Η εξομολόγηση μιας μητέρας: «Ο γιος μου δεν θέλει να δώσει Πανελλήνιες. Θέλει να γίνει υδραυλικός και είμαι περήφανη γι’ αυτόν»

by Newsroom i-diakopes.gr
Η εξομολόγηση μιας μητέρας: «Ο γιος μου δεν θέλει να δώσει Πανελλήνιες. Θέλει να γίνει υδραυλικός και είμαι περήφανη γι’ αυτόν»

Εξομολόγηση μητέρας: Ένα κείμενο για όλα τα παιδιά που δεν θέλουν να πάνε πανεπιστήμιο

Είναι γεγονός πως στην Ελλάδα το θέμα του επαγγελματικού προσανατολισμού των παιδιών μένει πίσω κύριως από τιην έλλειψη ενημέρωσης από το σχολείο και από τις φιλοδοξίες των γονέων. Γι’ αυτό μια μητέρα μας εξομολογείται πως αφήνει τον γιο της να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα και το οποίο όνειρο δεν περιλαμβάνει σπουδές και θα εξασφαλίσει οικονομικά το παιδί της.

Ο γιος μου όλο αυτό το διάστημα με την τηλεκπαίδευση πραγματικά υπέφερε. Μισεί οτιδήποτε αφορά το σχολείο. Είναι ένα παιδί ζωηρό, δραστήριο που του αρέσει να πηγαίνει γυμναστήριο και να δουλεύει σκληρά. Εργάζεται ως βοηθός υδραυλικού εδώ και μερικά χρόνια στο πλευρό ενός καλού οικογενειακού μας φίλου και έχει φτάσει σε ένα επίπεδο που προλαβαίνει και δυο και τρεις πελάτες μέσα στη μέρα και έχει αρχίσει σιγά-σιγά να διαμορφώνει τη δική του πελατεία. Όλα αυτά κατ’ επιλογή του.

Φέτος που είναι στη Γ’ λυκείου, είναι να δώσει Πανελλήνιες αλλά δεν θέλει. Ούτε οι σπουδές ούτε τα πανεπιστήμια τον συγκινούν. Δεν με πειράζει καθόλου. Ίσα-ίσα που είμαι ενθουσιασμένη και περήφανη για εκείνον.

Εγώ θα είμαι στο πλευρό του ό, τι και αν θελήσει να κάνει. Και εγώ και ο πατέρας του πήγαμε στο πανεπιστήμιο και όταν παντρευτήκαμε και γίναμε γονείς άρχισαν τα όνειρα τι θέλουμε να γίνουν τα παιδιά μας μεγαλώνοντας.

Όταν αποκτάς παιδιά γρήγορα μαθαίνεις ότι τα όνειρα που έκανες για εκείνα δεν γίνονται πάντα πραγματικότητα και ότι δεν ακολουθούν πάντα το δρόμο που εσύ θέλεις. Όταν μπουν στην εφηβεία ίσως χρειαστεί να αφήσεις στην άκρη τις προσδοκίες σου εκτός αν θες να το τραβήξεις στα άκρα και η επιμονή σου να επιλέξει κάτι άλλο σας μετατρέψει σε εχθρούς.

Θα μπορούσα να πιέσω τον γιο μου να μπει στο πανεπιστήμιο και να αναλάβει τον έλεγχο του μέλλοντός του παρόλο που σύντομα θα είναι ενήλικας και έχει ήδη αποφασίσει τι θέλει να κάνει με τη ζωή του ή θα μπορούσα να κάνω το σωστό και για τους δυο μας – να υποστηρίξω την απόφασή του και να επικεντρωθώ στα πλεονεκτήματα που υπάρχουν όταν ένα παιδί δεν πάει στο πανεπιστήμιο (η απουσία φοίτησης σε ένα πανεπιστήμιο έχει και τα προνόμιά της όσο περίεργο και να σας φαίνεται). Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε αν θα αφήσει μαθήματα χρωστούμενα ή και γενικά αν θα τα καταφέρει, αν περάσει σε άλλη πόλη και δεν έχουμε τα χρήματα να τον σπουδάσουμε και τα λοιπά. Φυσικά αν αποφάσιζε να πάει στο πανεπιστήμιο εγώ θα τον στήριζα. Δεν θα μπορούσα να κάνω και αλλιώς, αλλά από τη στιγμή που δεν θέλει, θα είμαι και πάλι δίπλα του να τον καθοδηγήσω όσο καλύτερα μπορώ.

Την έχει κάνει την έρευνά του, δεν πάει στα τυφλά. Ξέρει καλά τι θέλει να γίνει όταν αποφοιτήσει. Θέλει να γίνει υδραυλικός. Έχει ήδη ένα σχέδιο στο μυαλό του, το οποίο μπορεί να μην περιλαμβάνει πανεπιστημιακές σπουδές, περιλαμβάνει όμως σίγουρα κέρδη και μία λαμπρή καριέρα στον κλάδο που επέλεξε για το βασικό λόγο ότι αγαπάει αυτό που κάνει. Δεν με νοιάζει που θα γίνει υδραυλικός. Ίσα-ίσα χαίρομαι γιατί όταν αγαπάς αυτό που κάνεις όσο απλό κι αν είναι, τότε θα επιτυχείς. Τουλάχιστον ξέρω ότι ο γιος μου δεν πρόκειται να πάει 35 χρονών και θα εξακολουθεί να ζει μαζί μας. Είναι αποφασισμένος και ξέρει τι θέλει, κάτι που δεν έκανα εγώ στην ηλικία του. Έκανα αυτό που έκαναν όλοι οι άλλοι και ήλπιζα ότι τα πράγματα θα πάρουν το δρόμο τους.

Δείτε το και αλλιώς. Ας πούμε ότι ήθελε να μπει στο πανεπιστήμιο και τα κατάφερνε. Ανά πάσα ώρα και στιγμή θα μπορούσε να βαρεθεί, να αλλάξει γνώμη και να τα παρατήσει. Από την άλλη μπορεί να μπει στο πανεπιστήμιο όποτε θέλει. Το ότι τελειώνοντας το λύκειο δεν μεταπηδά απευθείας στο πανεπιστήμιο δεν σημαίνει ότι έχασε την ευκαιρία του.

Η εξομολόγηση μιας μητέρας: «Ο γιος μου δεν θέλει να δώσει Πανελλήνιες. Θέλει να γίνει υδραυλικός και είμαι περήφανη γι’ αυτόν»

Η εξομολόγηση μιας μητέρας για την επαγγελματική επιλογή του παιδιού της

Χαίρομαι που έχει όνειρα και ξέρει τι του γίνεται. Η απόφαση είναι 100% δική του και όταν περάσουν τα χρόνια κοιτάζοντας πίσω δεν θα μπορεί να πει ότι οι γονείς του τον ανάγκασαν να κάνει κάτι που δεν ήθελε ή ότι έπρεπε να πάει στο πανεπιστήμιο μόνο και μόνο για να μας ευχαριστήσει. Δεν θα μπορούσα να ζήσω με αυτό το βάρος. Μπορώ να ζήσω ευτυχισμένη γιατί όχι μόνο θα κάνει αυτό που θέλει, αλλά ξέρει και να το υποστηρίξει. Έχει άποψη, σκέψεις, ιδέες και ξέρει ότι έχει την ελευθερία να αλλάξει πορεία όποτε θελήσει.

Όλοι έχουμε ελπίδες και όνειρα για τα παιδιά μας. Ξέρω εδώ και χρόνια ότι το σχολείο δεν είναι το φόρτε του και το πανεπιστήμιο κάτι που δεν θα τον έκανε ευτυχισμένο οπότε παράτησα κάθε προσδοκία που είχα.

Οι προσδοκίες αυτές που έχουμε για τον επαγγελματικό