Λαυρέντης Διανέλλος: Ο «μπαμπάς» του κινηματογράφου, το όνειρο να γίνει μηχανοδηγός, ο καρκίνος και το άδοξο τέλος

Λαυρέντης Διανέλλος: Όλα όσα δεν γνωρίζατε για τη ζωή του

Ο Λαυρέντης Διανέλλος γεννήθηκε το 1911 στο όμορφο και γραφικό χωριό του Πηλίου, τον Άγιο Λαυρέντιο. Από το χωριό του πήρε και το βαφτιστικό του όνομα. Και θα πίστευε κανείς ότι όνειρό του από παιδάκι ήταν να γίνει μια μέρα ηθοποιός.

Όμως, τα σχέδια του δεν περιλάμβαναν πουθενά την Υποκριτική. Ήθελε να γίνει μηχανοδηγός στα τρένα. Όπως έλεγε, πάντα τα τρένα τον μάγευαν και τον συγκινούσαν. Και είχε διακαή πόθο να οδηγήσει μια μέρα ένα τρένο. Κάπως, έτσι, λοιπόν, πέρασαν τα παιδικά του χρόνια στο χωριό. Συχνάζοντας στο σιδηροδρομικό σταθμό. Χαζεύοντας τους συρμούς που έρχονταν κι έφευγαν χωρίς εκείνον. Αλλά με το όνειρό να έρθει η ημέρα εκείνη, που ο ίδιος θα πάρει το τρένο της φυγής.

Η μοίρα, όμως, είχε για εκείνον άλλα σχέδια. Τελειώνοντας το σχολείο και ασχολούμενος για λίγο με δουλειές του ποδαριού, κατέβηκε στην Αθήνα. Ήταν μέσα της δεκαετίας του 1930 αναζητώντας την τύχη του. Κι εκείνη τον οδήγησε μέχρι την εξώπορτα του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν. Μάλιστα, ο Διανέλλος έγινε ένας από τους πρώτους μαθητές του τεράστιου θεατράνθρωπου.

Λαυρέντης Διανέλλος: Ο «μπαμπάς» του κινηματογράφου, το όνειρο να γίνει μηχανοδηγός, ο καρκίνος και το άδοξο τέλος

Ο γάμος του Λαυρέντη Διανέλλου με τη Φρόσω Κοκκόλα

Το παιδί που κάποτε ονειρευόταν να γίνει μηχανοδηγός (ή έστω σταθμάρχης), στο υπόγειο του Κουν ανακάλυψε δυο μεγάλες του αγάπες. Αυτές ήταν η υποκριτική και η Φρόσω Κοκκόλα. Η παντοτινή αγάπη του, η γυναίκα της ζωής του, που τους χώρισε μόνο ο θάνατος.

Ο έρωτάς του με την όμορφη Φρόσω, τη μετέπειτα μεγάλη ερμηνεύτρια του δημοτικού τραγουδιού, ήταν κεραυνοβόλος. Παντρεύτηκαν λίγα χρόνια αργότερα κι απέκτησαν μία κόρη. Το ζευγάρι μοιράστηκε το υπόλοιπο της ζωής του. Η μόνη φορά που αποχωρίστηκε ο ένας τον άλλον, ήταν στον πόλεμο, όταν ο ηθοποιός πήγε στο Μέτωπο.

Το μακρύ του ταξίδι στον ελληνικό κινηματογράφο, τον οποίο υπηρέτησε πιστά, με το ήθος και τη σεμνότητα που τον διέκριναν, ξεκίνησε το 1948. Το ντεμπούτο του έγινε στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» και μέχρι το 1975 έπαιξε σε 195 ταινίες!

Λαυρέντης Διανέλλος: Ο «μπαμπάς» του κινηματογράφου, το όνειρο να γίνει μηχανοδηγός, ο καρκίνος και το άδοξο τέλος

Η απροσχημάτιστη απλότητά του ως άνθρωπος αποτυπώθηκε και στη μεγάλη οθόνη. Μέσα από τους ρόλους του πατέρα, του παπά, του ανθρώπου της διπλανής πόρτας. Του βιοπαλαιστή, σε μία εποχή που η ελπίδα ότι «θα τα καταφέρουμε» ήταν φωλιασμένη στην ψυχή των απλών ανθρώπων. Και ο Λαυρέντης Διανέλλος αυτό το «θα τα καταφέρουμε», το εξέφρασε με τον πιο απλό και παραστατικό τρόπο.

Γι’ αυτό και το κοινό ταυτίστηκε μαζί του και τον θεωρούσε δικό του άνθρωπο. Και η εκφραστικότητα και η φυσικότητά του στο παίξιμο ήταν παροιμιώδεις. Πολλοί πίστευαν ότι ήταν αυτοδίδακτος! Κι ας είχε τελειώσει τη Σχολή του Κουν. Και ας είχε βρεθεί για πολλά χρόνια στο πλευρό των πιο σημαντικών ανθρώπων του θεάτρου.

Βρέθηκε και στο πλευρό των περισσότερων Ελλήνων ηθοποιών και στον κινηματογράφο. Ο στοργικός πατέρας της Αλίκης Βουγιουκλάκη στη «Μανταλένα» χάρισε σπουδαίες και αξέχαστες ερμηνείες. Και μπορεί οι ρόλοι του να ήταν δευτεροκλασάτοι, όμως, η φιγούρα του πάντα ξεχώριζε. Και με την ίδια άνεση μπορούσε να περάσει από την κωμωδία στο δράμα.

Λαυρέντης Διανέλλος: Ο «μπαμπάς» του κινηματογράφου, το όνειρο να γίνει μηχανοδηγός, ο καρκίνος και το άδοξο τέλος

Λαυρέντης Διανέλλος: Η μάχη με τον καρκίνο

Το 1975 αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, θέλοντας να ξεκουραστεί παρέα με τη σύζυγό του, στο σπίτι που είχαν φτιάξει με κόπους στο Μάτι Αττικής. Ωστόσο, η μοίρα είχε και πάλι άλλα σχέδια για εκείνον. Και το όνειρό του να περάσει τα στερνά του με τη Φρόσω του, έμεινε και αυτό ανεκπλήρωτο.

Δύο χρόνια αργότερα, έμαθε ότι έχει καρκίνο. Ταξίδεψε, μέχρι και στην Αμερική για να δώσει τη δική του γενναία μάχη. Δεν τα κατάφερε, όμως. Η ασθένεια τον νίκησε και στις 16 Σεπτεμβρίου του 1978 άφησε την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Σιάτλ, σε ηλικία 67 ετών.

Και κοντά του είχε τις δύο μεγάλες αγάπες του: τη Φρόσω και τα… τρένα. Το νοσοκομείο ήταν δίπλα σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό. Και κάπως έτσι, ο αγαπημένος Λαυρέντης Διανέλλος πήρε το τρένο για το μεγάλο ταξίδι…. Εκείνο που δεν έχει επιστροφή…

Λαυρέντης Διανέλλος: Ο «μπαμπάς» του κινηματογράφου, το όνειρο να γίνει μηχανοδηγός, ο καρκίνος και το άδοξο τέλος

Η απουσία των ηθοποιών από την κηδεία του Λαυρέντη Διανέλλου

Ο ηθοποιός δεν ήταν αγαπημένος μόνο του κόσμου. Όλοι οι συνάδελφοί του είχαν να λένε για τον αδαμάντινο χαρακτήρα και την καλοσύνη του. Άλλωστε, ήταν ο «πατέρας του ελληνικού κινηματογράφου». Τον αγαπούσαν όλοι και είχε καλές σχέσεις με όλους, αν και καρδιακός του φίλος που τους χώρισε μόνο ο θάνατος, ήταν ο Μίμης Φωτόπουλος.

Σαράντα χρόνια στο σανίδι και στον κινηματογράφο και με 195 ταινίες στο ενεργητικό του, συνεργάστηκε σχεδόν με τους πάντες. Και θα πίστευε κανείς ότι στο τελευταίο αντίο, θα ήταν όλοι εκεί. Όμως, εκείνη τη μουντή φθινοπωρινή μέρα, ήταν λίγοι οι συνάδελφοί του που βρέθηκαν στην κηδεία του.

Μάλιστα, η απουσία τους προκάλεσε αλγεινή εντύπωση και σχολιάστηκε έντονα από τον Τύπο της εποχής. Ο κόσμος όμως ήταν εκεί. Αποχαιρέτησαν τον “πατέρα” του ελληνικού κινηματογράφου.

Σχολιάστε.

Ίσως σας ενδιαφέρουν