Αμέσως μετά την κηδεία του πλούσιου συζύγου της, η μητριά άφησε τον δεκάχρονο γιο του σε έναν άδειο χειμωνιάτικο δρόμο λέγοντάς του: «Τα χρήματά του είναι έτσι κι αλλιώς πια δικά μου, κι εσύ είσαι ένα περιττό βάρος» 😲
Εκείνη τη στιγμή, όμως, δεν μπορούσε καν να φανταστεί τι την περίμενε όταν θα επέστρεφε στο σπίτι 😱
Μετά την κηδεία, ο δρόμος έμοιαζε ατελείωτος και ξένος. Πολυτελή αυτοκίνητα έφευγαν αργά από το κοιμητήριο, το ένα μετά το άλλο.
Ο Άλεξ στεκόταν κοντά στο κιγκλίδωμα, σφίγγοντας στο χέρι του ένα τσαλακωμένο λουλούδι. Ήταν μόλις δέκα ετών. Δεν καταλάβαινε ακόμη πλήρως τι ήταν ο θάνατος, αλλά ένιωθε πάρα πολύ έντονα το κενό που είχε ξαφνικά φωλιάσει μέσα του.
Ο πατέρας έφυγε πολύ νωρίς. Μόλις έναν μήνα πριν, οι γιατροί μιλούσαν για θεραπεία, και δέκα μέρες αργότερα η καρδιά του απλώς σταμάτησε. Έτσι έλεγαν οι μεγάλοι. Ο Άλεξ δεν πρόλαβε να κάνει ούτε μία σημαντική ερώτηση και δεν ήξερε πώς να συνεχίσει να ζει. Εκείνη την τελευταία στιγμή, ο πατέρας του έσφιξε απλώς δυνατά το χέρι του και ψιθύρισε χαμηλόφωνα: «Συγχώρεσέ με, γιε μου».
Λίγο πιο πέρα στεκόταν η Βικτόρια. Η χήρα, με ακριβό μαύρο κοστούμι, άψογο χτένισμα και παγωμένο βλέμμα. Είχε παντρευτεί τον πατέρα πριν από δύο χρόνια, όταν ο Άλεξ ήταν ακόμη παιδί, και από την αρχή τον έβλεπε σαν ένα περιττό στοιχείο στη ζωή της.
Τώρα ο πατέρας δεν υπήρχε πια, και το αγόρι είχε μείνει με μια γυναίκα στα μάτια της οποίας δεν υπήρχε ούτε οίκτος ούτε ζεστασιά.
Μετά το κοιμητήριο μπήκαν στο αυτοκίνητο. Η Βικτόρια οδηγούσε σιωπηλή, χωρίς να πει ούτε μία λέξη παρηγοριάς. Ο Άλεξ κοιτούσε από το παράθυρο, περιμένοντας τη γνώριμη στροφή προς το σπίτι, αλλά το αυτοκίνητο βγήκε έξω από την πόλη. Πέρασε μία ώρα, και μετά λίγη ακόμη. Τελικά, το SUV έστριψε σε έναν στενό χωματόδρομο και σταμάτησε απότομα.
Γύρω δεν υπήρχαν ούτε σπίτια ούτε άνθρωποι. Μόνο ένας άδειος δρόμος.
— Εκεί είναι ένα χωριό. Πήγαινε ευθεία — δεν θα πεθάνεις. Δεν χρειάζομαι βάρη, όλη η κληρονομιά έτσι κι αλλιώς θα είναι δική μου, — πέταξε η Βικτόρια και έγνεψε προς την πόρτα.
Ο Άλεξ δεν κατάλαβε αμέσως τι συνέβαινε. Βγήκε από το αυτοκίνητο, ελπίζοντας ακόμη πως ήταν ένα σκληρό αστείο. Η Βικτόρια χαμογέλασε ειρωνικά, έκλεισε με δύναμη την πόρτα και έβαλε μπροστά τη μηχανή. Το αγόρι έκανε ένα βήμα μπροστά, αλλά το αυτοκίνητο ήδη γύριζε πίσω.
Στεκόταν εκεί και έβλεπε το μαύρο αυτοκίνητο να χάνεται στη στροφή. Δεν είχε χρήματα ούτε καν τηλέφωνο. Ο πατέρας του είχε ταφεί μόλις μία ώρα πριν, κι εκείνον τον είχαν αφήσει στην άκρη του δρόμου σαν ένα άχρηστο αντικείμενο.
Όμως, όταν έναν μήνα αργότερα η Βικτόρια επέστρεψε στο σπίτι μετά από διακοπές με μια φίλη της, την περίμενε μια πραγματική έκπληξη 😲😱 Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Η Βικτόρια γύρισε από πολυτελείς διακοπές, μαυρισμένη, ικανοποιημένη και σίγουρη για τον εαυτό της. Πλησίασε το σπίτι που θεωρούσε δικό της, αλλά στην πύλη τη σταμάτησε η ασφάλεια.
— Δεν μπορείτε να μπείτε εδώ, δεν είστε πια κανείς.
Η Βικτόρια γέλασε, μη πιστεύοντας αυτό που άκουγε.
— Πώς γίνεται να μην είμαι κανείς; Είμαι η ιδιοκτήτρια αυτού του σπιτιού. Ο σύζυγός μου μου άφησε τα πάντα.
Ο φύλακας την κοίταξε ήρεμα.
— Όχι. Άφησε όλη την περιουσία του στον γιο, από τον οποίο προσπαθήσατε να απαλλαγείτε, αλλά ευτυχώς τον βρήκαμε. Και επειδή είναι ακόμη ανήλικος, όλα τα οικονομικά του θα τα διαχειρίζεται ο κηδεμόνας του.
— Ναι, δηλαδή εγώ, — είπε απότομα η Βικτόρια.
— Όχι. Η κηδεμόνας είναι η Μαργαρίτα.
Η Βικτόρια χλόμιασε.
— Η οικιακή μας βοηθός;
— Ναι, ακριβώς αυτή. Ο εκλιπών σύζυγός σας της είχε μεγάλη εμπιστοσύνη. Όλα αναφέρονται στη διαθήκη. Και τώρα σας παρακαλώ να αποχωρήσετε από το σπίτι, διαφορετικά θα αναγκαστώ να καλέσω την αστυνομία.
— Και ο σύζυγός μου δεν μου άφησε τίποτα; — συρίχτηκε η Βικτόρια.
— Φυσικά και σας άφησε. Είπε ότι μπορείτε να πάρετε όλα τα πράγματα που αγοράσατε με τα δικά του χρήματα όσο ζούσε.
Η Βικτόρια γύρισε σιωπηλά και έφυγε. Κανείς δεν την ξαναείδε ποτέ.
