Για έξι χρόνια, η σύζυγος έβρισκε άμμο παραλίας στις τσέπες του συζύγου της, που ήταν λογιστής, αλλά δεν ρωτούσε ποτέ τίποτα· μέχρι που μια μέρα δεν άντεξε άλλο και αποφάσισε να τον ακολουθήσει — και η αλήθεια που ανακάλυψε την πάγωσε από τρόμο 😱😲
Την κίτρινη άμμο την πρόσεξα τυχαία. Άδειαζα τις τσέπες πριν βάλω πλυντήριο, όπως έκανα πάντα, και ξαφνικά στο πάτωμα έπεσαν χοντροί, γυαλιστεροί κόκκοι. Τα έχασα. Ο άντρας μου δούλευε ως λογιστής, περνούσε όλη τη μέρα στο γραφείο. Από πού βρέθηκε άμμος στο παντελόνι του, και μάλιστα σαν να ήταν από παραλία;
Εκείνη τη φορά δεν είπα τίποτα. Σκούπισα, την πέταξα και αποφάσισα πως μάλλον έκανα λάθος. Αλλά μια εβδομάδα μετά συνέβη ξανά. Και μετά πάλι. Μερικές φορές η άμμος ήταν στην πίσω τσέπη, άλλες στο σακάκι, μια φορά ακόμη και στη μανσέτα του πουκαμίσου. Και κάθε φορά ήταν Σάββατο.
Τα Σάββατα ο Βίκτορ σηκωνόταν στις έξι το πρωί. Ντυνόταν αθόρυβα για να μη με ξυπνήσει και έφευγε χωρίς πρωινό. Γυρνούσε το βράδυ κουρασμένος, με λερωμένα παπούτσια. Έλεγε πως στη δουλειά υπήρχε φόρτος, αναφορές και προθεσμίες. Εγώ κουνούσα το κεφάλι. Τριάντα χρόνια γάμου σε μαθαίνουν να πιστεύεις τα λόγια, ακόμα κι όταν μέσα σου κάτι ήδη σε τρώει.
Έξι χρόνια σιωπούσα. Έξι χρόνια σκούπιζα την άμμο και έκανα πως δεν παρατηρώ τίποτα. Φοβόμουν να κάνω την ερώτηση, γιατί φοβόμουν την απάντηση. Αλλά εκείνη τη μέρα κάτι μέσα μου έσπασε. Κατάλαβα ότι ήθελα να μάθω τι κρύβει ο άντρας μου και ήμουν έτοιμη για οποιαδήποτε αλήθεια.
Ένα ακόμη Σάββατο βγήκε από το σπίτι και εγώ, χωρίς να το σκεφτώ, φόρεσα το παλτό μου και τον ακολούθησα. Κρατούσα απόσταση για να μη με δει. Μπήκε σε λεωφορείο και κατέβηκε στα προάστια της πόλης. Εκεί δεν υπήρχαν ούτε γραφεία ούτε εργοστάσια. Μόνο ένα παλιό λατομείο και ένας στενός δρόμος που οδηγούσε σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι θα μάθαινα μια τρομερή αλήθεια. Αυτό που είδα στη συνέχεια με γέμισε πραγματικό τρόμο. 😱😢 Τη συνέχεια της ιστορίας μου την έγραψα στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Κρύφτηκα πίσω από μια τσιμεντένια πλάκα και παρακολουθούσα τον άντρα μου, τον επικεφαλής λογιστή, να κατεβαίνει με ένα φτυάρι.
Άρχισε να σκάβει. Αργά, με σιγουριά, σαν άνθρωπος που το έχει ξανακάνει πολλές φορές. Έπειτα έβγαλε ένα μεταλλικό κόσκινο και άρχισε να κοσκινίζει την άμμο. Στην αρχή δεν κατάλαβα. Μετά όμως είδα ότι στον πάτο του κόσκινου έμειναν μικροί, γυαλιστεροί κόκκοι.
Χρυσός.
Έπλενε την άμμο σε μια πλαστική λεκάνη, μάζευε προσεκτικά ό,τι γυάλιζε, το έριχνε σε ένα μικρό δοχείο και το έκρυβε στο σακίδιό του. Όλα μεθοδικά, ήρεμα, χωρίς βιασύνη, σαν να ήταν το δεύτερο επάγγελμά του.
Δεν μπορούσα να πιστέψω στα μάτια μου.
Έξι χρόνια, κάθε Σάββατο, εξόρυττε χρυσό παράνομα. Χωρίς άδεια, χωρίς καμία έγκριση. Έβγαζε μαύρα χρήματα και σιωπούσε. Δεν θεώρησε καν απαραίτητο να μου πει έστω μια λέξη.
Ήταν σίγουρος ότι δεν θα καταλάβαινα τίποτα. Ότι απλώς θα έπλενα τα παντελόνια του και θα άδειαζα την άμμο χωρίς να κάνω ερωτήσεις.
Στεκόμουν εκεί και συνειδητοποιούσα ότι ζούσα με έναν άνθρωπο που δεν γνώριζα.
\
