Ο Αμερικανός επικοινωνιολόγος προειδοποιεί τον Πρωθυπουργό για το τσουνάμι της κοινωνικής οργής μετά από εφτά χρόνια διακυβέρνησης – Πώς η «ροζ» εικόνα που σερβίρει ο Άκης Σκέρτσος εγκλωβίζει την κυβέρνηση στην αυταπάτη και αποσυνδέει το σύστημα από την πραγματικότητα – Γιατί το αφήγημα περί «σταθερότητας» και οι νέες υποσχέσεις λειτουργούν πλέον ως ο απόλυτος επιταχυντής της εκλογικής τιμωρίας
Η ΠΥΘΙΑ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ
Αναγνώστριες και αναγνώστες μου
Συντρόφισσες και σύντροφο
Στα σκοτεινά, ερμητικά κλειστά γραφεία της οδού Ηρώδου Αττικού, οι μυστικές αναφορές που καταφθάνουν τις τελευταίες ημέρες δεν προσφέρονται για επικοινωνιακά πανηγύρια. Σας αποκαλύπτω σήμερα τις συντριπτικές εκτιμήσεις του Αμερικανού στρατηγικού συμβούλου, Σταν Γκρίνμπεργκ, ο οποίος, διαβάζοντας με έκδηλη ανησυχία το πραγματικό πολιτικό κλίμα ενόψει των επόμενων κάλπεων, μεταφέρει ένα ιδιαίτερα σκοτεινό και εφιαλτικό μήνυμα στο πρωθυπουργικό περιβάλλον: ο μεγαλύτερος και πλέον καταστροφικός κίνδυνος για τη Νέα Δημοκρατία δεν είναι μια απλή απώλεια ποσοστών, αλλά η διαμόρφωση μιας σαρωτικής, τιμωρητικής ψήφου απέναντι στην κυβέρνηση!
Ο έμπειρος Αμερικανός αναλυτής ξεκαθαρίζει πως, μετά από επτά ολόκληρα χρόνια διακυβέρνησης, η κοινωνική δυσαρέσκεια έχει αλλάξει δομικά χαρακτηριστικά. Οι πολίτες δεν αξιολογούν πλέον την εξουσία με βάση τις προθέσεις, τα ωραία λόγια ή τις εξαγγελίες, αλλά την κρίνουν αμείλικτα από το πραγματικό αποτέλεσμα στην καθημερινότητά τους. Το συρρικνωμένο διαθέσιμο εισόδημα, η καλπάζουσα ακρίβεια, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και η διάχυτη αίσθηση ότι η ποιότητα ζωής χειροτερεύει, συνθέτουν μια σκληρή πραγματικότητα που δεν ωραιωποιείται με κανένα τηλεοπτικό σποτ.
Εδώ ακριβώς εντοπίζεται η μεγάλη, δομική παγίδα για το Μέγαρο Μαξίμου. Ο Γκρίνμπεργκ υπογραμμίζει πως ο στενός πυρήνας των συμβούλων του Κυριάκου Μητσοτάκη —με πρώτο και καλύτερο τον υπουργό Επικρατείας, Άκη Σκέρτσο— κρύβει την αλήθεια από τον Πρωθυπουργό, επιμένοντας να του σερβίρει μια πλαστή εικόνα «πολιτικής ανθεκτικότητας». Αυτή η εμμονή σε μια ανύπαρκτη ευημερία προδίδει μια επικίνδυνη αδυναμία αντίληψης της πραγματικότητας, εγκλωβίζοντας το κυβερνητικό επιτελείο σε μια επικίνδυνη αυταπάτη που το αποσυνδέει πλήρως από την κοινωνική βάση.
Παράλληλα, ο Αμερικανός σύμβουλος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τα ίδια τα επικοινωνιακά όπλα της κυβέρνησης. Η συνεχής επίκληση στη «σταθερότητα», που άλλοτε λειτουργούσε ως αποτελεσματικό σκιάχτρο απέναντι στην αβεβαιότητα, σήμερα ακούγεται στα αυτιά των οργισμένων πολιτών ως μια κυνική απαίτηση παραμονής στην εξουσία μιας κυβέρνησης που έχει ήδη κριθεί και αποτύχει. Ακόμα μεγαλύτερο ατόπημα θεωρείται η καταφυγή σε νέες υποσχέσεις, καθώς ο ψηφοφόρος των επτά ετών δεν αναρωτιέται τι θα κάνει η κυβέρνηση στο μέλλον, αλλά γιατί δεν έκανε όσα όφειλε μέχρι σήμερα.
Όταν η κάλπη μετατρέπεται σε όχημα για να σταλεί ένα ηχηρό, αποδοκιμαστικό μήνυμα, τότε η ψήφος δεν είναι επιλογή υπέρ κάποιου αντιπάλου, αλλά αμιγώς τιμωρητική ψήφος εναντίον του καθεστώτος. Όσο το Μέγαρο Μαξίμου αρνείται να δει την πραγματικότητα και οχυρώνεται πίσω από τις βολικές αναλύσεις του Σκέρτσου, τόσο επιταχύνει τη σύγκρουση με μια κοινωνία που προσέρχεται στην κάλπη αποφασισμένη να επιβάλει την οριστική της τιμωρία.
