Κύμα αποδοκιμασίας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την επιλογή που έκανε η Μαρία Καρυστιανού να αναρτήσει το σημείωμα της 17χρονης.
Στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής βρέθηκε τις τελευταίες ώρες η Μαρία Καρυστιανού, μετά την απόφασή της να τοποθετηθεί δημόσια για το δραματικό περιστατικό στην Ηλιούπολη, όπου δύο 17χρονες κοπέλες έπεσαν στο κενό από τον έκτο όροφο πολυκατοικίας.
Η κίνηση που προκάλεσε τις περισσότερες αρνητικές αντιδράσεις δεν ήταν η ίδια η αναφορά στο γεγονός, αλλά η επιλογή της να δημοσιεύσει στον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook το υποτιθέμενο σημείωμα που άφησε πίσω της η μία εκ των δύο ανήλικων κοριτσιών. Η δημοσιοποίηση ενός τόσο ευαίσθητου και προσωπικού κειμένου, σε μια στιγμή που η μία οικογένεια θρηνεί την απώλεια του παιδιού της και η άλλη παρακολουθεί τη μάχη της δεύτερης κοπέλας για τη ζωή, προκάλεσε κύμα δυσαρέσκειας στους χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
Η ενέργεια αυτή ήρθε σε πλήρη αντίθεση με τις ρητές οδηγίες και τις εκκλήσεις που έχουν απευθύνει θεσμικοί φορείς και ειδικοί. Συγκεκριμένα, οργανώσεις όπως το Χαμόγελο του Παιδιού, αλλά και ανεξάρτητες αρχές όπως το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, έχουν υπογραμμίσει επανειλημμένα την ανάγκη για αυτοσυγκράτηση και σεβασμό στην ιδιωτικότητα των θυμάτων.
Κάτω από την ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού, τα σχόλια των χρηστών υπήρξαν ιδιαίτερα επικριτικά, με πολλούς να κάνουν λόγο για μια κίνηση που ξεπερνά τα όρια της ηθικής. Χαρακτηριστική είναι η παρέμβαση χρήστη που σημείωσε ότι η αναπαραγωγή προσωπικών οικογενειακών επιστολών δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μέσο για την απόκτηση δημοσιότητας ή για ψηφοθηρικούς σκοπούς, χαρακτηρίζοντας την πράξη απαράδεκτη. Βέβαια αξίζει να σημειωθεί πως σε αυτό το ολίσθημα έπεσε η πλειοψηφία των ΜΜΕ.
Μερικά από τα σχόλια στην ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
«Δεν αναπαράγουμε προσωπικές οικογενειακές επιστολές στο βωμό της ψηφοθηρίας. Απαράδεκτο», απαντάει ένας χρήστης του FB στην ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού.
«Δεν είναι καθόλου σωστή η αναπαραγωγή αυτού του κειμένου…. Όχι μόνο γιατί είναι προσωπικές, όσο του ότι ένα παιδάκι στην ίδια ηλικία, με παρόμοια βιώματα να ταυτιστεί… Και να αντιγράψει…» αναφέρει ένα άλλο σχόλιο. Άλλος αναγνώστης αναφέρει: «Σοβαρά τώρα; Δημοσιεύεται ένα προσωπικό γράμμα παιδιού; Ντροπή!».
«Δεν το αναπαράγουμε-δημοσιευουμε κυρία Maria Karystianou το γράμμα ενός παιδιού! Είναι κάτι πολύ προσωπικό της!!!» υποστηρίζει άλλος χρήστης κάτω από την ανάρτηση της κυρίας Καρυστιανού κι άλλο σχόλιο αναφέρει: «Μη κοινοποιείτε προσωπικά στοιχεία.. υπάρχουν πιθανότητες να ταυτιστούν κ άλλα παιδιά».
Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού:
Δεν είναι «ατυχία». Ούτε «η κακιά η ώρα». Είναι το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης εγκατάλειψης, ενός τοίχου που υψώνεται μπροστά στα όνειρα των παιδιών μας μέχρι να τους κόψει την ανάσα. Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια χώρο για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα.
Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους. Κοιτάμε στα πρόσωπά τους και βλέπουμε την αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, να θάβει τις ευθύνες κάτω από γραφειοκρατικά χαρτιά και να βαφτίζει την απόγνωση «ατομική ευθύνη». Όμως η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Βρίσκεται σε εκείνους που έχτισαν ένα σύστημα που πνίγει, στερεί το οξυγόνο, αντί να στηρίζει και να ενισχύει.
Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό.Πόσο θρήνο ακόμα θα ζήσει αυτός ο τόπος; Πόσα άνθη πρέπει να κοπούν πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το χώμα που τα ποτίζει με φόβο και αδιέξοδα;
Σήμερα δεν φτάνουν τα δάκρυα. Χρειάζεται η ορμή εκείνη που θα φέρει τη δικαιοσύνη—γιατί δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ένα παιδί να ελπίζει, να αναπνέει, να ζει.Μετά τη χθεσινή τραγωδία θα έπρεπε όλοι να έχουν νιώσει τις ευθύνες τους… Εμείς συγκλονιστήκαμε. Και αυτό το τρέμουλο είναι η μόνη μας υπόσχεση: ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα παιδιά, μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή.
