Με απέλυσαν λόγω ιατρικού λάθους και επέστρεφα στο σπίτι μου, σε άλλη πόλη: στο αεροπλάνο έσωσα μια γυναίκα σε κρίσιμη κατάσταση από καρδιακή προσβολή 😨
Όταν προσγειωθήκαμε και βγήκα από το αεροπλάνο, τον δρόμο μου έκλεισαν δεκαέξι πολυτελή αυτοκίνητα. Από ένα από αυτά κατέβηκε ένας άνδρας ασφαλείας με μαύρο κοστούμι και με πλησίασε. Αυτό που έκανε άφησε τους πάντες σε σοκ 😱😨
Με απέλυσαν εκείνη την ημέρα. Με μία μόνο συζήτηση και μία μόνο υπογραφή σε έγγραφα διέγραψαν ό,τι είχα χτίσει επί πολλά χρόνια. Όλα συνέβησαν εξαιτίας ενός ιατρικού λάθους, που ακόμη και σήμερα είναι επώδυνο να θυμάμαι.
Στην τσέπη μου είχαν μείνει λίγο πάνω από τριάντα χιλιάδες. Στα χέρια κρατούσα μια παλιά χαρτοφύλακα και μια ξεφτισμένη πένα που κάποτε ανήκε στον πατέρα μου. Αγόρασα εισιτήριο και επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο, πετώντας προς το σπίτι μου, σε άλλη πόλη.
Ήθελα απλώς να εξαφανιστώ, να κρυφτώ από τα ξένα βλέμματα, τις ερωτήσεις και τη δική μου ντροπή.
Η πτήση κυλούσε ήρεμα, μέχρι που ξαφνικά επικράτησε αναστάτωση στην καμπίνα. Μια αεροσυνοδός έτρεξε στον διάδρομο με τρομαγμένο πρόσωπο και ρώτησε δυνατά αν υπήρχε γιατρός ανάμεσα στους επιβάτες. Κάποιος ένιωσε άσχημα, ένα άτομο είχε χάσει τις αισθήσεις του.
Σηκώθηκα σχεδόν χωρίς να το σκεφτώ, παρόλο που είχα χάσει την άδειά μου. Οι άνθρωποι άνοιξαν δρόμο και είδα μια γυναίκα περίπου σαράντα ετών. Ήταν χλωμή, καλυμμένη με κρύο ιδρώτα και μόλις που ανέπνεε. Τα σημάδια καρδιακής προσβολής ήταν προφανή.
Άρχισα να ενεργώ αυτόματα, όπως το είχα κάνει δεκάδες φορές στο παρελθόν. Έκανα ένεση, έλεγξα την πίεση και της μιλούσα με ήρεμη φωνή, προσπαθώντας να τη διατηρήσω σε εγρήγορση.
Μετά από λίγα λεπτά η αναπνοή της έγινε πιο σταθερή και ύστερα άνοιξε τα μάτια της και με κοίταξε.
Στην καμπίνα ακούστηκε ένα ανακουφισμένο μουρμούρισμα. Οι άνθρωποι άρχισαν να χειροκροτούν, να με ευχαριστούν και να μιλούν για λειτούργημα και ανθρωπιά. Εγώ απλώς έγνεψα και χαμογέλασα αμήχανα, προσπαθώντας να μη δείξω τι συνέβαινε μέσα μου.
Αν ήξεραν ότι εκείνη ακριβώς την ημέρα είχα απολυθεί λόγω ιατρικού λάθους, η αντίδρασή τους θα ήταν εντελώς διαφορετική.
Το αεροπλάνο προσγειώθηκε. Βγήκα στο αεροδρόμιο με τη χαρτοφύλακα στο χέρι, ελπίζοντας να περάσω γρήγορα προς την έξοδο και να χαθώ μέσα στο πλήθος. Όμως κοντά στον τερματικό σταθμό επικρατούσε μια παράξενη σιωπή. Ο χώρος στάθμευσης ήταν αποκλεισμένος.
Δεκαέξι μαύρα πολυτελή αυτοκίνητα στέκονταν σε τέλεια σειρά. Δίπλα τους βρίσκονταν άνδρες ασφαλείας με μαύρα κοστούμια που παρατηρούσαν προσεκτικά τον χώρο.
Οι άνθρωποι γύρω σταμάτησαν, κάποιοι έβγαλαν τα τηλέφωνά τους, άλλοι απλώς κοιτούσαν, χωρίς να καταλαβαίνουν τι συνέβαινε.
Ένας από τους άνδρες ασφαλείας έκανε ένα βήμα προς το μέρος μου, σταμάτησε λίγα μέτρα μακριά και είπε ήρεμα μία μόνο φράση.
Εκείνη τη στιγμή όλοι γύρω πάγωσαν από όσα συνέβησαν 😨😲 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ο άνδρας ασφαλείας στάθηκε απέναντί μου και είπε χαμηλόφωνα, χωρίς επιτήδευση:
— Γιατρέ Μάικλ, ο κύριος Χάρπερ σας ζητά να πλησιάσετε. Σώσατε τη σύζυγό του.
Στην αρχή δεν κατάλαβα για τι μιλούσε. Ύστερα είδα εκείνη τη γυναίκα από το αεροπλάνο. Στεκόταν ήδη δίπλα στο μαύρο αυτοκίνητο και με κοιτούσε.
Πλησίασε και με ευχαρίστησε, προσπαθώντας να συγκρατήσει τη συγκίνησή της. Είπε ότι αν δεν ήμουν εγώ, ίσως να μην είχε φτάσει ζωντανή σε αυτή την πόλη.
Ο σύζυγός της βγήκε αμέσως μετά. Μιλούσε ήρεμα, χωρίς μεγάλα λόγια ή υποσχέσεις. Με ρώτησε πού εργάζομαι τώρα. Απάντησα ειλικρινά ότι εκείνη την ημέρα είχα απολυθεί και επέστρεφα στο σπίτι χωρίς να ξέρω τι να κάνω στη συνέχεια.
Άκουσε και είπε ότι τέτοιοι γιατροί δεν πρέπει να εξαφανίζονται από το επάγγελμα λόγω ενός μόνο λάθους. Μου πρότεινε δουλειά στην ιδιωτική του κλινική και υποσχέθηκε να με βοηθήσει να ξεκαθαρίσω όσα είχαν συμβεί στο παρελθόν.
Μία εβδομάδα αργότερα υπέγραφα ήδη συμβόλαιο σε μια ιδιωτική κλινική, για την οποία μέχρι τότε μπορούσα μόνο να διαβάζω στις ειδήσεις.
Μερικές φορές η ζωή κλείνει μία πόρτα, για να μπορέσεις να δεις πώς ανοίγει μια άλλη.