Διομήδης Κομνηνός: 17χρονος ήταν ο πρώτος νεκρός του Πολυτεχνείου – Η μαρτυρία του Βέλγου δημοσιογράφου

by Τόνια Τζαφέρη
Διομήδης Κομνηνός: 17χρονος ήταν ο πρώτος νεκρός του Πολυτεχνείου –  Η μαρτυρία του Βέλγου δημοσιογράφου

Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία…

Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ανακοινώνει στους δημοσιογράφους το επαναστατικό μανιφέστο της εξέγερσης:

«Αρχίζοντας πολιτικό αγώνα οι φοιτητές και οι Έλληνες εργαζόμενοι που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, ξεκαθαρίζουν τις θέσεις τους και καλούν τον Ελληνικό Λαό να συσπειρωθεί γύρω τους, να αγωνιστεί μαζί τους ως την τελική νίκη. Όλοι ενωμένοι στον αγώνα για τη δημοκρατία και την εθνική ανεξαρτησία…».

Η ηγεσία της Χούντας εξοργίζεται και η αστυνομία γίνεται πιο βίαιη. Οι συγκρούσεις μεταξύ φοιτητών – αρχών γίνονται σφοδρότερες ενώ οι συμπλοκές, εξαπλώνονται σε όλο το κέντρο της Αθήνας.

Το Πολυτεχνείο μετατράπηκε σε Νοσοκομείο και οι φοιτητές σε εθελοντές τραυματιοφορείς και νοσηλευτές. Μεταξύ τους ο Διομήδης Κομνηνός.

Μόλις 17 ετών, τελειόφοιτος Γυμνασίου, ετοιμαζόταν να ξεκινήσει σπουδές στο Πολυτεχνείο. Ο πρώτος νεκρός του Πολυτεχνείου.

Ο Διομήδης ήταν πολιτικοποιημένος και είχε βρεθεί στη Νομική Σχολή κάποιους μήνες πριν όταν οι φοιτητές ήρθαν σε σύγκρουση με την αστυνομία. Εκείνη τη φορά τον ξυλοκόπησαν, όμως γλίτωσε. Στο Πολυτεχνείο έφτασε το βράδυ της 14ης Νοεμβρίου.

Στο σπίτι του πήγαινε μόνο για να πλυθεί και να αλλάξει ρούχα. Οι γονείς του δεν τον εμπόδισαν να ξαναπάει, αλλά ο πατέρας του ανησυχούσε και του έλεγε «Κοίταξε να γυρίσεις γερός»….

Το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου ενώθηκε μαζί με άλλους μαθητές, φοιτητές και πολίτες στη γωνία 3ης Σεπτεμβρίου, Μάρνη και Αβέρωφ, μεταφέροντας τραυματίες.

Γύρω στις 21:30, ο Διομήδης έπεσε νεκρός λίγα μέτρα έξω από την πύλη του Πολυτεχνείου.

Διομήδης Κομνηνός: 17χρονος ήταν ο πρώτος νεκρός του Πολυτεχνείου –  Η μαρτυρία του Βέλγου δημοσιογράφου

Ο δολοφόνος του βρισκόταν λίγα μακριά του και τον σκότωσε με μια σφαίρα στην καρδιά. Ήταν φρουρός στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξεως.

«Μεταξύ φονευθέντων», έλεγε η επίσημη ανακοίνωση της χούντας, «είναι και ο Διομήδης Κομνηνός, ετών 17 με βεβαρημένο παρελθόν».

Όταν ο πατέρας του άκουσε πως στο Πολυτεχνείο έπεφταν πυροβολισμοί προσπάθησε να πλησιάσει όμως αυτό ήταν αδύνατο. Τότε πήρε σβάρνα τα νοσοκομεία προσπαθώντας να εντοπίσει τον γιο του και πιστεύοντας πως απλά θα είχε τραυματιστεί στις συγκρούσεις.

Η μαρτυρία του πατέρα του Διομήδη είναι συγκλονιστική:

«Η αστυνομία απαγόρευε παντού την είσοδο. Αργότερα μου τηλεφώνησαν φίλοι πως άκουσαν το όνομά του Διομήδη ανάμεσα στους νεκρούς που ανακοινώθηκαν στα δελτία ειδήσεων. Πήγα στο νεκροτομείο για αναγνώριση πτώματος.

Ο αστυνομικός μου είπε “αχ αυτά τα παιδιά… δεν ακούνε”. Ήταν η δική του εκδοχή…»

Διομήδης Κομνηνός: Το αγόρι που αψήφησε τα τανκς

Στις 16 Νοεμβρίου 2001, ο βελγικής καταγωγής δημοσιογράφος Albert Coerant που βρέθηκε στο Πολυτεχνείο το 1973 και κατέγραψε με την κάμερά του τις συγκλονιστικές στιγμές με την εισβολή του τανκ, έγραψε ένα άρθρο για τον πρώτο νεκρό του Πολυτεχνείου τον Διομήδη Κομνηνό.

Ο τίτλος ήταν “The boy who braved the tanks”.

Κατά τη διάρκεια των θλιβερών εβδομάδων μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ένας επισκέπτης εμφανίστηκε στο γραφείο μου «Απλά λέγε με Γιάννη» είπε. «Άκουσα ότι έχετε αποσιωπήσει την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Σε παρακαλώ πες μου ό,τι έχεις δει». Καθώς ήταν ένας φιλικός έξυπνος άνθρωπος δέχτηκα να μιλήσω. Του διηγήθηκα κάποιες σκηνές απίστευτου θάρρους στις οποίες είχα γίνει μάρτυρας -σήμερα πασίγνωστες χάρη σε αναρίθμητα άρθρα εφημερίδων και ντοκιμαντέρ που προβάλλονται ανελλιπώς από την τηλεόραση. Ήμουν επίσης σε θέση να περιγράψω περιστατικά άγνωστα στην κοινή γνώμη.

Διομήδης Κομνηνός: 17χρονος ήταν ο πρώτος νεκρός του Πολυτεχνείου –  Η μαρτυρία του Βέλγου δημοσιογράφου

[…] Ο επισκέπτης μου είπε ότι ο γιος του ήταν ένας από τους νεαρούς του Πολυτεχνείου εκείνη την ημέρα, αλλά ήταν πολύ μετριόφρων για να μιλήσει γι’ αυτό. Ο άντρας μου ζήτησε την άδεια για να ξανάρθει. Κατά τη διάρκεια της επόμενης επίσκεψης είπε ότι αισθανόταν βαθιά συγκινημένος από τον ηρωισμό που επέδειξε η ελληνική νεολαία εκείνη την εποχή.

Μια μέρα ο επισκέπτης μου άρχισε να μιλά για το δεκαεξάχρονο γιο του. Τον περιέγραφε σαν ένα σοβαρό παιδί ανυπομονούσε να ‘ρθει η μέρα που θα πήγαινε στο Πανεπιστήμιο, το περίφημο Πολυτεχνείο για να γίνει μηχανικός ή αρχιτέκτονας. «Ο Θεός με ευλόγησε δίνοντάς μου αυτό το παιδί», πρόσθεσε «είναι τόσο έξυπνο και επιμελές. Αλλά μη νομίζεις ότι είναι και καλόγερος» πρόσθεσε χαμογελώντας. «Αγαπάει τα κορίτσια και αυτές τον αγαπούν».