Λαυρέντης Διανέλλος: Το όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, το άδοξο τέλος και το ψευδώνυμο του “μπαμπά του κινηματογράφου”.

by Τόνια Τζαφέρη
Λαυρέντης Διανέλλος: Το όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, το άδοξο τέλος και το ψευδώνυμο του “μπαμπά του κινηματογράφου”.

Λαυρέντης Διανέλλος: Ας γνωρίσουμε τον ‘μπαμπά του κινηματογράφου”

Συμμετείχε σε πολλές ταινίες του παλιού κινηματογράφου, αφήνοντας το δικό του στίγμα και μαγνητίζοντας το κοινό με το βλέμμα του.

Στο βλέμμα του καθρεφτίζεται η αγνή ψυχή του ηθοποιού. Ένα πρόσωπο που συνδέθηκε με την Μεταπολεμική Ελλάδα. Με τα βάσανα, τη φτώχεια, τη βιοπάλη, τις λύπες αλλά και τις χαρές, την αισιοδοξία για ένα καλύτερο αύριο. Την οικογένεια, την Πίστη όλα καθρεφτίζονταν με έναν τρόπο πειστικό στο πρόσωπο του «πατέρα» της εποχής. Έναν πατέρα τον οποίο ο ηθοποιός ενσάρκωσε με έναν τρόπο μοναδικό. Οικείο, που τον ένιωθες δικό σου πατέρα. Το ίδιο πειστικός και οικείος ήταν και σε άλλους ρόλους που ενσάρκωσε, όπως εκείνος του παπά.

Λαυρέντης Διανέλλος: Το όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, το άδοξο τέλος και το ψευδώνυμο του “μπαμπά του κινηματογράφου”.

Με ένα πρόσωπο καθαρό, με την αγνότητα και την απλότητα του χαρακτήρα του, δεν ήταν δύσκολο να δημιουργήσουν τον ηθογραφικό τύπο που έμελλε να τον ακολουθεί σε όλα τα χρόνια της καριέρας του. Άλλωστε, και οι συνάδελφοί του είχαν να λένε για τον χαρακτήρα του καλοσυνάτου Λαυρέντη. Ο οποίος πέρασε στη συνείδηση όλων ως ο «πατέρας του ελληνικού κινηματογράφου».

Στο όμορφο και γραφικό χωριό του Πηλίου, τον Άγιο Λαυρέντιο γεννήθηκε το 1911 ο αγαπημένος ηθοποιός. Από το χωριό του πήρε και το βαφτιστικό του όνομα. Και θα πίστευε κανείς ότι όνειρό του από παιδάκι ήταν να γίνει μια μέρα ηθοποιός.

Λαυρέντης Διανέλλος: Το όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, το άδοξο τέλος και το ψευδώνυμο του “μπαμπά του κινηματογράφου”.

Όμως, τα σχέδια του δεν περιλάμβαναν πουθενά την Υποκριτική. Ήθελε να γίνει μηχανοδηγός στα τρένα. Όπως έλεγε, πάντα τα τρένα τον μάγευαν και τον συγκινούσαν. Και είχε διακαή πόθο να οδηγήσει μια μέρα ένα τρένο. Κάπως, έτσι, λοιπόν, πέρασαν τα παιδικά του χρόνια στο χωριό. Συχνάζοντας στο σιδηροδρομικό σταθμό. Χαζεύοντας τους συρμούς που έρχονταν κι έφευγαν χωρίς εκείνον. Αλλά με το όνειρό να έρθει η ημέρα εκείνη, που ο ίδιος θα πάρει το τρένο της φυγής.

Πως η υποκριτική ήρθε στην ζωή του Λαυρέντη Διανέλλου

Η μοίρα, όμως, είχε για εκείνον άλλα σχέδια. Τελειώνοντας το σχολείο και ασχολούμενος για λίγο με δουλειές του ποδαριού, κατέβηκε στην Αθήνα. Ήταν μέσα της δεκαετίας του 1930 αναζητώντας την τύχη του. Κι εκείνη τον οδήγησε μέχρι την εξώπορτα του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Μάλιστα, ο Διανέλλος έγινε ένας από τους πρώτους μαθητές του τεράστιου θεατράνθρωπου.

Λαυρέντης Διανέλλος: Το όνειρο που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, το άδοξο τέλος και το ψευδώνυμο του “μπαμπά του κινηματογράφου”.

Το παιδί που κάποτε ονειρευόταν να γίνει μηχανοδηγός (ή έστω σταθμάρχης), στο υπόγειο του Κουν ανακάλυψε δυο μεγάλες του αγάπες. Αυτές ήταν η υποκριτική και η Φρόσω Κοκκόλα. Η παντοτινή αγάπη του, η γυναίκα της ζωής του, που τους χώρισε μόνο ο θάνατος.

Ο έρωτάς του με την όμορφη Φρόσω, τη μετέπειτα μεγάλη ερμηνεύτρια του δημοτικού τραγουδιού, ήταν κεραυνοβόλος. Παντρεύτηκαν λίγα χρόνια αργότερα κι απέκτησαν μία κόρη. Το ζευγάρι μοιράστηκε το υπόλοιπο της ζωής του. Η μόνη φορά που αποχωρίστηκε ο ένας τον άλλον, ήταν στον πόλεμο, όταν ο ηθοποιός πήγε στο Μέτωπο.

Το μακρύ του ταξίδι στον ελληνικό κινηματογράφο, τον οποίο υπηρέτησε πιστά, με το ήθος και τη σεμνότητα που τον διέκριναν, ξεκίνησε το 1948. Το ντεμπούτο του έγινε στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» και μέχρι το 1975 έπαιξε σε 195 ταινίες!

Ο Λαυρέντης Διανέλλος και το επικό «θα τα καταφέρουμε»

Η απροσχημάτιστη απλότητά του ως άνθρωπος αποτυπώθηκε και στη μεγάλη οθόνη. Μέσα από τους ρόλους του πατέρα, του παπά, του ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Του βιοπαλαιστή, σε μία εποχή που η ελπίδα ότι «θα τα καταφέρουμε» ήταν φωλιασμένη στην ψυχή των απλών ανθρώπων. Και ο Λαυρέντης Διανέλλος αυτό το «θα τα καταφέρουμε», το εξέφρασε με τον πιο απλό και παραστατικό τρόπο.