Σχεδόν κάθε μέρα, ακριβώς το μεσημέρι, το ίδιο κοριτσάκι εμφανιζόταν στο κατώφλι του σπιτιού μου. Όμορφο, καλοντυμένο, με στρογγυλά μαγουλάκια και ένα μικρό λούτρινο αρκουδάκι στα χέρια του.
Στεκόταν μπροστά στην πόρτα, κοιτάζοντας κατευθείαν την κάμερα του κουδουνιού — σαν να περίμενε κάτι.
Τις περισσότερες φορές ήμουν στη δουλειά εκείνη την ώρα και δεν μπορούσα να ανοίξω για να μάθω ποια ήταν και γιατί ερχόταν. Κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο: το κοριτσάκι χτυπούσε το κουδούνι, περίμενε ένα-δυο λεπτά και μετά έτρεχε πίσω στη γωνία.
Κανένα αυτοκίνητο, κανένας ενήλικος κοντά. Ειλικρινά, κάθε μέρα ανησυχούσα όλο και περισσότερο. Πού ήταν οι γονείς της; Γιατί ένα τόσο μικρό παιδί κυκλοφορούσε μόνο του;
Άρχισα να φοβάμαι ότι είχε συμβεί κάτι τρομερό.
Ένα βράδυ δεν άντεξα άλλο και πήγα στην αστυνομία με τις εγγραφές. Οι αστυνομικοί εντόπισαν γρήγορα τη διεύθυνση της οικογένειας του κοριτσιού και κάλεσαν τη μητέρα στο τμήμα. Και τότε μάθαμε κάτι εντελώς απροσδόκητο 😲😱
👉 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Όταν η γυναίκα μπήκε και άκουσε για τι την κατηγορούσαν, ξαφνικά ξέσπασε σε γέλια.
— Συγγνώμη, — είπε σκουπίζοντας τα δάκρυά της, — αλλά η κόρη μου είναι σε μια ηλικία που τα πάντα την ενδιαφέρουν. Μένουμε κοντά σας και περπατάμε συχνά σ’ αυτόν τον δρόμο. Κάθε φορά που περνάμε μπροστά από το σπίτι σας, λέει: «Θέλω να πω γεια σ’ εκείνη τη κυρία!» Τρέχει μέχρι την πόρτα σας, χτυπάει το κουδούνι και μετά επιστρέφει. Την περιμένω πάντα στην αυλόπορτα.
Έμεινα άφωνη.
— Μα γιατί ειδικά το δικό μου σπίτι; — τη ρώτησα.
Η γυναίκα χαμογέλασε ξανά:
— Ίσως να μην το θυμάστε, αλλά ένα καλοκαίρι δώσατε στην κόρη μου ένα μήλο όταν έπεσε. Από τότε πιστεύει ότι πρέπει να έρχεται κάθε μέρα να σας εύχεται «καλή μέρα».
Ο λοχίας κι εγώ κοιταχτήκαμε και ξεσπάσαμε σε γέλια. Αποδείχτηκε ότι η «μυστηριώδης επισκέπτρια» ήταν απλώς ένα καλόκαρδο μικρό κορίτσι που ερχόταν κάθε μέρα να πει «γεια» σε κάποιον που κάποτε της είχε δείξει λίγη καλοσύνη.
