυναίκα που είχε παραλύσει.
Η Élodie, πρώην καθηγήτρια καλών τεχνών και φιναλίστ του διαγωνισμού Miss Languedoc-Roussillon, είχε χάσει τα πάντα τρία χρόνια νωρίτερα σε ένα φρικτό ατύχημα στον αυτοκινητόδρομο Α9. Από εκείνη την ημέρα δεν μπορούσε να κουνήσει τα πόδια της.
Οι γείτονες ψιθύριζαν:
«Είναι πραγματικά τρελός! Ξόδεψε όλες τις οικονομίες του για μια γυναίκα με αναπηρία;»
Αλλά ο Julien αγνοούσε τις φήμες. Συνέχιζε τη δουλειά του, με ίσια πλάτη και σταθερό βλέμμα.
Κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης των αρραβώνων, πήρε το χέρι της και ψιθύρισε: «Ακόμα κι αν δεν μπορείς να περπατήσεις πια, θα είμαι πάντα στο πλευρό σου. Μαζί θα βρούμε έναν άλλο τρόπο να προχωρήσουμε.»
Εκείνο το βράδυ, η Élodie δάκρυσε από χαρά για πρώτη φορά μετά το ατύχημα.
Η μητέρα της Élodie, η Madame Marchand, θρησκευόμενη και προστατευτική, αντέδρασε έντονα:
«Καρδιά μου, σκέψου λίγο! Δεν θα μπορέσεις ποτέ να του δώσεις απογόνους ούτε να τον βοηθήσεις πλήρως στη ζωή! Αξίζει καλύτερα!»
Αλλά η Élodie απάντησε ήρεμα: «Μαμά, δεν ψάχνει την τελειότητα. Θέλει την καρδιά μου.»
Μπροστά σε τέτοια αποφασιστικότητα, η οικογένεια τελικά υποχώρησε.
Και μια Κυριακή του Ιουνίου, στην μικρή ρωμανική εκκλησία του Saint-Clément, κάτω από γιρλάντες λεβάντας και τους ήχους ενός τοπικού βιολιού, η Élodie και ο Julien αντάλλαξαν όρκους.
Ο Julien δαπάνησε 75.000 ευρώ, τις οικονομίες δέκα ετών δουλειάς, για να προσαρμόσει το σπίτι τους.
Έχτισε ράμπες, διεύρυνε τις πόρτες, εγκατέστησε ντους walk-in και ένα φωτεινό ατελιέ ζωγραφικής.
«Θέλω να νιώσεις ότι αυτό το σπίτι είναι δικό σου,» της είπε ένα βράδυ, με τα χέρια του καλυμμένα με γύψο.
Η Élodie τον φίλησε, τα μάτια της γεμάτα δάκρυα. Για πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό, τόλμησε να ονειρευτεί το αύριο.
Η βροχή έπεφτε απαλά πάνω στις κόκκινες κεραμίδες. Το υπνοδωμάτιό τους μύριζε κερωμένο ξύλο και γιασεμί.
Ο Julien, νευρικός, τη βοήθησε να μπει στο κρεβάτι. Όταν αφαίρεσε προσεκτικά την άσπρη δαντέλα, έμεινε παγωμένος… 😱😲
Στο ισχίο της Élodie, μια λεπτή ουλή αποκάλυπτε μια πρόσφατη επέμβαση, υπερβολικά καθαρή για να συνδεθεί με το ατύχημα.
«Είσαι… έγκυος;» ψιθύρισε ο Julien, με τρεμάμενη φωνή.
«Ναι,» απάντησε εκείνη, σαν να κουβαλούσε αυτό το μυστικό για πάντα.
Όλοι οι γιατροί είχαν πει: η μητρότητα μετά το ατύχημα είναι αδύνατη.
«Πώς…;»
«Μια κλινική αποκατάστασης στο Montpellier μου πρότεινε μια πειραματική επέμβαση. Όχι για να περπατήσω… αλλά για να διατηρήσω ό,τι είχε μείνει από το σώμα μου. Ανακάλυψα την εγκυμοσύνη και φοβήθηκα… φοβήθηκα ότι θα σε χάσω.»
Ο Julien, σιωπηλός, γονάτισε δίπλα στο κρεβάτι:
«Δεν σε παντρεύτηκα για αυτό που μπορείς να μου δώσεις. Σε παντρεύτηκα για αυτό που είμαστε εμείς.»
«Αλλά υπάρχουν κίνδυνοι… για το μωρό και για μένα,» παραδέχτηκε η Élodie.
«Τότε θα τα αντιμετωπίσουμε όλα μαζί,» είπε ο Julien, σκεπάζοντάς την με μια κουβέρτα.
Οι επόμενες εβδομάδες μετέτρεψαν τη ζωή τους. Ο Julien έμαθε να παρέχει φροντίδα και συνόδευε την Élodie σε κάθε ραντεβού. Ακόμα και η Madame Marchand μαλάκωσε, φέρνοντας ζεστές σούπες και προσευχές.
Στο σπίτι τους κοντά στο Saint-Clément, οι τοίχοι γέμισαν με σχέδια. Η Élodie ξανάρχισε να ζωγραφίζει, τα τοπία της γεμάτα φως.
Ένα χειμωνιάτικο πρωί, στο νοσοκομείο ακούστηκε μια κραυγή: ένα αγόρι, εύθραυστο αλλά ζωντανό. Ο Julien έκλαψε κρατώντας το κοντά στην Élodie.
«Προχωράμε διαφορετικά… αλλά μαζί.»
Οι γείτονες, κάποτε δύσπιστοι, τώρα τους χαιρετούσαν με θαυμασμό. Αυτός ο γάμος δεν ήταν θυσία. Ήταν μια νέα αρχή.