Αφιέρωμα στον Χρήστο Λεττονό
Ο Χρήστος Λεττονός έφυγε από τη ζωή μόλις στα 45 του χρόνια και μάλιστα με τραγικό τρόπο – από μια φωτιά, σαν αυτή που έκαιγε μέσα του.
Οσα χρόνια, ωστόσο, δεν έζησε, τόσα πράγματα έκανε όσα έζησε: ήταν πολυτάλαντος καλλιτέχνης, τραγουδιστής, ηθοποιός, ποιητής, ζωγράφος, συνθέτης, αλλά και παρουσιαστής παιδικών εκπομπών στην τηλεόραση.
Καθαρισμός αυτιών στο λεπτό
Ηταν «ταλαντούχος και πολυεδρικός καλλιτέχνης, που όπως καταδεικνύεται και από τα ποιήματά του, υπήρξε και μία εντελώς ξεχωριστή φωνή. Ζωηρός, αντισυμβατικός, επαναστατημένος, συνειδητοποιούσε την ποίηση ως μία πράξη ανταρσίας και εσωτερικής λύτρωσης» γράφει ο Θ. Νιάρχος.
Και έτσι ήταν. Αυτό ήταν ο Χρήστος Λεττονός. Που σε ηλικία 21 ετών «μέσα από μία και μοναδική ποιητική συλλογή, κατάφερε να δώσει μαθήματα ποίησης και φιλοσοφίας» όπως γράφει ο Βαγγέλης Χρόνης. Που ήταν «ένα παιδί ψηλό, ξανθωπό, με φωνή μπάσα, συνεσταλμένος, ευγενής, με χαμηλωμένα μάτια – όπως ταιριάζει στην περίπτωση, που θα έλεγε και ο Καβάφης» όπως γράφει ο Γιάννης Κοντός.
Για πρώτη φορά όλα του τα ποιήματα είναι μαζεμένα σε ένα αφιέρωμα. Και ανέκδοτα. Και πότε βγαίνουν; Εν μέσω δεύτερης έξαρσης της πανδημίας και ενός δεύτερου γενικού lock down! Την κατάλληλη στιγμή δηλαδή, κι ας μην το ήξεραν ούτε τα παιδιά στον «Μετρονόμο» ούτε κανείς. Γιατί, όσο κι αν περίεργο ακούγεται, ναι, για μια ακόμη φορά, όπως πάντα, πάντα όμως, ναι και πάλι η Ποίηση θα μας σώσει. Αυτή θα μας κρατήσει ζωντανούς.
Αν δεν είναι ενδεικτικοί για όλα τα παραπάνω οι παρακάτω στίχοι του Χρήστου Λεττονού, πραγματικά δεν ξέρω τι είναι:
«Δεν είναι τόσο εύκολος όσο νομίζεις / ένας περίπατος στο Ζάππειο / χωρίς την αστυνομική σου ταυτότητα / περιπολικά σε σταματάνε στις γωνιές / ερωτήσεις / ‘‘Ποιος είσαι; Τι ζητάς στο πάρκο τέτοια ώρα;’’ /αμύνεσαι απελπισμένα / ‘‘για ποιον με περάσατε; / εγώ έχω ραντεβού με το κορίτσι μου / τι σχέση έχω εγώ μ’ αυτούς;’’/ και το μυαλό σου κολλημένο σε φράση που είχε πει / κάποιος Χριστός πολύ παλιά στον Πέτρο / δεν ξεγελάς κανέναν πια».
