«Να μη φύγει άλλο παιδί από καρκίνο, να μην κλάψει άλλη μάνα, να μην κλάψει άλλος γονιός»

by Τόνια Τζαφέρη

Παιδικός καρκίνος: Ένα κείμενο για την παγκόσμια ημέρα

Εχθές 15 Φεβρουαρίου ήταν μια ξεχωριστή ημέρα αφιερωμένη στους σύγχρονους ήρωες της εποχής, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τα παιδιά που δίνουν την δική τους μάχη με τον καρκίνο.

Παγκόσμια ημέρα παιδικού καρκίνου λοιπόν και όλη μας προσοχή και η αγάπη είναι στραμμένη στα παιδιά που ανεβαίνουν αυτόν τον Γολγοθά… Τα παιδιά που δίνουν μια τεράστια μάχη αλλά και τους γονείς που βαδίζουν πλάι τους, κάνοντας ό,τι περνάει από το χέρι τους για να τα βοηθήσουν.

Μανάδες και πατεράδες που ζουν με την αγωνία του παιδιού τους ακόμα και στον ύπνο τους και δεν ησυχάζουν ποτέ – όπως ακριβώς το περιγράφει η Fani Perperidou στη σελίδα Εθελοντές Δότες Μυελού των Οστών Σητείας:

«Να μη φύγει άλλο παιδί από καρκίνο, να μην κλάψει άλλη μάνα, να μην κλάψει άλλος γονιός»

Η ανάρτηση από μια μητέρα που έχασε το παιδί της από καρκίνο

«Πάλι τα ίδια. Πετάγομαι φωνάζοντας το όνομά του και τρέχω στο δωμάτιό του να δω αν είναι εκεί, αν αναπνέει. Του χαϊδεύω τα μαλλιά. Πάλι με παίρνουν τα δάκρυα. Ησύχασε μου λέει ο άντρας μου, είναι εδώ. Όνειρο ήταν.

Όχι, δεν ήταν όνειρο. Εφιάλτης ήταν και τον ζήσαμε. Τον έζησε για την ακρίβεια.

Σωληνάκια, μυελογράμματα, ενδοραχιαίες, φάρμακα, μεταγγίσεις (κόκκινα σακουλάκια, κίτρινα σακουλάκια), πόνος, ήχος από τα μηχανήματα που μπλόκαραν, φωνές από παιδιά και γονείς, βλέμματα γεμάτα απόγνωση, μάτια υγρά πίσω από μάσκες χειρουργικές, μυρωδιά χλωρίνης και αντισηπτικού και… και… και… και προσευχές κάθε ώρα και λεπτό, κάθε που νύχτωνε και έμενες μόνος με τις σκέψεις σου να πάει καλά η αυριανή εξέταση, να είναι καλοί οι δείκτες, να αυξηθούν τα αιμοπετάλια και ο αιματοκρίτης, να μην του κάνει αντίδραση η χημειοθεραπεία, να… να…, να μη φύγει άλλο παιδί, να μην κλάψει άλλη μάνα, όπως η… και η… και η… και η… και η…, να μην κλάψει άλλος γονιός.

«Να μη φύγει άλλο παιδί από καρκίνο, να μην κλάψει άλλη μάνα, να μην κλάψει άλλος γονιός»

Εικόνες πόνου και χαράς, μάτια, πολλά μάτια, όλα όμορφα, όλα διαφορετικά, όλα όμως υγρά. Παιδιά που φωνάζουν να φάνε, να παίξουν, να ζωγραφίσουν και ένα συνεχόμενο ερώτημα, που δεν ξέρεις την απάντηση: Πότε θα φύγουμε μαμά;

Μέσα στο κεφάλι μου στριφογυρνούν όλα. Αισθήματα χαραγμένα με ανεξίτηλο μελάνι στην καρδιά. Πώς να σε πιάσει ο ύπνος πάλι;

Τον κοιτάζω που κοιμάται ήσυχα στο κρεβάτι του και ξανά η ίδια προσευχή στα χείλη, όπως τότε… Όσα χρόνια και αν περάσουν».

«Να μη φύγει άλλο παιδί από καρκίνο, να μην κλάψει άλλη μάνα, να μην κλάψει άλλος γονιός»

mama365.gr

Σχολιάστε.

Ίσως σας ενδιαφέρουν