Ο διευθυντής της σωφρονιστικής αποικίας αποφάσισε να δώσει ένα μάθημα σε μια υπερβολικά αρχών υπάλληλο και την έκλεισε για τη νύχτα σε ένα κελί με επικίνδυνους εγκληματίες. Ήταν βέβαιος ότι μέχρι το πρωί η νεαρή γυναίκα θα είχε λυγίσει 😢
Όμως, όταν η πόρτα του κελιού άνοιξε την αυγή, πάγωσε από τρόμο βλέποντας τι είχε συμβεί εκεί μέσα κατά τη διάρκεια της νύχτας 😨😲
Ο συνταγματάρχης Μάικλ είχε συνηθίσει το γεγονός ότι στη φυλακή όλα λειτουργούσαν σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες. Δεν γίνονταν περιττές ερωτήσεις, δεν γράφονταν αναφορές και κανείς δεν αντιμιλούσε στη διοίκηση. Ιδιαίτερα δεν ανεχόταν να τον αμφισβητούν γυναίκες.
Η Άννα εργαζόταν στη φυλακή μόλις έναν μήνα. Ήταν ήρεμη, συγκροτημένη και υπερβολικά σωστή για αυτό το μέρος. Δεν προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια της διοίκησης, δεν γελούσε με χυδαία αστεία και δεν έκανε πως δεν έβλεπε τα προφανή.
Εκείνη την ημέρα είδε έναν ανώτερο δεσμοφύλακα να χτυπά έναν κρατούμενο που ούτε καν αντιστεκόταν. Η Άννα κατέγραψε τα πάντα σιωπηλά και συνέταξε επίσημη αναφορά.
Το έγγραφο εξαφανίστηκε μέσα σε λίγες ώρες. Ο δεσμοφύλακας συνέχισε να κυκλοφορεί στον χώρο σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Τότε η Άννα πήγε απευθείας στον διευθυντή.
— Υπέβαλα αναφορά. Αυτό που συμβαίνει εδώ είναι έγκλημα, — είπε ήρεμα.
Στο γραφείο επικράτησε σιωπή.
Ο διευθυντής σήκωσε αργά το βλέμμα του προς το μέρος της.
— Καταλαβαίνεις πού εργάζεσαι; — ρώτησε χαμηλόφωνα.
— Καταλαβαίνω ότι ο νόμος πρέπει να ισχύει παντού, — απάντησε η Άννα. — Ακόμη κι εδώ, ακόμη και για τους εγκληματίες.
Οι φύλακες στον τοίχο αντάλλαξαν βλέμματα. Ήξεραν ήδη αυτό το βλέμμα του διευθυντή.
Ο αρχηγός της φυλακής σηκώθηκε, πλησίασε σχεδόν κολλητά και χαμογέλασε ειρωνικά.
— Νομίζεις ότι είσαι η πιο έξυπνη εδώ; — ρώτησε. — Θα δούμε πώς θα μιλάς μετά από μια νύχτα στο κελί νούμερο πέντε.
Η Άννα χλόμιασε, αλλά η φωνή της δεν έτρεμε.
— Αυτό είναι εκφοβισμός.
— Είναι ένα παιδαγωγικό μέτρο, — απάντησε εκείνος. — Πετάξτε τη μέσα. Και μέχρι το πρωί να μην μπει κανείς εκεί.
Την οδήγησαν στον διάδρομο, την άρπαξαν από τα χέρια με αγριότητα και την πέρασαν μπροστά από τα κελιά. Για πρώτη φορά η Άννα ένιωσε πραγματικό φόβο, αλλά πλέον δεν υπήρχε γυρισμός.
Η πόρτα του κελιού νούμερο 5 έκλεισε με έναν βαρύ μεταλλικό κρότο.
Στο μισοσκόταδο κάθονταν τρεις άνδρες. Όλοι με ποινικό παρελθόν για διαφορετικούς λόγους, όλοι γνωστοί για τη σκληρότητά τους. Κοίταζαν σιωπηλά την ανυπεράσπιστη γυναίκα. Οι κρατούμενοι μισούσαν τους δεσμοφύλακες και ήταν τρομακτικό ακόμη και να σκεφτεί κανείς τι θα μπορούσαν να της κάνουν.
Η Άννα έκανε αργά ένα βήμα μέσα στο κελί και τότε συνέβη κάτι απρόσμενο…
Την αυγή ο διευθυντής της φυλακής ήρθε προσωπικά να ανοίξει το κελί. Και βλέποντας τι είχε συμβεί εκεί μέσα κατά τη διάρκεια της νύχτας, έμεινε έντρομος 😨😲 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Η Άννα στεκόταν δίπλα στην πόρτα, σώα και αβλαβής. Οι κρατούμενοι κάθονταν σιωπηλοί στον τοίχο.
Ένας από αυτούς σήκωσε το βλέμμα του προς τον διευθυντή και είπε:
— Αυτή η γυναίκα είναι η μοναδική εδώ και πολλά χρόνια που μας μίλησε σαν ανθρώπους και μας υπερασπίστηκε. Δεν την αγγίξαμε, αλλά αν ήσουν εσύ στη θέση της, δεν θα ζούσες μέχρι το πρωί.
Η Άννα βγήκε μόνη της από το κελί.
Όπως έγινε αργότερα γνωστό, εκείνη τη νύχτα, μόλις έκλεισε η πόρτα πίσω της, η Άννα δεν φώναξε ούτε έκλαψε. Απλώς κάθισε στον τοίχο και άρχισε να μιλά.
Όλη τη νύχτα άκουγε τους εγκληματίες. Έμαθε πώς τους φέρονταν, για ποιο λόγο τους τιμωρούσαν, πώς αποσπούσαν ομολογίες, πώς τους στερούσαν δέματα και ιατρική περίθαλψη.
Έκανε ερωτήσεις και αποτύπωνε τα πάντα στη μνήμη της. Σταδιακά η ένταση υποχώρησε. Οι άνδρες μιλούσαν ήρεμα, χωρίς θυμό.
Μια εβδομάδα αργότερα, έφτασε έλεγχος στη φυλακή.
Και έναν μήνα μετά, ο διευθυντής ήδη κατέθετε και στη συνέχεια βρέθηκε στην ίδια φυλακή.
