Ο οκτάχρονος γιος μου κρατούσε το χέρι μου και είπε χαμηλόφωνα: «Μαμά, δεν μας μένει σχεδόν καθόλου χρόνος». Νόμιζα ότι παραληρούσε από τον πυρετό, αλλά με κοίταζε υπερβολικά σοβαρά.
«Έλεγξε το γραφείο μου. Τα έχω γράψει όλα». Όταν ο γιος μου έφυγε από τη ζωή, έλεγξα αμέσως το γραφείο του και μέσα στο συρτάρι βρήκα κάτι τρομακτικό 😨😢
Ο γιος μου ήταν ξαπλωμένος στο νοσοκομειακό κρεβάτι, μικρός, αδύνατος, γεμάτος καλώδια. Το μόνιτορ έκανε σταθερά μπιπ, αλλά οι αριθμοί έπεφταν αργά. Καθόμουν δίπλα του και χάιδευα τα παγωμένα του δάχτυλα.
— Μαμά… αν ξαφνικά δεν ξυπνήσω… σε παρακαλώ, φύγε από το σπίτι. Μην περιμένεις, ψιθύρισε.
— Τι λες, Όλιβερ; Δεν θα πάω πουθενά, μου κόπηκε η ανάσα.
— Νομίζουν ότι δεν καταλαβαίνω τίποτα. Αλλά τους άκουσα. Έλεγξε το γραφείο μου. Τα έχω γράψει όλα.
— Ποιοι «αυτοί»; Έσκυψα πιο κοντά του. — Για ποιον μιλάς;
Προσπάθησε να χαμογελάσει, αλλά κατάφερε μόνο μια αδύναμη κίνηση των χειλιών.
— Μην εμπιστεύεσαι τον δόκτορα Χέις… και μην αφήσεις ξανά τον Τομ να μπει. Σε παρακαλώ.
Ο Τομ ήταν ο αδελφός μου. Ο δόκτορας Χέις φρόντιζε τον Όλιβερ τους τελευταίους μήνες.
Ήθελα να ρωτήσω κάτι ακόμα, αλλά το χέρι του χαλάρωσε αργά. Το μόνιτορ έβγαλε έναν παρατεταμένο ήχο.
Δεν θυμάμαι πώς έφτασα στο σπίτι.
Το δωμάτιο του Όλιβερ με υποδέχτηκε με σιωπή. Αφίσες με δεινόσαυρους στους τοίχους, σκορπισμένα κομμάτια κατασκευών, το γραφείο τακτοποιημένο. Όλα έμοιαζαν σαν να είχε απλώς βγει και να επρόκειτο να επιστρέψει.
Άνοιξα το πάνω συρτάρι. Ανάμεσα στα μολύβια υπήρχε ένας φάκελος με την επιγραφή: «Για τη μαμά. Αν γίνει τρομακτικό».
Μέσα υπήρχαν φύλλα γεμάτα με ακανόνιστο παιδικό γραφικό χαρακτήρα.
«Μαμά, αν χειροτερέψω, σημαίνει ότι δεν είναι τυχαίο. Προσποιούμουν ότι κοιμόμουν. Έρχονταν όταν δεν ήσουν εκεί. Ο Τομ είπε ότι δεν παρατηρείς τίποτα. Ο γιατρός απάντησε ότι η δόση μπορεί να αλλάζει σταδιακά. Κατέγραψα τη συζήτηση. Το τάμπλετ είναι κάτω από το κρεβάτι. Κωδικός — “RAPTOR2024”».
Τα μάτια μου σκοτείνιασαν.
Κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και έβγαλα το παλιό τάμπλετ. Η οθόνη άναψε. Τα δάχτυλά μου έτρεμαν καθώς πληκτρολογούσα τον κωδικό.
Μέσα υπήρχε ένας φάκελος με τίτλο «Να μη δείξεις».
Άνοιξα το τελευταίο αρχείο. Και τότε είδα στην καταγραφή κάτι που με έκανε να παγώσω από τον τρόμο. Ο γιος μου έλεγε την αλήθεια… 😱😨 Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Στην αρχή της καταγραφής ακουγόταν μόνο ένας θόρυβος, μετά πνιχτές φωνές.
— Το παρακάναμε, είπε μια αντρική φωνή που έμοιαζε με του δόκτορα Χέις. — Αν υποψιαστεί κάτι, θα γίνει σκάνδαλο. Θα μας φυλακίσουν.
— Δεν θα καταλάβει τίποτα, απάντησε ήρεμα μια άλλη φωνή. Ήταν ο Τομ. — Πιστεύει κάθε λέξη του γιατρού. Τα κάνουμε όλα προσεκτικά.
Το στόμα μου στέγνωσε.
Άκουσα άλλο ένα αρχείο.
— Το σημαντικό είναι οι εξετάσεις να φαίνονται φυσιολογικές. Τα υπόλοιπα θα τα θεωρήσει επιπλοκές, είπε ο γιατρός.
— Όταν τελειώσουν όλα, κανείς δεν θα μπορέσει να αποδείξει τίποτα, απάντησε ο Τομ.
Ένιωσα άσχημα. Δεν ήταν φαντασία ενός άρρωστου παιδιού. Ήταν πραγματικές ηχογραφήσεις.
Έκλεισα το τάμπλετ και σκούπισα τα δάκρυά μου. Δεν μπορώ να κλάψω τώρα. Ο Όλιβερ μου άφησε αποδείξεις. Δεν φοβόταν για τον εαυτό του, αλλά για μένα.
Δεν ήμουν πια ασφαλής. Αλλά τώρα ήξερα την αλήθεια. Πήραν τη ζωή του παιδιού μου σκόπιμα.