Πας με αμάξι, είναι ένα νησί όλο παραλία και θυμίζει εξωτικό προορισμό ανώτερο και από Μπαλί και από Μπάχαμες

by Newsroom i-diakopes.gr
Πας με αμάξι, είναι ένα νησί όλο παραλία και θυμίζει εξωτικό προορισμό ανώτερο και από Μπαλί και από Μπάχαμες

Άγιος Νικόλαος Λεύκάδας: Το νησάκι που θυμίζει ειρινικό ωκεανό

Άγιος Νικόλαος Λευκάδας: Οι παραλίες αστείρευτης ομορφιάς, για τις οποίες η Λευκάδα είναι γνωστή παγκοσμίως, αφού πολλές απ’ αυτές έχουν ψηφιστεί επανειλημμένα από τουριστικούς οδηγούς ως οι καλύτερες της Μεσογείου, με πιο γνωστές το Πόρτο Κατσίκι και τους Εγκρεμνούς, αποτελούν πόλο έλξης πολλών εκατομμυρίων τουριστών ανά τον κόσμο. Υπάρχουν επίσης και οι καταρράκτες στο Δημοσάρι, λίγο έξω απ’ το Νυδρί, καθώς και το Φαράγγι της Μέλισσας στο δήμο Σφακιωτών.

Πας με αμάξι, είναι ένα νησί όλο παραλία και θυμίζει εξωτικό προορισμό ανώτερο και από Μπαλί και από Μπάχαμες

Στη Λευκάδα υπάρχει ομως και ένα τόπος παραδεισένιος, με τιρκουάζ νερά και μια απέραντη παραλία. Ήταν πηγή έμπνευσης για τον ποιητή Άγγελο Σικελιανό.

Υπάρχει όμως και το «νησάκι του Σικελιανού» ή Άγιος Νικόλαος, στην είσοδο της Λευκάδας, που είναι ένα πραγματικά παραδεισένιο νησί. Αυτόν τον τόπο λάτρεψε η Εύα, γυναίκα του ποιητή μας Άγγελου Σικελιανού, και εκεί έζησαν ο Άγγελος Σικελιανός, η γυναίκα του και το παιδί τους Γλαύκος.

Πας με αμάξι, είναι ένα νησί όλο παραλία και θυμίζει εξωτικό προορισμό ανώτερο και από Μπαλί και από Μπάχαμες

Μοναδική τους παρέα οι ψαράδες, με τους οποίους ο Άγγελος Σικελιανός συζητούσε ώρες ατελείωτες. Σ’ αυτό το νησάκι, ο Άγγελος Σικελιανός εμπνεύστηκε και συνέγραψε με ασυγκράτητη έμπνευση τις μεγάλες του ποιητικές συλλογές.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το μοναδικό κτίσμα που υπάρχει πάνω στο νησί είναι το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου. Το εκκλησάκι αυτό, που σχεδόν φιλά τη θάλασσα, γιορτάζει την πρώτη Κυριακή μετά τις 10 Μαΐου, την ανάμνηση της διέλευσης του Ιερού σκηνώματος του Αγίου Νικολάου από τη Λευκάδα το 1087. Λίγο μετά (καθώς οι σχετικές πηγές αναφέρουν την ύπαρξη ναού στο νησάκι λίγο πριν το 1100) χρονολογείται και η ίδρυση του πρώτου ναού.

Γιατί ο Άγιος Νικόλαος στη Λευκάδα ονομάζεται νησί του Άγγελου Σικελιανού

Σε αυτό το κομμάτι γης λειτουργούσε το τελωνείο του νησιού πριν από αιώνες. Το εκκλησάκι χτίστηκε στα ερείπια αρχαίου ναού αφιερωμένου στην Αφροδίτη. Αποτελούσε και αποτελεί αγαπημένο σημείο ξεκούρασης για τους ψαράδες.

Πας με αμάξι, είναι ένα νησί όλο παραλία και θυμίζει εξωτικό προορισμό ανώτερο και από Μπαλί και από Μπάχαμες

Σε αυτό το μαγικό μέρος, ο Άγγελος Σικελιανός πήγε με την σύζυγό του Εύα Πάλμερ και τον νεογέννητο γιο τους. Η Εύα, σύμφωνα με το aromalefkadas, λάτρεψε το μέρος και θέλησε να το αγοράσει, χωρίς όμως επιτυχία. Πάνω σ’ αυτόν τον παράδεισο με τους ευωδιαστούς «κρίνους της Εύας» έζησαν μετά το γάμο τους (1907) μια γαλήνια και ωραία εποχή με το γιο τους Γλαύκο και με τους φίλους τους, τους αγνούς εργάτες της θάλασσας, με τους οποίους κυρίως ήθελε ο Άγγελος να συζητά και να ξεκουράζει το πνεύμα του. Σε αυτό το νησάκι, ο Άγγελος Σικελιανός, μέσα στο κέντρο του πελάγου, κάτω από το στοργικό και γαλήνιο βλέμμα του Αγίου Νικολάου, εμπνεύστηκε και έγραψε με ασυγκράτητη πνευματική ορμή τις μεγάλες του ποιητικές συλλήψεις».

Για τη ζωή του ποιητή και της Εύας στο νησάκι, έγραψε ο Τ. Μαμαλούκας το 1951 (έτος που πέθανε ο Σικελιανός) στην τοπική εφημερίδα «Λευκάς»

Περισσότερες πληροφορίες για τον Άγιο Νικόλαο Λευκάδας, το νησί του Άγγελου Σικελιανού

«Ο Σικελιανός με τη γυναίκα του ζούσαν χειμώνα καλοκαίρι σε μια σκηνή μια ζωή ροβινσώνων. Μια ανιψιά του Σικελιανού, μια υπηρέτρια, 3-4 ψαράδες – ιπποκόμοι και ένας μαύρος ήταν η συντροφιά και το προσωπικό τους. Ψάρεμα με τα δύο μονόξυλα, κυνήγι στην απέναντι Ακαρνανία και έφιπποι περίπατοι πάλι στην Ακαρνανία με τα δυο ταχύτατα Σέρβικα άλογά τους.
Η Εύα δεινή αμαζόνα, αληθινή της εποχής εκείνης αμαζόνα με τη χλαμύδα της που κυμάτιζε στον αέρα. Γιατί η Εύα ζούσε σαν αρχαία Ελληνίδα και έτσι ντυνότανε. Χλαμύδα που κρατούσε μια πόρπη στη μέση, σανδάλια και τα πλούσια κόκκινα μαλλιά της συγκρατούσε μια ταινία με μαιάνδρους. Ο κόσμος τους αγαπούσε και τους σέβονταν, μα όταν περνούσε η Εύα η περιέργεια κατανικούσε το σεβασμό και τρέχανε όλοι να την δουν. «Τρεχάτε η «ζόρκα» (γυμνή)».

Ο Σικελιανός έζησε τα καλύτερά του χρόνια στο ερημικό αυτό νησάκι. Ξαπλωμένος πολλές φορές μέσα στη ρηχή θάλασσα, και με τα χέρια ακουμπισμένα στη ξηρά, σ’ ένα σα