Η Φαίη Σκορδά κινείται μέσα στο σπίτι της σαν σκιά που προσπαθεί να προλάβει τον χρόνο.
Ο λόγοι και οδηγούν σε μια νέα αρχή. Κι όμως, μέσα της, υπάρχει μια ανησυχία που δεν μπορεί να εξηγήσει. Και τότε, το τηλέφωνο χτυπά. Στην οθόνη εμφανίζεται μια λέξη: «Μαμά». Από το Κιλκίς. Το σηκώνει σχεδόν μηχανικά, αλλά από την πρώτη κιόλας ανάσα καταλαβαίνει πως κάτι δεν είναι όπως πριν. Η φωνή της μητέρας της δεν έχει τη ζεστασιά της καθημερινότητας είναι βαριά, τρεμάμενη, σαν να κουβαλά κάτι που δεν χωρά σε απλές κουβέντες. «Θέλω να σου πω κάτι», λέει η κυρία Εύα.
Τα λόγια της μητέρας της δεν φεύγουν από το μυαλό της Φαίης. Είναι εκεί ξανά και ξανά, σαν να ειπώθηκαν μόλις τώρα. Δεν την βαραίνουν πια μόνο την ακολουθούν. Θέλει παιδί. Το θέλει βαθιά, αληθινά. Και ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης το θέλει επίσης. Το έχουν συζητήσει, το έχουν ονειρευτεί, το έχουν φανταστεί σαν φυσική συνέχεια της αγάπης τους. Δεν υπάρχει αμφιβολία, δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη ως προς την επιθυμία. Και όμως… Κάποια πράγματα δεν προγραμματίζονται.
Δεν χωρούν σε ημερολόγια, δεν υπακούουν σε σχέδια, δεν έρχονται επειδή τα ζητάς. Έρχονται όταν πρέπει ή δεν έρχονται ποτέ με τον τρόπο που περιμένεις. Η Φαίη το γνωρίζει από τώρα πιο βαθιά από ποτέ. Νιώθει την επιθυμία, αλλά και την αδυναμία του ανθρώπου απέναντι στον χρόνο, στη μοίρα, σε εκείνο το αόρατο χέρι που καθορίζει τις στιγμές. Δεν είναι άρνηση είναι αποδοχή. Μια ήρεμη, ώριμη συμφιλίωση με το απρόβλεπτο της ζωής.
«Ό,τι θέλει ο Θεός», ψιθυρίζει σχεδόν χωρίς φωνή. Και μέσα σε αυτή τη φράση βρίσκει μια παράξενη γαλήνη. Γιατί η αγάπη δεν μετριέται μόνο με όσα έρχονται, αλλά και με όσα περιμένεις. Με όσα αφήνεις να συμβούν χωρίς να τα πιέζεις. Ο χρόνος απλώνεται μπροστά της. Η ζωή ανοίγεται μπροστά της, γεμάτη ανάμεσα στην επιθυμία και την πίστη, η Φαίη προχωρά όχι με βεβαιότητες, αλλά με καρδιά ανοιχτή. Έτοιμη να δεχτεί ό,τι της φέρει η ζωή. Έτοιμη να αγαπήσει, με όποιον τρόπο της δοθεί.
