Η τραγωδία της 19χρονης Μυρτούς στην Κεφαλονιά δεν σταμάτησε τη στιγμή που η καρδιά της έπαψε να χτυπά στο νοσοκομείο του Αργοστολίου. Συνεχίζεται τώρα, με έναν τρόπο εξίσου αποτρόπαιο, στις οθόνες των κινητών και των υπολογιστών μας. Εκεί όπου η «κοινωνία του πληκτρολογίου» αποφάσισε να βγάλει το δικό της ετυμηγόριο, ξερνώντας χολή πάνω από τη μνήμη ενός κοριτσιού που δεν πρόλαβε να ζήσει.
Η ψυχρή εγκατάλειψη και η αποποίηση ευθύνης
Ενώ οι τρεις άνδρες που βρίσκονταν μαζί της επέλεξαν τον δρόμο της φυγής και της σιωπής, αφήνοντάς την ημίθανη σε μια πλατεία αντί να καλέσουν το 166, η δημόσια σφαίρα επέλεξε τον δρόμο του victim blaming.
Οι δράστες φέρονται να παραδέχτηκαν τη χρήση ουσιών, όμως όταν η κατάσταση ξέφυγε, η «ανδρική φιλία» και ο φόβος των συνεπειών αποδείχθηκαν ισχυρότερα από την αξία της ανθρώπινης ζωής. Η Μυρτώ αντιμετωπίστηκε ως ένα «χαλασμένο αντικείμενο» που έπρεπε να πεταχτεί για να μην «μπλέξουν».
Το «εμετικό» δικαστήριο των Social Media
Αυτό που ακολούθησε την είδηση του θανάτου της είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη μιας κοινωνίας που νοσεί βαθιά. Αντί για θλίψη, αντί για οργή προς εκείνους που την εγκατέλειψαν, το διαδίκτυο γέμισε με σχόλια που εστίαζαν στην εμφάνισή της, στις επιλογές της και στο στυλ της.
Η «συλλογή» της ντροπής:
«19 χρονών κοριτσάκι με ψεύτικα χείλη και στήθος… τι κατάληξη θα είχε;»
«Όπως έστρωσε κοιμήθηκε…»
«Τι έκανε μόνη της με 3 άντρες;»
«Από μια φωτογραφία μόνο καταλαβαίνεις πολλά…»
Αυτές οι κουβέντες δεν είναι απλά λόγια. Είναι η πατριαρχική σφραγίδα που θέλει τη γυναίκα πάντα ένοχη για ό,τι κι αν της συμβεί. Φταις γιατί εμπιστεύτηκες, φταις γιατί διασκέδασες, φταις γιατί τα χείλη σου ή τα νύχια σου δεν ταίριαζαν στα πρότυπα του «καθωσπρέπει» σχολιαστή.
Η βαθύτερη ρωγμή
Η πραγματική «κάκωση» δεν βρίσκεται μόνο στις τοξικολογικές εξετάσεις που αναμένονται. Βρίσκεται στη συλλογική μας εκτροπή. Όταν η ευθύνη μετατρέπεται σε βάρος προς αποφυγή και ο θάνατος μιας νέας κοπέλας γίνεται αφορμή για ηθικοπλαστικά κηρύγματα της λάσπης, τότε η κοινωνία δεν απλώς αστοχεί — καταρρέει.
Κανένα θύμα δεν φταίει. Καμία γυναίκα δεν είναι υπεύθυνη για την απανθρωπιά του άλλου. Η Μυρτώ «έφυγε» αβοήθητη από εκείνους που είχε δίπλα της, και τώρα «πυροβολείται» από εκείνους που κρύβονται πίσω από μια οθόνη.
