Όταν πήγαμε τον γιο μας να κολυμπήσει με δελφίνια, τα αγκάλιαζε, γελούσε, κι εγώ με τον σύζυγό μου συγκινούμασταν με αυτή την εικόνα, μέχρι που μία υπάλληλος του κέντρου πλησίασε και μας είπε χαμηλόφωνα: «Πρέπει να δείξετε αμέσως τον γιο σας σε γιατρό». 😱😢
Ο γιος μας για μήνες μας παρακαλούσε να τον πάμε στο δελφινάριο. Ήταν το όνειρό του εδώ και καιρό. Έβλεπε βίντεο, διάβαζε για τα δελφίνια, κοιμόταν αγκαλιά με ένα λούτρινο δελφίνι και κάθε φορά ρωτούσε: «Πότε θα πάμε;»
Στα γενέθλιά του αποφασίσαμε να του κάνουμε έκπληξη. Δεν του είπαμε τίποτα εκ των προτέρων, απλώς το πρωί τον βάλαμε στο αυτοκίνητο και φύγαμε. Όταν κατάλαβε πού πηγαίναμε, άρχισε κυριολεκτικά να πηδάει από τη χαρά του στο πίσω κάθισμα.
— Σας αγαπώ τόσο πολύ. Επιτέλους θα δω δελφίνια. Ευχαριστώ, μπαμπά. Ευχαριστώ, μαμά.
Ένα δευτερόλεπτο μετά:
— Μπορώ μετά να το πω σε όλους; Θα μου βγάλεις φωτογραφία; Πόσα θα είναι εκεί; Θα μπορώ να τα χαϊδέψω; Μπορώ να τα αγκαλιάσω;
Οι ερωτήσεις δεν σταματούσαν σε όλη τη διαδρομή. Εμείς απλώς χαμογελούσαμε και κοιταζόμασταν μεταξύ μας.
Όταν φτάσαμε, άλλαξε ρούχα πιο γρήγορα από όλα τα άλλα παιδιά στα αποδυτήρια και έτρεξε πρώτος προς την πισίνα. Σταθήκαμε λίγο πιο πίσω και παρακολουθούσαμε. Ο γιος μας άπλωσε προσεκτικά το χέρι, το δελφίνι πλησίασε, έβγαλε το ρύγχος του από το νερό και άφησε να το χαϊδέψει. Ήταν σαν να βρήκαν αμέσως κοινή γλώσσα. Το δελφίνι γύριζε γύρω του, πηδούσε, πλησίαζε ξανά, χτυπούσε το νερό με την ουρά του και δεν απομακρυνόταν ούτε στιγμή.
Ήταν τόσο συγκινητικό που μετά βίας συγκρατούσα τα δάκρυά μου. Ο σύζυγός μου κατέγραφε τα πάντα με το τηλέφωνο. Ο γιος μας γελούσε όπως είχε καιρό να γελάσει.
Ξαφνικά μας πλησίασε μία από τις εκπαιδεύτριες. Μία νεαρή γυναίκα, περίπου τριάντα ετών, σοβαρή, χωρίς χαμόγελο.
— Πρέπει να σας μιλήσω. Αφορά τον γιο σας.
Ένιωσα τα πάντα μέσα μου να σφίγγονται.
— Τι συνέβη; Πείραξε το δελφίνι; Έκανε κάτι λάθος; Συγγνώμη, είναι παιδί.
— Όχι. Είναι κάτι άλλο. Πρέπει να πάτε επειγόντως τον γιο σας σε γιατρό.
Ένιωσα ένα παγωμένο ρίγος να διαπερνά την πλάτη μου.
— Γιατί; Είναι άρρωστο το δελφίνι; Μπορεί να τον μόλυνε;
Η γυναίκα κούνησε το κεφάλι. Και εκείνη τη στιγμή είπε κάτι που μας γέμισε τρόμο 😲😢 Η συνέχεια βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
— Τα δελφίνια μας είναι εκπαιδευμένα να δουλεύουν με παιδιά. Είναι πολύ ευαίσθητα στις αλλαγές στον ανθρώπινο οργανισμό. Συνήθως συμπεριφέρονται ήρεμα. Αλλά σήμερα το δελφίνι αντέδρασε ασυνήθιστα. Πηδούσε στο ίδιο σημείο, γύριζε γύρω του και δεν απομακρυνόταν. Αυτή η συμπεριφορά εμφανίζεται όταν το ζώο αισθάνεται κάποιο πρόβλημα υγείας.
Την κοιτούσα και δεν μπορούσα να το πιστέψω.
— Είστε σίγουρη;
— Το έχουμε ξαναδεί αυτό. Παρακαλώ, ελέγξτε το παιδί. Για προληπτικούς λόγους.
Δεν περιμέναμε. Την ίδια μέρα κλείσαμε ραντεβού με γιατρό. Κάναμε εξετάσεις και ελέγχους. Μέχρι την τελευταία στιγμή ήλπιζα ότι ήταν απλώς σύμπτωση.
Λίγες μέρες αργότερα μας ανακοίνωσαν τη διάγνωση. Ο γιος μας είχε καρκίνο. Πρώτο στάδιο. Το πιο πρώιμο. Εκείνο που ακόμη μπορεί να θεραπευτεί.
Καθόμουν στο ιατρείο και θυμόμουν πώς το δελφίνι δεν έφευγε από κοντά του. Σαν να προσπαθούσε να μας προειδοποιήσει.
Τώρα βρισκόμαστε σε θεραπεία. Μας περιμένει ένας μακρύς δρόμος, αλλά οι γιατροί λένε ότι η πρόγνωση είναι καλή.
Και κάθε φορά που σκέφτομαι εκείνη τη μέρα, φοβάμαι. Αν δεν υπήρχε εκείνο το δελφίνι. Αν δεν υπήρχε η παράξενη συμπεριφορά του. Αν απλώς είχαμε επιστρέψει σπίτι νομίζοντας ότι ήταν μια συνηθισμένη χαρούμενη μέρα.
Φοβάμαι ακόμη και να φανταστώ πώς θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει όλα.