Η κάλυψη μιας φυσικής καταστροφής ή μιας μεγάλης εθνικής τραγωδίας δεν είναι ποτέ μια εύκολη υπόθεση για τους δημοσιογράφους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή. Η έκθεση σε ακραίες συνθήκες, η αγωνία, ο κίνδυνος και η αδιάκοπη πίεση δοκιμάζουν τα όρια ακόμη και των πιο έμπειρων επαγγελματιών. Ωστόσο, υπάρχουν φορές που η πίεση αυτή δεν προέρχεται μόνο από το ίδιο το πεδίο, αλλά και από εκείνους που βρίσκονται ασφαλείς πίσω από τις οθόνες των στούντιο.
Ένα χαρακτηριστικό και ιδιαίτερα αποκαλυπτικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της ρεπόρτερ του τηλεοπτικού σταθμού OPEN, Μαρίας Σιαμπάνου, η οποία βρέθηκε στο επίκεντρο μιας σφοδρής διαδικτυακής θύελλας. Η δημοσιογράφος κατεγράφη από τον τηλεοπτικό φακό την ώρα που μετέδιδε ζωντανά το κρίσιμο ρεπορτάζ από τα πύρινα μέτωπα στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Αττικής, να προσπαθεί να συγκρατήσει ένα ξαφνικό, νευρικό γέλιο. Το απόσπασμα αυτό έκανε αστραπιαία τον γύρο του Διαδικτύου, προκαλώντας κατακραυγή και σχόλια που την κατηγορούσαν για έλλειψη σοβαρότητας απέναντι σε μια εθνική καταστροφή.
Εκείνο που το ευρύ κοινό δεν γνώριζε –και το οποίο φωτίζεται μέσα από νεότερα δεδομένα και αναλύσεις του βιντεοληπτικού υλικού– είναι ο πραγματικός λόγος που προκάλεσε αυτή την αλλόκοτη και αμήχανη αντίδραση στη δημοσιογράφο. Η Μαρία Σιαμπάνου δεν γελούσε επειδή υποτιμούσε το μέγεθος της καταστροφής ή επειδή βρήκε κάτι αστείο μέσα στη φρίκη της φωτιάς.
Ο λόγος πίσω από το επίμονο χαμόγελο και τα κομπιάσματα στη φωνή της βρισκόταν απευθείας στο ακουστικό της, δηλαδή στο λεγόμενο «control» του σταθμού. Συνήθως, κατά τη διάρκεια των ζωντανών συνδέσεων, οι αρχισυντάκτες, οι διευθυντές ειδήσεων ή τα στελέχη που βρίσκονται στο control επικοινωνούν με τον ρεπόρτερ στο πεδίο, δίνοντας οδηγίες, διορθώσεις ή ακόμη και σχολιάζοντας την απόδοσή του. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως αποκαλύπτεται, οι άνθρωποι που μιλούσαν στο ακουστικό της ρεπόρτερ επέλεξαν μια εντελώς ακατάλληλη στιγμή για να κάνουν χιούμορ, να αστειευτούν ή να της μιλήσουν με έναν τρόπο που διέθετε άστοχο χιούμορ, αποσπώντας την πλήρως από τη σοβαρότητα του θέματος.
Φανταστείτε μια νέα κοπέλα να βρίσκεται μέσα στη ζέστη, ανάμεσα σε καμένα δάση, με τον κίνδυνο ορατό, να προσπαθεί να εκπέμψει σοβαρότητα, την ώρα που στο αυτί της κάποιοι της λένε παράλογα ή αστεία πράγματα –όπως για παράδειγμα να περιγράψει το τοπίο ως… «χαράδρα» με έναν τρόπο που επαναλαμβανόταν συνεχώς, δοκιμάζοντας τα νεύρα της στα άκρα. Ο ανθρώπινος οργανισμός, κάτω από καθεστώς τεράστιου στρες και αϋπνίας, αντιδρά συχνά με νευρικό γέλιο ακριβώς επειδή αδυνατεί να διαχειριστεί την πίεση και τον παραλογισμό της κατάστασης.
