Η 10χρονη κόρη μου κάθε μέρα, μόλις επέστρεφε από το σχολείο, κλειδωνόταν αμέσως στο μπάνιο και με διαβεβαίωνε ότι απλώς αγαπά την καθαριότητα. Όμως μια μέρα, καθαρίζοντας την αποχέτευση, βρήκα εκεί κάτι παράξενο και με τρόμο κατάλαβα ότι όλο αυτό το διάστημα η κόρη μου μου έκρυβε κάτι 😱😨
Η δεκάχρονη κόρη μου, η Έμμα, έκανε κάθε μέρα το ίδιο πράγμα: μόλις έμπαινε στο σπίτι μετά το σχολείο, άφηνε την τσάντα της δίπλα στην πόρτα και έτρεχε κατευθείαν στο μπάνιο.
Στην αρχή δεν έδωσα σημασία. Τα παιδιά ιδρώνουν, λερώνουν, θέλουν να ξεπλύνουν από πάνω τους τη σχολική μέρα. Με τον καιρό όμως αυτό έγινε υπερβολικά ίδιο. Καθόλου σνακ, καθόλου συζήτηση. Μερικές φορές δεν έλεγε ούτε ένα γεια. Απλώς:
— Πάω στο μπάνιο! — και ακουγόταν το κλικ της κλειδαριάς.
Ένα βράδυ τη ρώτησα ήρεμα:
— Έμμα, γιατί κάθε μέρα πας αμέσως να πλυθείς;
Χαμογέλασε προσεκτικά.
— Μου αρέσει απλώς να είμαι καθαρή.
Αυτή η απάντηση θα έπρεπε να με καθησυχάσει. Όμως κάτι σφίχτηκε μέσα μου. Η Έμμα δεν ήταν ποτέ εμμονική με την καθαριότητα. Ξεχνούσε να αλλάξει κάλτσες, άφηνε τα πράγματά της σκορπισμένα και δεν ανησυχούσε για λεκέδες. Και τώρα — «μου αρέσει απλώς να είμαι καθαρή». Έμοιαζε με φράση αποστηθισμένη.
Μια εβδομάδα αργότερα η μπανιέρα άρχισε να μην στραγγίζει καλά. Το νερό έμενε περισσότερη ώρα από το συνηθισμένο, στην επιφάνεια εμφανιζόταν ένα γκριζωπό στρώμα. Φόρεσα γάντια, ξεβίδωσα το καπάκι της αποχέτευσης και έβαλα μέσα ένα πλαστικό εργαλείο.
Κόλλησε σε κάτι. Τράβηξα, νομίζοντας ότι ήταν τούφα από μαλλιά.
Αλλά από τον σωλήνα βγήκε ένα βρεγμένο κουβάρι από σκούρες τούφες μπερδεμένες με λεπτές κλωστές. Τράβηξα πιο δυνατά και μαζί βγήκε ένα κομμάτι ύφασμα, κολλημένο από το σαπούνι.
Δεν ήταν απλές κλωστές. Ήταν ύφασμα.
Το ξέπλυνα κάτω από τη βρύση και, όταν έφυγε η βρωμιά, είδα το σχέδιο — ανοιχτό γαλάζιο καρό. Το ίδιο με τη σχολική φούστα της Έμμας.
Τα δάχτυλά μου μούδιασαν. Τα ρούχα δεν καταλήγουν τυχαία στην αποχέτευση. Τα σπρώχνουν εκεί όταν κάτι σκίζεται. Όταν προσπαθούν να εξαφανίσουν ίχνη. Γύρισα το κομμάτι και πρόσεξα έναν λεκέ. Καφετί, ξεθωριασμένο, αλλά καθαρό.
Δεν ήταν βρωμιά. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που την άκουγα στ’ αυτιά μου. Το σπίτι ήταν ήσυχο. Η Έμμα ήταν ακόμα στο σχολείο.
Προσπάθησα να βρω μια απλή εξήγηση. Ίσως έπεσε. Ένα κόψιμο. Ένα γδαρμένο γόνατο. Αλλά τα καθημερινά της «επείγοντα» μπάνια ξαφνικά έμοιαζαν αλλιώς. Όχι συνήθεια. Ανάγκη.
Τα χέρια μου έτρεμαν όταν πήρα το τηλέφωνο. Δεν περίμενα το βράδυ και κάλεσα αμέσως το σχολείο.
— Πείτε μου, είναι καλά η Έμμα; Υπήρξαν τραυματισμοί; Μήπως συνέβη κάτι μετά τα μαθήματα; Κάθε μέρα πλένεται αμέσως μόλις γυρίζει από το σχολείο.
Στην άλλη άκρη υπήρξε παύση. Πολύ μεγάλη. Έπειτα η γραμματέας είπε χαμηλόφωνα:
— Κυρία Μίλερ… μπορείτε να έρθετε αμέσως;
Το στόμα μου στέγνωσε.
— Γιατί;
Και η απάντησή της με έκανε να νιώσω ρίγος στη ραχοκοκαλιά.
— Επειδή δεν είστε η πρώτη μητέρα που τηλεφωνεί για το ότι το παιδί της αρχίζει να πλένεται αμέσως μετά το σχολείο. 😱😨
Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Όταν έφτασα στο σχολείο, με περίμεναν ήδη ο διευθυντής και η σχολική ψυχολόγος. Από τα πρόσωπά τους φαινόταν ότι το θέμα ήταν σοβαρό.
— Πείτε μου ειλικρινά, τι συμβαίνει; — ρώτησα.
Ο διευθυντής αναστέναξε και κοίταξε την ψυχολόγο.
— Εμφανίστηκε ένα παιχνίδι μεταξύ των μαθητών. Το οργάνωσαν οι μεγαλύτεροι. Δημιούργησαν μια κλειστή συνομιλία και άρχισαν να δίνουν καθημερινές «αποστολές» στους μικρότερους.
Στην αρχή όλα έμοιαζαν ανόητα και ακίνδυνα. Να έρθουν στο σχολείο με διαφορετικές κάλτσες. Να μη μιλήσουν όλη μέρα. Να κρύψουν ένα σημείωμα στην τσάντα χωρίς να πιαστούν.
Μετά όμως οι αποστολές έγιναν πιο παράξενες.
Να κλειστούν στο μπάνιο για συγκεκριμένο χρόνο. Να λερώσουν ένα μέρος της σχολικής στολής και να προσπαθήσουν να το κρύψουν. Να δημιουργήσουν ένα «μυστικό» που δεν επιτρεπόταν να πουν στους γονείς.
Για κάθε ολοκληρωμένη αποστολή έπαιρναν βαθμούς. Σε όσους συγκέντρωναν περισσότερους, υποσχέθηκαν τον τίτλο των «Εκλεκτών», ξεχωριστή συνομιλία, «ειδική εμπιστοσύνη».
— Η κόρη σας δεν έπαθε κάτι, — είπε αμέσως η ψυχολόγος. — Αλλά συμμετείχε.
Μέσα μου όλα σφίχτηκαν.
Τώρα οι καθημερινές της επισκέψεις στο μπάνιο έμοιαζαν αλλιώς. Δεν πλενόταν. Κλειδωνόταν για να εκτελέσει μια αποστολή. Μερικές φορές έπρεπε να κρύψει ένα λερωμένο κομμάτι ύφασμα. Μερικές φορές να μείνει ακριβώς δέκα λεπτά και να βγάλει φωτογραφία το χρονόμετρο ως απόδειξη.
— Τα παιδιά ήθελαν να μπουν στους «Εκλεκτούς», — πρόσθεσε χαμηλόφωνα ο διευθυντής. — Τους υποσχέθηκαν ότι έτσι θα γίνουν μέρος κάτι σημαντικού.
Όταν έφεραν την Έμμα στο γραφείο, απέφευγε το βλέμμα μου.
— Μαμά, είναι απλώς ένα παιχνίδι, — ψιθύρισε. — Όλοι ήθελαν να μπουν. Αν αρνηθείς, σε διαγράφουν.
Το πιο τρομακτικό ήταν ότι δεκάχρονα παιδιά είναι έτοιμα να κρύψουν οτιδήποτε μόνο και μόνο για να νιώσουν ξεχωριστά.