Ο γιος πέταξε τον πατέρα του έξω από το σπίτι με μείον είκοσι βαθμούς: ο ηλικιωμένος σχεδόν έχανε τις αισθήσεις του από το κρύο, όταν ένιωσε ένα ζεστό άγγιγμα στο μάγουλό του και, όταν άνοιξε με δυσκολία τα μάτια του, πάγωσε από αυτό που είδε 😲😢
Ο Τζορτζ είχε ζήσει όλη του τη ζωή για την οικογένεια. Δούλεψε σαράντα χρόνια στο εργοστάσιο, δεν έχασε ούτε μία βάρδια και έπαιρνε υπερωρίες για να υπάρχουν πάντα χρήματα στο σπίτι. Το σπίτι το έχτισε μαζί με τη γυναίκα του, και εκεί μεγάλωσε ο γιος τους, ο Μάικλ.
Ο Τζορτζ του έμαθε να παίζει σκάκι, τον βοηθούσε με τα μαθήματα και του εξηγούσε πώς να κρατά σωστά τα εργαλεία. Ήταν βέβαιος ότι στα γεράματά του δεν θα έμενε μόνος.
Όταν ο Μάικλ παντρεύτηκε, όλα άρχισαν να αλλάζουν σιγά-σιγά. Στην αρχή ήταν μικροπράγματα. Στη νύφη δεν άρεσε που ο πεθερός έκανε παρατηρήσεις, που τακτοποιούσε τα πράγματα «με τον παλιό τρόπο» ή που άναβε την τηλεόραση πολύ δυνατά. Μετά άρχισαν οι συζητήσεις για την ανάγκη «προσωπικού χώρου». Ο Μάικλ σιωπούσε όλο και πιο συχνά και απέστρεφε το βλέμμα.
Μετέφεραν τον Τζορτζ σε ένα μικρό δωμάτιο και αργότερα του πρότειναν να πάει «προσωρινά» σε οίκο ευγηρίας. Όταν επέστρεψε, τα πράγματά του είχαν ήδη εξαφανιστεί και το δωμάτιο είχε γίνει παιδικό. Εκείνο το βράδυ ο γιος του απέφευγε για πολλή ώρα να τον κοιτάξει στα μάτια και είπε χαμηλόφωνα ότι έτσι θα ήταν καλύτερα για όλους.
Ο Τζορτζ δεν αντέδρασε. Πήρε μια μικρή τσάντα και βγήκε από το σπίτι. Ο παγετός του έκοβε το πρόσωπο, ο άνεμος τρύπωνε κάτω από το παλτό. Περπάτησε για πολλή ώρα μέχρι που οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν. Στο πάρκο κάθισε σε ένα παγκάκι, νιώθοντας το κρύο να του αφαιρεί σιγά-σιγά τη ζεστασιά από το σώμα.
Τα δάχτυλά του έπαψαν να υπακούν, η αναπνοή του έγινε βαριά. Έσκυψε το κεφάλι και σχεδόν δεν ένιωθε τίποτα. Και ξαφνικά κάποιος άγγιξε απαλά το πρόσωπό του με ένα ζεστό χέρι. Ο ηλικιωμένος άνοιξε με δυσκολία τα μάτια του και έμεινε αποσβολωμένος από αυτό που είδε 😱😨 Η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Άνοιξε με κόπο τα μάτια του και είδε μπροστά του τη μουσούδα ενός μεγάλου σκύλου. Ο σκύλος τον σκούνταγε επίμονα με τη μύτη στο μάγουλο, φύσαγε και του έγλειφε το χιόνι από το πρόσωπο. Μια ανήσυχη σκέψη πέρασε από το μυαλό του ότι το ζώο θα του επιτεθεί. Ο Τζορτζ προσπάθησε να απομακρυνθεί, αλλά το σώμα του σχεδόν δεν υπάκουε.
Ένα δευτερόλεπτο αργότερα ακούστηκε μια ανδρική φωνή:
— Ήρεμα, Ρεξ, ήσυχα.
Δίπλα του εμφανίστηκε ένας άνδρας περίπου σαράντα ετών με ζεστό μπουφάν. Έσκυψε γρήγορα, κοίταξε προσεκτικά τον ηλικιωμένο και άγγιξε το χέρι του.
— Παππού, να σας βοηθήσω; Τι σας συνέβη;
Ο Τζορτζ προσπάθησε να πει κάτι, αλλά τα χείλη του δεν υπάκουαν, η γλώσσα του έμοιαζε μουδιασμένη. Μόνο κούνησε αδύναμα το κεφάλι. Ο άνδρας κατάλαβε τα πάντα χωρίς λόγια.
— Σας μύρισε κάτω από το χιόνι, — είπε ο άνδρας, σκεπάζοντάς τον με το κασκόλ του. — Περνούσαμε από εδώ και ο Ρεξ ξαφνικά έτρεξε προς τα εδώ και άρχισε να γαβγίζει.
Ο άνδρας σήκωσε προσεκτικά τον Τζορτζ και σχεδόν τον μετέφερε στην αγκαλιά του μέχρι το αυτοκίνητο, βάζοντας τη θέρμανση στο μέγιστο. Ο σκύλος δεν απομακρύνθηκε ούτε βήμα, κάθισε στα πόδια του και τον κοιτούσε.
Πήγαν στο σπίτι του άνδρα. Εκεί ξάπλωσαν τον Τζορτζ στον καναπέ, του έτριψαν τα χέρια και του έδωσαν ζεστό τσάι και ζεστή σούπα. Για αρκετή ώρα δεν μπορούσε να συνέλθει, αλλά σιγά-σιγά η αναπνοή του ομαλοποιήθηκε και η αίσθηση επέστρεψε στα δάχτυλά του.
— Μην ανησυχείτε, τώρα είστε σε ζεστό μέρος, — είπε ήρεμα ο οικοδεσπότης. — Όλα θα πάνε καλά.
Εκείνο το βράδυ ο Τζορτζ κοιμήθηκε ήρεμα για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Το πρωί ο άνδρας τον ρώτησε για την οικογένειά του και πώς βρέθηκε στον δρόμο. Ο ηλικιωμένος μιλούσε αργά και χαμηλόφωνα, αλλά χωρίς τρέμουλο στη φωνή.
Μετά από λίγες ημέρες ο άνδρας τον βοήθησε να συγκεντρώσει τα έγγραφα, επικοινώνησε με τις κοινωνικές υπηρεσίες και βρήκε έναν καλό οίκο ευγηρίας με αξιοπρεπείς συνθήκες. Ο Τζορτζ έγινε δεκτός χωρίς περιττές ερωτήσεις.
