Η Κέρκυρα αποχαιρετά έναν άνθρωπο που για δεκαετίες αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής και δημοσιογραφικής της ζωής. Ο Γιάννης Ρεβύθης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 70 ετών, αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή γεμάτη δημοσιογραφία, γνώση, δημιουργία και, πάνω απ’ όλα, πάθος για το σκάκι. Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη στους ανθρώπους που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν μαζί του και μοιράστηκαν μαζί του στιγμές τόσο από τον επαγγελματικό όσο και από τον προσωπικό του βίο.
Ο Γιάννης Ρεβύθης υπήρξε για πολλά χρόνια διευθυντής του τηλεοπτικού σταθμού Corfu Channel, ενώ παράλληλα είχε αναλάβει την έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Επισημάνσεις της Κυριακής». Για την κερκυραϊκή κοινωνία ήταν μια γνώριμη και αναγνωρίσιμη παρουσία της τοπικής δημοσιογραφίας. Η επαγγελματική του πορεία χαρακτηρίστηκε από συνέπεια και αφοσίωση, ενώ η αγάπη του για τα βιβλία και τη γνώση αποτέλεσε ένα ακόμη σημαντικό κομμάτι της προσωπικότητάς του. Παράλληλα με την επαγγελματική του δραστηριότητα, κατάφερε να ολοκληρώσει τις σπουδές του στο μάνατζμεντ και τα οικονομικά, συνδυάζοντας τις απαιτήσεις μιας πολυάσχολης εργασίας και της οικογενειακής ζωής.
Μισός αιώνας πάνω από τη σκακιέρα
Εάν όμως υπάρχει ένας χώρος στον οποίο ο Γιάννης Ρεβύθης άφησε ιδιαίτερα έντονο το αποτύπωμά του, αυτός ήταν το σκάκι. Ασχολήθηκε με το άθλημα για περισσότερα από 50 χρόνια, ξεκινώντας ήδη από τα μαθητικά του χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Με την πάροδο των χρόνων εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικούς Έλληνες σκακιστές, ενώ παράλληλα συνέβαλε στην ανάπτυξη του σκακιού στην Κέρκυρα. Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχαν τα μεγάλα διεθνή τουρνουά που πραγματοποιήθηκαν στο νησί στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και κατά τη δεκαετία του ’90.
Τα καλοκαιρινά Όπεν του Δημοτικού Θεάτρου έφεραν στην Κέρκυρα εκατοντάδες σκακιστές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, αλλά και μερικές από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας σκακιστικής ιστορίας. Ανάμεσά τους βρέθηκαν ο Ανατόλι Κάρποβ, ο Γκάρι Κασπάροβ, καθώς και οι αδελφές Πόλγκαρ, Γιουντίτ, Σούζαν και Σοφία, αλλά και ο Γιαν Τίμμαν. Για τον ίδιο, μία από τις πιο ξεχωριστές στιγμές ήταν η ισοπαλία με το σκακιστικό του είδωλο, τον παγκόσμιο πρωταθλητή Ανατόλι Κάρποβ. Μια στιγμή που παρέμεινε χαραγμένη στη μνήμη του και για την οποία αισθανόταν ιδιαίτερη υπερηφάνεια.
Λίγο πριν υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς στη Θεσσαλονίκη, ο Γιάννης Ρεβύθης αντιμετώπισε την περιπέτεια της υγείας του με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και αισιοδοξία. Παρομοίασε την επέμβαση με ένα «μεγάλο service» και ζήτησε από τους ανθρώπους που τον αγαπούσαν να κρατήσουν για εκείνον λίγη από τη θετική τους σκέψη, εκφράζοντας την πεποίθηση ότι σύντομα θα επέστρεφε. Η ζωή, όμως, είχε διαφορετικά σχέδια.
Η παρακαταθήκη του
Μετά την είδηση του θανάτου του, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με μηνύματα ανθρώπων που θέλησαν να τον αποχαιρετήσουν. Φίλοι, συγγενείς και άνθρωποι από τον χώρο της δημοσιογραφίας και του σκακιού αναφέρθηκαν στον χαρακτήρα, την προσφορά και τη ζεστασιά του. Ο Σύνδεσμος Παικτών Ζατρικίου Κερκύρας τον αποχαιρέτησε ως έναν άνθρωπο που συνέδεσε περισσότερο από μισό αιώνα της ζωής του με τη σκακιέρα και τη σκακιστική κοινότητα του νησιού.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το σημαντικότερο στοιχείο της διαδρομής του: ότι πίσω από τις επαγγελματικές επιτυχίες και τις διακρίσεις υπήρχε ένας άνθρωπος που αγαπούσε τη γνώση, τους ανθρώπους και όσα επέλεξε να υπηρετήσει. Ο Γιάννης Ρεβύθης αφήνει πίσω του μια ζωή γεμάτη ιστορίες. Ιστορίες από τη δημοσιογραφία, από την Κέρκυρα, από τις σκακιέρες και από τις σχέσεις που δημιούργησε όλα αυτά τα χρόνια.
Και όπως συμβαίνει με τους ανθρώπους που αφήνουν πραγματικό αποτύπωμα, η παρουσία τους δεν τελειώνει με την απουσία τους. Παραμένει στις αναμνήσεις όσων τους γνώρισαν και στις στιγμές που μοιράστηκαν μαζί τους. Καλό ταξίδι, Γιάννη!
