Μαρίνα Τσιντικίδου: «Δεν έχω κάνει παιδιά γιατί δεν μου αρέσει αυτός ο κόσμος»

by Τόνια Τζαφέρη

Μαρίνα Τσιντικίδου: “Μπορούμε να είμαστε ό,τι θελήσουμε, όποτε το θελήσουμε”

Μαρίνα Τσιντικίδου: Μια εκ βαθέων συνέντευξη έδωσε το γνωστό πρώην μοντέλο, όπου μίλησε για όλα. Οφείλουμε να την μοιραστούμε μαζί σου, μιας και έχεις πολλά να κρατήσεις από τα λόγια της.

Μπορούμε να είμαστε ό,τι θελήσουμε, όποτε το θελήσουμε. Χωρίς να δίνουμε λόγο σε κανέναν: ίσως αυτό να είναι το μυστικό μιας ισορροπημένης ζωής. Η Μαρίνα το ανακάλυψε πριν μερικά χρόνια όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την αρχιτεκτονική τοπίου. Αλλάζοντας επαγγελματική ρότα και τον τρόπο να βλέπει τα πράγματα.

Μαρίνα Τσιντικίδου: "Μπορούμε να είμαστε ό,τι θελήσουμε, όποτε το θελήσουμε"

«Μικρότερη ανησυχούσα πάρα πολύ για το μετά. Δεν υπάρχει λόγος να ανησυχούμε τόσο πολύ» μου λέει. «Στην ηλικία που βρίσκομαι, νιώθω καλύτερα από ποτέ με τον εαυτό μου και το εισπράττουν και οι γύρω μου».

«Όταν τελείωσα το σχολείο στη Θεσσαλονίκη, δεν ήξερα με τι να ασχοληθώ και τι κατεύθυνση να πάρω. Δεν είχα καθόλου στο μυαλό μου να μπω στο χώρο του μόντελινγκ. Να φανταστείς, στο Λύκειο, έτρωγα bullying γιατί ήμουν πολύ ψηλή και πάρα πολύ αδύνατη. Αισθάνθηκα ωραία πολλά χρόνια μετά.

Στα 18, πήγα σε ένα ιδιωτικό κολλέγιο για να σπουδάσω Διοίκηση Επιχειρήσεων. Παράλληλα, έπρεπε και να εργάζομαι, οπότε δούλευα σέρβις. Κάπου εκεί έπαθα υπερκόπωση. Έπεσα να κοιμηθώ και ξύπνησα μετά από 24 ώρες. Κάτι έπρεπε να κόψω.

Εκεί, λοιπόν, ήρθε μια συνάδελφος σερβιτόρα και μοντέλο, και μου είπε «Έχεις καταπληκτικά πόδια, θέλω να έρθεις να συμμετάσχεις σε ένα show μόδας. Θα πάρεις 5.000 δραχμές». Δεν μπορούσα να πιστέψω το ποσό που μου είχε πει. Εγώ δούλευα τότε 8 ώρες σέρβις για 1.500 δραχμές. Και τότε είπα το ναι.

Μαρίνα Τσιντικίδου: "Μπορούμε να είμαστε ό,τι θελήσουμε, όποτε το θελήσουμε"

Το ένα έφερε το άλλο. Γνώρισα κάποιες κοπέλες που έκαναν μόντελινγκ στη Θεσσαλονίκη για το χαρτζιλίκι. Και κάπου εκεί προέκυψαν και τα Καλλιστεία του ΑΝΤ1. Εντέλει, το αποτέλεσμα ήταν να βγω πρώτη στον διαγωνισμό.

Το ξεκίνημα της Μαρίνας Τσιντικίδου στο μόντελινγκ

Με τον τίτλο, ένιωσα πανικό και αδιανόητο φόβο. Hμουν επαρχιώτισσα με όλη την σημασία της λέξεως. Δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω και δεν ήμουν σίγουρη αν μου άρεσε όλο αυτό που συνέβαινε. Δεν ήταν κάτι που σχεδίαζα, φαντασιώθηκα και επιθύμησα. Είναι σαν να ξυπνάς ένα πρωί σε έναν κόσμο που δεν ξέρεις. Ήμουν σε έναν συνεχή αγώνα δρόμου για να «ταιριάξω» με αυτόν τον χώρο. Δεν μου άρεσαν τα άκρα και η μεγάλη έκθεση. Δεδομένου ότι η μόδα είναι χρώματα, ταχύτητα, τρέλα, κυκλοθυμία, εγώ, ως άνθρωπος της λογικής, προσπαθούσα να συμβαδίσω με δυσκολία.

Μετά τον τίτλο της «Σταρ Ελλάς», ήρθε και ο τίτλος «Μις Ευρώπη». Άλλο ένα «τσουνάμι» στη ζωή μου. Θυμάμαι, όμως, με αγάπη την βραδιά εκείνου του διαγωνισμού στο Ζάππειο. Η Σήλια Κριθαριώτη μου είχε φτιάξει ένα εκπληκτικό φόρεμα. Ο Ηλίας Ζάρμπαλης με είχε χτενίσει με όλο το μεράκι του. Είχα μια ομάδα ανθρώπων που με στήριζε σε όλα. Αυτός ο τίτλος δεν είχε τόσο μεγάλη σημασία τελικά για την καριέρα μου στο μόντελινγκ. Έκανα, βέβαια, κάποια ταξίδια αλλά νομίζω ότι ό,τι δουλειά έκανα, θα την έκανα ούτως ή άλλως εκτός Ελλάδος.

Μαρίνα Τσιντικίδου: "Μπορούμε να είμαστε ό,τι θελήσουμε, όποτε το θελήσουμε"

Δεν ήθελα να φεύγω για καιρό από την χώρα μου, ήθελα την «βολή» μου. Στο εξωτερικό, αισθανόμουν ανασφάλεια. Δεν πίστευα ότι ήμουν καλό μοντέλο. Έλεγα «Στην Ελλάδα με έχουν αποδεχθεί, με έχουν συνηθίσει, με προσέχουν. Πού να τρέχω τώρα…».

Έβγαζα πολλά χρήματα που δεν ήξερα πώς να τα χειριστώ. Έτσι όπως τα έβγαλα, έτσι χάθηκαν. Δεν ένιωθα τότε ότι παράγω κάτι, ότι δημιουργώ.

Μέχρι τα μέσα του 2000 ασχολούμουν με τα media. Δούλεψα στην τηλεόραση, παρουσίαζα εκδηλώσεις, έκανα ένα πέρασμα από το ραδιόφωνο αλλά και από το θέατρο. Πήγα σε σχολή, συμμετείχα σε κάποιες παραστάσεις με τον Βασίλη Τσιβιλίκα κυρίως. Ωραία περιπέτεια ήταν και αυτή, αλλά δεν ανήκα ούτε εκεί.

Μαρίνα Τσιντικίδου: Η δημιουργία οικογένειας είναι μια απόφαση.

Την ίδια δεκαετία, έρχεται κι ένας πολύ κακός χρόνος για την ζωή μου. Το 2006, χάνω παππού, γιαγιά, μπαμπά, σκύλο και την γη κάτω από τα πόδια μου. Πέρασα πολύ άσχημα, πήρα πολλές λάθος αποφάσεις και έβαλα λάθος ανθρώπους στη ζωή μου. Τελικά, όμως, όλο αυτό με οδήγησε να ψάξω να βρω κάτι που θα με έκανε να ξυπνάω το πρωί και θα μου έδινε γνήσια χαρά.

Μέσα σε αυτή την αναζήτηση και ένα βήμα πριν φτάσω στον πάτο, ήρθε μια πρόταση να συμμετάσχω σε μια τεράστια κατασκευή στη Μαρτινίκα. Η εταιρία που έκανε την κατασκευή ήταν γαλλική και πήρε κόσμο από την Ευρώπη. Δούλεψα για δύο χρόνια εκεί κάνοντας δουλειά γραφείου. Εκεί, φάνηκε και η αξία των σπουδών που είχα κάνει στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Ήταν η ωραιότερη εποχή της ζωής μου. Δούλευα πάρα πολλές ώρες με μια ομάδα άλλων οκτώ Ελλήνων σε ένα τροπικό μέρος με δύσκολη καθημερινότητα, καλή παρέα και καταπληκτικά ταξίδια.

Μαρίνα Τσιντικίδου: "Μπορούμε να είμαστε ό,τι θελήσουμε, όποτε το θελήσουμε"

Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα είπα «Και τώρα Μαρίνα πρέπει να αποφασίσεις ποια θα είναι η υπόλοιπη ζωή σου».

Με έναν μαγικό τρόπο, μπήκε στη ζωή μου η αρχιτεκτονική τοπίου. Βρέθηκα να εργάζομαι στην ανθοκομική έκθεση της Κηφισιάς, παρουσιάζοντας τις εκδηλώσεις που είχε κάθε μέρα.

Δεν καταλαβαίνω τον ρατσισμό προς την γυναίκα που μεγαλώνει“, Μαρίνα Τσιντικίδου

Η δημιουργία οικογένειας είναι μια απόφαση. Η κοινωνία είναι τρομερά ρατσιστική απέναντι σε αυτούς που δεν πήραν αυτή την απόφαση. Υπάρχει συνήθως ένα ίχνος οίκτου στο «Γιατί δεν έχεις κάνει παιδιά;». Εγώ θα σου πω ξεκάθαρα ότι ο λόγος που δεν έχω κάνει παιδιά είναι γιατί δεν μου αρέσει αυτός ο κόσμος. Θεωρώ ότι είναι πάρα πολύ βαρύ έργο να φέρεις ένα παιδί σε αυτόν. Είμαι πολύ ευχαριστημένη με το πώς διαμορφώθηκε η ζωή μου και με τις αποφάσεις που πήρα τελικά. Έτσι όπως είναι ο κόσμος τώρα που πάει από το κακό στο χειρότερο, αν είχα ένα παιδί, θα βούλιαζα κάθε μέρα από αγωνία. Δεν νιώθω μοναξιά, έχω να ασχοληθώ με πολλά πράγματα που με γεμίζουν. Τις φορές που τα βλέπω μόνο γκρίζα, με σκουντάω και λέω «Μαρίνα θα βρεις και ωραία πράγματα γύρω σου, μην γκρινιάζεις».

Αυτό που φοβάμαι πάρα πολύ είναι η αρρώστια και η απώλεια. Τίποτε άλλο. Έχω τραυματιστεί αδιανόητα από την απώλεια των ανθρώπων μου και τρέμω τις επόμενες. Ο χρόνος δεν με φοβίζει. Δεν καταλαβαίνω καθόλου τον κοινωνικό ρατσισμό απέναντι στην γυναίκα που μεγαλώνει.

Μαρίνα Τσιντικίδου: "Μπορούμε να είμαστε ό,τι θελήσουμε, όποτε το θελήσουμε"

Την ομορφιά την ορίζω με έναν τρόπο: εκτός από εκείνη που δεν μπορεί να αμφισβητήσει κανείς, την γεωμετρική, για μένα ομορφιά είναι να βλέπω ένα πρόσωπο και χωρίς να καταχωρήσω χαρακτηριστικά, να με κάνει να νιώσω όμορφα. Να ξεκουραστούν τα μάτια μου πάνω του. Αυτό δεν πάει να πει ότι θα είναι και τέλειο.

Αν μπορούσα να πω κάτι στην μικρή Μαρίνα, θα της έλεγα «Κάνε υπομονή, τα πρώτα πενήντα χρόνια είναι δύσκολα». Μετά από χρόνια, φαντάζομαι τον εαυτό μου με καρό πουκάμισα, φαρδιά τζιν, καπέλα, γκρίζα μαλλιά, πολλά ζωάκια, να είμαι σε ένα κτήμα δικό μου και να το περιποιούμαι.

Σχολιάστε

Ίσως σας ενδιαφέρουν

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί Cookies για να βελτιώσει την εμπειρία σας. Το κατάλαβα Περισσότερα