Η πεθερά μισούσε την παράλυτη νύφη της και την ταπείνωνε κάθε μέρα, και μια μέρα ο σύζυγος έφερε την ερωμένη του στο σπίτι μπροστά της 😢
Ήταν σίγουροι ότι η νύφη δεν άκουγε και δεν καταλάβαινε τίποτα, και δεν φαντάζονταν καν γιατί προσποιούνταν την ανάπηρη και ότι πολύ σύντομα θα έπρεπε να λογοδοτήσουν γι’ αυτό 😱
Μετά το ατύχημα οι γιατροί είπαν σύντομα: κάκωση της σπονδυλικής στήλης, το κάτω μέρος του σώματος δεν λειτουργεί.
Εκείνη την ημέρα στο τιμόνι ήταν ο σύζυγος. Βιαζόταν και κοιτούσε συνεχώς το τηλέφωνό του. Η γυναίκα του του ζητούσε να μειώσει ταχύτητα, αλλά εκείνος απλώς έκανε ένα αδιάφορο νεύμα. Στον βρεγμένο δρόμο το αυτοκίνητο γλίστρησε. Η σύγκρουση έγινε από τη δική της πλευρά. Ο σύζυγος τη γλίτωσε με μώλωπες και διάσειση. Εκείνη με χειρουργείο και αναπηρικό καροτσάκι.
Τις πρώτες εβδομάδες έπαιζε τον ρόλο του στοργικού συζύγου. Η πεθερά έφερνε ζωμούς και αναστέναζε βαριά. Όμως ήδη μετά από έναν μήνα άρχισαν να ακούγονται άλλες συζητήσεις μέσα στο σπίτι.
Νόμιζαν ότι δεν άκουγε τίποτα. Η πεθερά έμπαινε στο δωμάτιο και έλεγε στον γιο της σχεδόν ψιθυριστά:
— Πρέπει να βγάλουμε επιτροπεία. Τώρα είναι ανίκανη προς δικαιοπραξία. Αλλιώς όλη η περιουσία θα μείνει στο όνομά της.
— Ναι, απαντούσε εκείνος. Θα το κάνουμε μέσω δικαστηρίου. Θα είμαι εγώ ο επίσημος επίτροπος. Θα πουλήσουμε το διαμέρισμά της, θα κλείσουμε το δάνειο και τα υπόλοιπα θα τα επενδύσουμε. Για εκείνη είναι το ίδιο.
Συζητούσαν λεπτομέρειες. Ποια πιστοποιητικά να μαζέψουν. Πώς να συνεννοηθούν με τον γιατρό. Πώς να αποδείξουν ότι «δεν καταλαβαίνει και δεν έχει επίγνωση».
Εκείνη έμενε ακίνητη και τα άκουγε όλα.
Εκείνες τις στιγμές ο σύζυγος και η πεθερά δεν φαντάζονταν ότι απλώς προσποιούνταν την ανάπηρη και ποια εκδίκηση τους περίμενε 😨😢 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Δύο μήνες μετά το ατύχημα ένιωσε για πρώτη φορά τα δάχτυλά της. Μετά μια ελαφριά κίνηση στο πέλμα. Ο γιατρός της αποκατάστασης είπε χαμηλόφωνα:
— Υπάρχει μια πιθανότητα. Μικρή. Αλλά υπάρχει.
Εκείνη ζήτησε να μην το πουν σε κανέναν.
Στο σπίτι οι συζητήσεις συνεχίζονταν. Η πεθερά ήδη σχεδίαζε σε ποια κλινική «για κατάκοιτους» θα την έστελναν. Ο σύζυγος έλειπε όλο και πιο συχνά τα βράδια. Μια μέρα, στο διπλανό δωμάτιο, τον άκουσε να λέει στο τηλέφωνο:
— Κάνε λίγη υπομονή. Σύντομα θα τα κανονίσουμε όλα και θα ζήσουμε ήρεμα.
Εκείνη απομνημόνευε κάθε λέξη.
Ενώ εκείνοι ετοίμαζαν τα έγγραφα για την επιτροπεία, εκείνη δούλευε για την αποκατάστασή της. Πόνος, ασκήσεις, πτώσεις. Τη νύχτα μάθαινε να στέκεται όρθια κρατώντας το κρεβάτι.
Η δίκη ορίστηκε για το φθινόπωρο.
Την ημέρα της ακρόασης ο σύζυγος την έσπρωχνε με σιγουριά στο αναπηρικό καροτσάκι στον διάδρομο του δικαστηρίου. Η πεθερά κρατούσε έναν φάκελο με τα έγγραφα και ήδη έλεγε σε μια γνωστή πως «το καημένο το κορίτσι χρειάζεται επιτροπεία».
Όταν ο δικαστής άρχισε να εξετάζει το ζήτημα της ανικανότητάς της, εκείνη ακούμπησε αργά τα χέρια της στα μπράτσα του καροτσιού.
Και σηκώθηκε. Πρώτα αβέβαια. Μετά ίσια.
Στην αίθουσα επικράτησε σιωπή. Έκανε μερικά βήματα χωρίς καμία βοήθεια και είπε ήρεμα:
— Δεν χρειάζομαι επιτροπεία. Όμως έχω ερωτήματα για τις πράξεις του συζύγου μου.
Τα έγγραφα που είχαν ετοιμάσει εναντίον της έγιναν αποδείξεις εναντίον τους.
Και αυτή ήταν η πρώτη μέρα που δεν ήταν πια το θύμα τους.
