Για έξι μήνες η οικογένεια του αρραβωνιαστικού μου με κορόιδευε στα αραβικά, βέβαιοι ότι δεν καταλάβαινα τίποτα· ούτε καν υποψιάζονταν ότι μιλάω άπταιστα τη γλώσσα και ότι τους είχα ήδη ετοιμάσει μια έκπληξη που θα τη θυμούνται για πολύ καιρό 😲🫣
Για έξι μήνες σιωπούσα.
Για έξι μήνες άκουγα τον αρραβωνιαστικό μου και την οικογένειά του να μιλούν για μένα στα αραβικά, σίγουροι ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα. Με θεωρούσαν ένα αφελές κορίτσι που χαμογελά και κουνά το κεφάλι, επειδή δεν πιάνει ούτε λέξη.
Δεν φαντάζονταν καν ότι μιλάω άπταιστα αραβικά. Και σίγουρα δεν μπορούσαν να φανταστούν πώς θα κατέληγε αυτό για εκείνους.
Το βράδυ γινόταν σε μια ιδιωτική αίθουσα ενός ακριβού εστιατορίου. Γύρω από το μακρύ τραπέζι κάθονταν σχεδόν όλοι οι συγγενείς του αρραβωνιαστικού μου. Μιλούσαν γρήγορα, διέκοπταν ο ένας τον άλλον, γελούσαν. Τα αραβικά ακούγονταν ασταμάτητα, σαν να μην υπήρχα καν εκεί.
Στην κεφαλή του τραπεζιού καθόταν ο αρραβωνιαστικός μου — ας τον πούμε Σαμίρ. Το χέρι του ακουμπούσε στον ώμο μου. Δεν μετέφραζε τίποτα. Ούτε καν προσπαθούσε να το προσποιηθεί.
Η μητέρα του, η Φατίμα, με κοιτούσε προσεκτικά από την άλλη άκρη του τραπεζιού. Στο βλέμμα της υπήρχε εκείνη η συγκαταβατική ηρεμία που έχουν όσοι νιώθουν ανώτεροι.
Ο Σαμίρ έσκυψε προς τον αδελφό του και είπε στα αραβικά:
— Φαντάζεσαι; Σήμερα πάλι παρήγγειλε καφέ από το μηχάνημα. Δεν ξέρει καν πώς να τον φτιάξει σωστά.
Ο αδελφός του χαμογέλασε ειρωνικά:
— Σοβαρά; Και θέλεις να παντρευτείς μια γυναίκα που δεν ξεχωρίζει το κάρδαμο από την κανέλα;
Ήπια ήρεμα μια γουλιά νερό. Στο πρόσωπό μου — ένα ευγενικό χαμόγελο. Αυτό που είχα εξασκήσει για χρόνια. Στο Ντουμπάι έζησα οκτώ χρόνια. Και μέσα σε αυτό το διάστημα κατάλαβα ένα πράγμα: οι άνθρωποι χάνουν πιο συχνά όταν υποτιμούν.
Το χέρι του Σαμίρ έσφιξε λίγο περισσότερο τον ώμο μου.
— Η μαμά λέει ότι αυτό το φόρεμα σου πάει πολύ, — μετέφρασε με γλυκιά φωνή.
Χαμογέλασα ακόμα πιο απαλά.
— Πες της ευχαριστώ. Χαίρομαι που το ακούω.
Και μόλις ένα λεπτό πριν, η Φατίμα είχε πει ότι το φόρεμα είναι πολύ αποκαλυπτικό και φαίνεται φτηνό.
Η αδελφή του αρραβωνιαστικού μου πρόσθεσε, χωρίς να χαμηλώσει τη φωνή της:
— Δεν ξέρει καν τη γλώσσα. Πώς θα μεγαλώσει παιδιά; Με ταινίες του Χόλιγουντ;
Ο Σαμίρ γέλασε:
— Το σημαντικό είναι να μην καταλαβαίνει τι λέμε. Έτσι είναι πιο ήρεμα.
Το τραπέζι ξέσπασε σε γέλια.
Γέλασα κι εγώ. Ένα μικρό, συγκρατημένο γέλιο. Εκείνοι έβλεπαν μια χαμένη ξένη. Κι εγώ εκείνη τη στιγμή ήδη υπολόγιζα πώς ακριβώς θα έβαζα τελεία σε αυτή την ιστορία.
Μετά από αυτό που έκανα, όλη η οικογένεια με κοιτούσε με έκπληκτα μάτια 😨 Αυτό σίγουρα δεν το περίμεναν από μένα 😢 Τη συνέχεια της ιστορίας μου την είπα στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Σηκώθηκα αργά από το τραπέζι. Όλοι χαμογελούσαν ακόμα, νομίζοντας ότι θα πω κάτι αμήχανο στα αγγλικά.
Τους κοίταξα και άρχισα να μιλάω σε καθαρά αραβικά:
“أشكركم جميعًا على صراحتكم طوال هذه الأشهر.”
Σας ευχαριστώ όλους για την ειλικρίνειά σας όλους αυτούς τους μήνες.
Τα κουτάλια έμειναν μετέωρα στον αέρα.
“شكرًا لكِ على ملاحظاتكِ حول ملابسي.”
Ευχαριστώ για τα σχόλιά σου σχετικά με τα ρούχα μου.
“وشكرًا لنصائحكم حول كيف يجب أن أكون زوجة صالحة.”
Και ευχαριστώ για τις συμβουλές σας σχετικά με το πώς πρέπει να είμαι μια «σωστή» σύζυγος.
Πλέον κανείς δεν χαμογελούσε.
Γύρισα το βλέμμα μου στον αρραβωνιαστικό μου.
“كنت أسمع كل كلمة. ولم أكن صامتة لأنني لا أفهم… بل لأنني كنت أراقب.”
Άκουσα κάθε λέξη. Και δεν σιωπούσα επειδή δεν καταλάβαινα… αλλά επειδή παρατηρούσα.
Στην αίθουσα απλώθηκε σιωπή.
Και τότε πρόσθεσα, ήρεμα, χωρίς χαμόγελο:
“وبالمناسبة، والدي سيسترجع كل الأموال التي استثمرها في شركتكم.”
Παρεμπιπτόντως, ο πατέρας μου θα πάρει πίσω όλα τα χρήματα που επένδυσε στην εταιρεία σας.
Το πρόσωπο του πατέρα του άλλαξε πρώτο.
“وسيكون مهتمًا جدًا بمعرفة كيف تعاملتم معي.”
Και θα ενδιαφερθεί πολύ να μάθει πώς ακριβώς μου φερθήκατε.
Έβγαλα το δαχτυλίδι και το ακούμπησα προσεκτικά πάνω στο τραπέζι.
“الآن أصبح القرار أسهل بكثير.”
Τώρα η απόφαση έγινε πολύ πιο εύκολη.
Και αυτή τη φορά η σιωπή ήταν εντελώς διαφορετική.