Πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του συζύγου μου έσπασα κατά λάθος τη γλάστρα με το λουλούδι που μου είχε χαρίσει λίγο πριν πεθάνει: και αυτό που ανακάλυψα, θαμμένο βαθιά στο χώμα, με έκανε να ουρλιάξω από τρόμο 😨
Χωρίς να σκεφτώ ούτε δευτερόλεπτο, άρπαξα το τηλέφωνο και κάλεσα αμέσως την αστυνομία 😢😱
Έχουν περάσει ακριβώς πέντε χρόνια από τη μέρα που έχασα τον άντρα μου. Ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν είναι πια εδώ. Όλα έγιναν τόσο ανόητα και ξαφνικά, που μερικές φορές μου φαίνεται πως ήταν απλώς ένας τρομακτικός εφιάλτης.
Εκείνο το βράδυ έβρεχε δυνατά. Το φως στο σπίτι τρεμόπαιζε και μετά έσβησε τελείως. Γύρισε από το κατάστημα με μια σακούλα ψώνια, ανέβηκε στο κατώφλι, αλλά τα πλακάκια ήταν βρεγμένα και γλιστερά. Άκουσα έναν βαρύ κρότο. Όταν έτρεξα έξω, ήταν ήδη ξαπλωμένος στα σκαλιά, χωρίς τις αισθήσεις του. Το ασθενοφόρο ήρθε γρήγορα, αλλά οι γιατροί είπαν ότι είχε υποστεί σοβαρό τραύμα στο κεφάλι από την πτώση. Πέθανε την ίδια νύχτα.
Όλοι θεώρησαν ότι ήταν ατύχημα. Βροχή, γλιστερά σκαλιά, σκοτάδι. Κανείς δεν έψαξε κάτι περισσότερο.
Τα πρώτα χρόνια μετά τον θάνατό του ζούσα σαν σε αυτόματο πιλότο. Ξυπνούσα, προσποιούμουν ότι όλα ήταν καλά και ξανακοιμόμουν με ένα αίσθημα κενού. Το μόνο που φύλαγα σαν ιερό κειμήλιο ήταν ένα μικρό κίτρινο λουλούδι που είχε φυτέψει για μένα σε μια λευκή γλάστρα. Το έβαλα στον κήπο, δίπλα στο μονοπάτι, και το φρόντιζα σαν να εξαρτιόταν από αυτό η μνήμη μου.
Εκείνη την ημέρα είχε ζέστη και ησυχία. Αποφάσισα να μεταφυτέψω το λουλούδι σε καινούριο χώμα. Πήρα τη γλάστρα, αλλά μου γλίστρησε από τα χέρια και έσπασε πάνω στα πλακάκια. Το χώμα σκορπίστηκε στο μονοπάτι. Γονάτισα για να το μαζέψω με τα χέρια μου και ξαφνικά πρόσεξα κάτι ανοιχτόχρωμο στο βάθος.
Ένα μικρό δεματάκι από ύφασμα, προσεκτικά δεμένο με μια λεπτή μαύρη κλωστή.
Η καρδιά μου χτύπησε τόσο δυνατά που βούιζαν τα αυτιά μου. Αυτή τη γλάστρα μου την είχε χαρίσει λίγο πριν πεθάνει. Ήμουν σίγουρη ότι τον γνώριζα απόλυτα. Δεν μου είχε κρύψει ποτέ τίποτα. Ή έτσι νόμιζα.
Σήκωσα το δεματάκι με τρεμάμενα χέρια. Το ύφασμα είχε κιτρινίσει από τον χρόνο, σαν να βρισκόταν εκεί για χρόνια. Ο κόμπος ήταν σφιχτός και τακτικός. Σημαίνει ότι το είχαν κάνει επίτηδες.
Καθόμουν στα πλακάκια, μέσα στο σκορπισμένο χώμα, και για πολλή ώρα δεν τολμούσα να λύσω την κλωστή. Ένιωθα πως μαζί με αυτήν θα έλυνα κάτι για το οποίο δεν ήμουν έτοιμη.
Όμως τελικά άρχισα να ξετυλίγω αργά τον κόμπο… Μόλις είδα τι ήταν κρυμμένο μέσα, κάλεσα αμέσως την αστυνομία 😢😱
Η συνέχεια της ιστορίας βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Μέσα υπήρχε μια τραπεζική κάρτα, ένα USB και ένα σύντομο σημείωμα γραμμένο με τον γραφικό του χαρακτήρα.
«Αν το διαβάζεις αυτό, σημαίνει ότι δεν πρόλαβα να τα εξηγήσω όλα. Τα χρήματα στην κάρτα είναι για την περίπτωση που κάτι πάει στραβά. Νιώθω ότι με παρακολουθούν. Αν μου συμβεί κάτι, μην πιστέψεις ότι είναι σύμπτωση».
Έβαλα το USB στον φορητό υπολογιστή. Στο βίντεο καθόταν μέσα στο αυτοκίνητο, εμφανώς νευρικός, κοιτούσε γύρω του. Μιλούσε χαμηλόφωνα αλλά καθαρά. Είπε ότι έγινε μάρτυρας παράνομων ενεργειών στη δουλειά. Η διοίκηση έκανε παράνομες συναλλαγές, ξέπλενε χρήματα μέσω εταιρειών-βιτρίνα.
Αρνήθηκε να συμμετάσχει και σκόπευε να παραδώσει τα έγγραφα στην εισαγγελία. Μετά από αυτό άρχισαν να του υπαινίσσονται ότι καλύτερα να «μην ξεχωρίζει». Ύστερα ακολούθησαν άμεσες απειλές.
Είπε ότι είχε παρατηρήσει μερικές φορές ένα αυτοκίνητο κοντά στο σπίτι μας. Πάντα το ίδιο. Σκούρο, με φιμέ τζάμια.
Και τότε θυμήθηκα. Εκείνη τη νύχτα που πέθανε, είχα ακούσει τον ήχο μιας μηχανής. Τότε δεν έδωσα σημασία. Νόμιζα ότι ήταν απλώς ένα αυτοκίνητο που περνούσε. Αλλά ο ήχος ήταν πολύ απότομος, σαν κάποιος να έφυγε βιαστικά.
Ξαναπέρασα εκείνο το βράδυ στο μυαλό μου. Δεν έπεσε στο πάνω σκαλί. Βρισκόταν κάτω, σαν κάποιος να τον είχε σπρώξει. Το κάγκελο από το οποίο συνήθιζε να κρατιέται ήταν χαλαρό. Είχαμε σχεδιάσει να το αντικαταστήσουμε, αλλά ακόμη κρατούσε. Οι γιατροί είπαν — πτώση. Κανείς δεν έλεγξε περισσότερο.
Στο σημείωμα υπήρχε και μια ακόμη παράγραφος:
«Δεν θέλω να σε τρομάξω. Ίσως να κάνω λάθος. Αλλά αν μου συμβεί κάτι, να ξέρεις — δεν σκόπευα να πεθάνω».
Για πέντε χρόνια θρηνούσα ένα ατύχημα. Για πέντε χρόνια κατηγορούσα τη βροχή, τη μοίρα, τον εαυτό μου που δεν βγήκα νωρίτερα. Και τώρα κατάλαβα: ο θάνατός του μπορεί να ήταν σκηνοθετημένος.