Έσκυψα για να κλείσω το τηλέφωνο του κοιμισμένου συζύγου μου, ο οποίος πριν κοιμηθεί διάλεγε τις διακοπές μας: το τηλέφωνο ξεκλείδωσε κατά λάθος και αυτό που είδα στην οθόνη με γέμισε πραγματικό τρόμο 😲😨
Γύρισα σπίτι μετά από μια δύσκολη βάρδια. Μια σακούλα με ψώνια στο ένα χέρι, φάρμακα στο άλλο. Στο νοσοκομείο σήμερα επικρατούσε χάος, το μόνο που ονειρευόμουν ήταν ένα ντους και λίγη ησυχία.
Στο σπίτι όλα όπως πάντα. Πιάτα στον νεροχύτη, πράγματα πεταμένα εδώ κι εκεί, ο σύζυγός μου στον καναπέ με το τηλέφωνο. Τον ρώτησα αν θα διαλέγαμε μαζί τα πακέτα διακοπών, αλλά έκανε ένα νεύμα λέγοντας ότι θα τα δει μόνος του. Δεν επέμεινα, αν και μέσα μου μεγάλωνε ήδη ο εκνευρισμός. Εδώ και καιρό ζούμε σαν συγκάτοικοι, όχι σαν άντρας και γυναίκα.
Το βράδυ πήγε στο υπνοδωμάτιο νωρίτερα από μένα. Έμεινα για πολλή ώρα στην κουζίνα σκεπτόμενη ότι αυτές οι διακοπές δεν μας χρειάζονταν για τη θάλασσα, αλλά για εμάς. Σχεδόν έχουμε σταματήσει να μιλάμε ουσιαστικά.
Τη νύχτα ξύπνησα από μια παράξενη σιωπή. Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό, μόνο η οθόνη του τηλεφώνου έλαμπε με ένα αχνό γαλάζιο φως. Ο σύζυγός μου κοιμόταν στο πλάι, το τηλέφωνο δίπλα του, σχεδόν έτοιμο να πέσει από το χέρι του.
Έσκυψα για να το κλείσω, ώστε το φως να μη με ενοχλεί στα μάτια. Το τηλέφωνο ξεκλείδωσε κατά λάθος και στην οθόνη δεν εμφανίστηκε κάποια ιστοσελίδα με διακοπές.
Αυτό που είδα ήταν για μένα πραγματικό σοκ 😲😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Αρχικά είδα τη σελίδα μιας ασφαλιστικής εταιρείας. Ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο στο όνομά μου. Το ποσό ήταν τόσο μεγάλο που μου στέγνωσε το στόμα. Ημερομηνία έκδοσης — πριν από μία εβδομάδα.
Κύλησα πιο κάτω. Στο ιστορικό αναζητήσεων υπήρχε η φράση: «ατύχημα στο οποίο η ασφάλεια καταβάλλει αποζημίωση».
Πάγωσαν όλα μέσα μου.
Άνοιξα την καρτέλα με τα εισιτήρια. Πήγαινε — δύο εισιτήρια. Επιστροφή — μόνο ένα. Και αυτό το εισιτήριο ήταν στο όνομα του συζύγου μου.
Στεκόμουν σκυμμένη πάνω από το κρεβάτι και κοιτούσα τον άνθρωπο με τον οποίο είχα ζήσει τόσα χρόνια. Στο μυαλό μου η εικόνα άρχισε να σχηματίζεται σιγά σιγά. Τα είχε σκεφτεί όλα. Τις διακοπές, την ασφάλεια, την απουσία εισιτηρίου επιστροφής για μένα.
Δεν ήταν διακοπές. Ήταν σχέδιο. Και κατάλαβα αμέσως ότι σκόπευε να με ξεφορτωθεί.
Άφησα αργά το τηλέφωνο στη θέση του και ξάπλωσα δίπλα του. Ανέπνεε ήρεμα, χωρίς να υποψιάζεται ότι τα ήξερα όλα.
Το πρωί έκανα σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Χαμογελούσα, συζητούσα για το ξενοδοχείο, ρωτούσα ποια μαγιό να πάρω. Εκείνος ήταν ικανοποιημένος με τον εαυτό του, πιστεύοντας ότι όλα πήγαιναν σύμφωνα με το σχέδιο.
Όμως στο μεσημεριανό διάλειμμα πήγα στην ασφαλιστική και ακύρωσα το συμβόλαιο. Έπειτα απευθύνθηκα σε δικηγόρο. Όλα τα στιγμιότυπα οθόνης ήταν ήδη στα χέρια μου. Το ιστορικό αναζητήσεων, τα εισιτήρια, οι ημερομηνίες.
Και το βράδυ, όταν ο σύζυγός μου επέστρεψε στο σπίτι, τον περίμεναν αστυνομικοί. Δεν έκανα σκηνή. Απλώς έδειξα τα αποδεικτικά στοιχεία.
Εκείνος σχεδίαζε ένα ατύχημα. Και κατέληξε με ποινική υπόθεση.
Και οι διακοπές πράγματι έγιναν. Μόνο που έφυγα μόνη μου.